Ο λύκος, ο καβαλάρης και η κόκκινη σελήνη

Ο λύκος, ο καβαλάρης και η κόκκινη σελήνη

.20/5/1828. Χειμώνας. Saint Veran. Γαλλικές Άλπεις. Οι τοπικοί θρύλοι και οι δεισιδαιμονίες δίνουν πνοή στη ζωή των χωρικών. Η κόκκινη σελήνη. Η εμφάνιση της μια φορά το χρόνο συνοδεύεται με μια ανεξιχνίαστη δολοφονία στο δάσος των Άλπεων. Οι φήμες μιλούν για ένα λύκο που βγαίνει με τη κόκκινη σελήνη.  Το λάβαρο του νεκρού ζώου ζήτημα υψίστης τιμής στους κύκλους των χωριατών. Με το πρώτο φανέρωμα της πανσελήνου οι χωρικοί συνηθίζουν να βγαίνουν για κυνήγι.  Δύο περήφανοι χωρικοί, ο Philip και ο Robert φεύγουν απ’ το Saint Veran πηγαίνοντας για κυνήγι στα δάση της περιοχής. Το προηγούμενο χρόνο, το χωριό αναστατώθηκε απ’ την εξαφάνιση δυο συγχωριανών τους στο ίδιο μέρος. Τα πτώματα βρέθηκαν διαμελισμένα 2 εβδομάδες  μετά σε μια κοιλάδα. Κάθε χρόνο και μια δολοφονία. Το θάρρος γίνεται υποταγή στο υπερφυσικό μένος. Κάτω απ’ το φως της κόκκινης σελήνης

 

Ο Robert πέφτει απ’ το άλογο. O λύκος τον έχει αρπάξει και τον κατασπαράζει. Τον έχει πιάσει απ’το λαιμό και του σκίζει τη κοιλιά. Το παραμορφωμένο κεφάλι του καβαλάρη βρίσκεται ξεσκισμένο στα αιματοβαμμένα δόντια του άγριου κτήνους. Ο Philip γίνεται μάρτυρας της δολοφονίας. Η κυνηγετική πίστη γίνεται υπερβατικός φόβος και υποταγή στις διαθέσεις του άγριου θηρίου. Ξέρει ότι το σώμα του θα γίνει βορά για αυτό το τρομακτικό πλάσμα.

Τη στιγμή εκείνη το βλέμμα του σταματάει στο διαμελισμένο σώμα του φίλου του και μεμιάς ο φόβος αλλάζει σε ζωική έκσταση. Η απελπισία γίνεται ζωώδες μένος . Τα μάτια του γυαλίζουν και εκδικητική ρίγη διαποτίζει το τρεμάμενο κορμί του. Πρωτόγονο μίσος διαποτίζει το μυαλό του. Κλοτσάει το άλογο και κυνηγάει το λύκο μέσα στα χωράφια. Σε φαράγγια και κοιλάδες σε πεδιάδες και βουνά τα σπιρουνιά του ξεκολλούν χοντροκομμένα κλαδιά δέντρων.

Κομματιασμένα κατάμαυρα σύννεφα τρέχουν πέρα δώθε. Τα κοράκια, σε πλήθος μεγάλο κόβουν βόλτες έτοιμα να απολαύσουν τη λεία τους. Μια ένοχη σιωπή διαποτίζει το δάσος. Μόνο άκουσμα, οι βαθυπράσινες φυλλωσιές των δέντρων που ψιθυρίζουν γλυκά, παρασυρμένες απ’ την ορμή του αέρα. Σύσσωμη η φύση προετοιμάζεται για την πρωτόγονη μάχη δυο άγριων θηρίων. Ο λύκος με το παραμορφωμένο κεφάλι στο στόμα του χάνεται.

Κάτω απ’ το φως της κόκκινης σελήνης.

Το θηρίο και ο καβαλάρης χάνονται σε μια κοιλάδα, ενώ η κόκκινη σελήνη βγαίνει μπροστά απ’ τα κατάλευκα βουνά. Άπλετο φως φωτίζει την επικείμενη μάχη των θηρίων. Ο λύκος μη βρίσκοντας τρόπο να ξεφύγει στρέφεται προς τα πίσω. Ο Philip, βγάζει μια εκστατική άναρθρη κραυγή. Σαν πεινασμένο λιοντάρι έτοιμο να ξεσκίσει τη σάρκα του παγιδευμένου θύματος του, πηδάει απ’ το άλογο το οποίο χλιμιντρίζει φοβισμένο μέσα στη κοιλάδα. Ο λύκος τον περιμένει έχοντας αφήσει το καταματωμένο κεφάλι του φίλου του να επιπλέει… Ο Philip ορμάει σαν αιμοδιψές ζώο . Τα θεριά αναμετρώνται ξανοίγοντας το ένα το άλλο απ’ την κορφή ως τα νύχια. Ο Philip με τα κατακόκκινα μάτια που λάμπουν σαν αστέρια και ο λύκος με τα τιγρίσια, κοφτερά δόντια. Ήσαν έτοιμοι. Ο λύκος προσπαθεί μάταια να τον αρπάξει και να του σκίσει τα πλευρά. Ο Philip αρπάζει το θεριό απ’ το  λαιμό πνίγοντας το. Σταματάει μόνο όταν ακούει το απαλό ξεψύχισμα του λύκου, ένα ναζιάρικο βογκητό σαν παράπονο μωρού πάνω στα χέρια του.

Η κόκκινη πανσέληνος κρύβεται πίσω απ’ τα απότομα βουνά. Σε βαθύ σκοτάδι ο Philip αρπάζει το κεφάλι του Robert. Φέρνοντας το μπροστά στα μάτια του, βγάζει μια κραυγή κυριαρχίας και θυμού, σπαραγμού και απελπισίας . «Να να μικρέ μου Robert , να τος , νεκρός με τα ίδια μου τα χέρια. Για τη τιμή του χωριού , για σένα Robert!!!»

Αρπάζει το νεκρό σώμα του θεριού το ανεβάζει στη σέλα του αλόγου και χάνεται μέσα στο δάσος.

Κάτω απ΄το φως της κόκκινης σελήνης.

Ν.Σ.

*Διασκευάζοντας το διήγημα ”Ο λύκος” του Guy De Maupassant .

Author

Οι φίλοι μου σαλιγκραφείς συχνά μου λένε ότι μοιάζω με γυναίκα· θα 'λεγα ότι βρίσκω ένα κάποιο ενδιαφέρον σε αυτή την αοριστία. Ο σκύλος μου απ' την άλλη, με κοροϊδεύει ότι είμαι αδέξιος και ενίοτε κοινωνικά απροσάρμοστος. Ίσως, γι' αυτό και όταν μιλάω κουνάω γρήγορα τα χέρια μου χτυπώντας καταλάθος τους διπλανούς μου. Η ευθύνη μου ως σαλιγκραφέας συνοψίζεται στο να λέω ψέμματα και να βάζω άνω τελείες· η άνω τελεία συμπυκνώνει την ποιητική μου θεωρία. Απ' την άλλη μισώ τα greeklish και τα μηχανάκια, ιδίως δε, όταν αυτά με προσπερνάνε από δεξιά. Η λογοτεχνία του 19ου αιώνα είναι η αγαπημένη μου.-

1 comment

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *