Ο ταχυδρόμος της Σύρου

Ο ταχυδρόμος της Σύρου

Ο 41ΧΡΟΝΟΣ ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ ΒΡΕΘΗΚΕ ΔΟΛΟΦΟΝΗΜΕΝΟΣ ΣΕ ΠΑΡΑΛΙΑ ΤΗΣ ΣΥΡΟΥ

Ηλικία / γένος / επάγγελμα. Δημοσιογραφικά άρτιος προσδιορισμός, που στην ουσία του ελάχιστα δηλώνει για τον άγνωστο θανόντα. Ποιος στ’ αλήθεια υπήρξε; Ίσως φορώντας ένα στρογγυλό καπέλο κάθε απόγευμα τάιζε τους γλάρους στο παλιό λιμάνι και τους έδινε ονόματα. Ίσως μοίραζε τα γράμματα με ένα ποδήλατο σαν τον Μάσιμο Τροΐζι και έγραφε ποιήματα για μια Μαρίνα, που ποτέ δεν της διάβασε. Ίσως ένιωθε συχνά μόνος και τρύπωνε στα καφενεία κρατώντας προσχηματικά μια εφημερίδα, για να παρεισφρέει στις συζητήσεις των διπλανών. Ίσως, ή σχεδόν βέβαια, λαχταρούσε να γυρίσει όλο τον κόσμο, μα φοβόταν τη μοναξιά του ναυτικού κι έτσι η Σύρα πύκνωσε όλον τον κόσμο για εκείνον.

Είναι στιγμές που εμμονικά προσπαθώ να μαντέψω τον τίτλο που θα μου αποδιδόταν ως υποθετικό θύμα ενός στυγερού εγκλήματος. Όχι με τη μεγαλομανία εκείνου που φαντασιώνεται πως παρακολουθεί από μια κλειδαρότρυπα την ίδια του την κηδεία και φουσκώνει ακούγοντας τους επαίνους και τους θρήνους. Πασχίζω μονάχα να καταλάβω τι με ξεχωρίζει από σένα, από τον απέναντι και από τον διπλανό. Να μάθω πού βάδισα. Έστω κι αν τα βήματά μου σχηματίζουν έναν κύκλο που ολοένα βαθαίνει από τις σόλες που λιώνουν πάνω του.

Η εκφωνήτρια του δελτίου σίγουρα θα ανέφερε την ηλικία μου, έναν συμπτωματικό αριθμό δηλαδή που χαρακτηρίζει μόνο έναν χρόνο από όσους είχα ζήσει. Θα έδινε το δίχως άλλο στοιχεία για το επάγγελμά μου, κι ας αποτελεί το «τι δουλειά κάνεις;» την πιο ανιαρή ερώτηση μεταξύ δύο ανθρώπων που πρωτογνωρίζονται. Θα ήμουν επίσης «ο άτυχος άνδρας», κάτι που θα μου ενέδυε έναν μανδύα ανδρείας κι έναν χαρακτήρα ηρωικό. Ωστόσο θα αφορούσε μονάχα στη γενετήσια φύση μου, άρα τα παραπάνω στερούνται εγκυρότητας. Θα έδινε πιθανόν κι άλλα στοιχεία δημογραφικού ενδιαφέροντος που κανέναν δεν θα ενδιέφεραν.

Θα μου πεις, έχει πραγματικά σημασία;

Οι άνθρωποι αλλάζουν δρόμο, όταν βρουν φασαρίες και κλειδώνουν διπλά να μην μπει το κακό. Οι άνθρωποι τρέχουν στη θάλασσα όταν βγαίνει ο ήλιος και γελούν δυνατά να ξορκίσουν τον θάνατο.

Πράγματι, δεν έχει σημασία. Εσύ όμως τι θα έλεγες για μένα;

ΒΡΕΘΗΚΕ ΝΕΚΡΟΣ. ΗΤΑΝ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΚΑΙ ΑΓΑΠΗΣΕ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ. ΗΘΕΛΕ ΝΑ ΖΗΣΕΙ ΚΑΙ ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΕ ΠΟΛΥ.

 

δ.δρυς

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *