[-Είχα πει, θα τα καταφέρω-]

[-Είχα πει, θα τα καταφέρω-]

“Είχα πει, θα τα καταφέρω”, αναφώνησα καθώς η πέτρα έσκαγε στην επιφάνεια της θάλασσας, ώσπου την κατάπιε το κύμα.

“Άλλη μια μέρα κολλημένος στην ίδια παραλία”, συνέχισα.

Η αλήθεια είναι πως τότε δεν σκεφτόμουν πως ήταν η ίδια παραλία, μα διαφορετική η πέτρα. Αλλά και πάλι… και η επόμενη… και η επόμενη… και πάλι… βυθιζόταν. Και θα βυθιζόταν.

Ούτε είχα στο μυαλό μου πως κάθε μέρα είχε ήλιο. Μου έμενε μόνο η εικόνα των δαχτυλιδιών που σχημάτιζε το νερό καθώς η πέτρα χανόταν. Μα όπως περνούσε ο καιρός… Κάθε φορά… Πήγαινε και πιο μακριά… 3, 5, 7, 8. Ήθελα να δω που θα φτάσει. Η κατάληξη όμως ίδια. Στον βυθό.

Κάποια στιγμή στην παραλία άλλαξε ο καιρός. Σταμάτησα να πηγαίνω. Οι μήνες άλλαζαν, κι εγώ μαζί, φορώντας ζεστά ρούχα, το παλτό και το φουλάρι μου.

Κάθε βράδυ πριν κοιμηθώ σκέφτομαι το κύμα που έσκαγε στα πόδια μου. Καμιά φορά κρυφοκοιτάζω από το παράθυρο αναζητώντας εκείνο τον ήλιο της παραλίας. Πλέον δεν με νοιάζει ούτε η κατάληξη, ούτε ο βυθός. Περιμένω και πάλι να έρθει η ώρα που θα μετρήσω… 3, 5, 7, 8.

 

ΘΠ

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *