Τι είμαι;

Τι είμαι;

«Η Κατερίνα ήταν περίεργη κοπέλα. Δεν ξέρω αν την είχες συναντήσει, αλλά ποτέ κανένας μας δεν κατάλαβε πώς έγινε μέλος της παρέας. Είναι ένα μυστήριο που, όπως φαίνεται, δεν θα λύσουμε. Τα μαλλιά της ήταν μπλε και έλεγε ότι τα ζώα της μιλάνε.

Είχε εμμονή με τα μπαλκόνια. Όπου κι αν ήμασταν, χειμώνα-καλοκαίρι, ήθελε να κάθεται στο μπαλκόνι. Κάποιοι λένε πως όταν ήταν παιδί έπιασε φωτιά στο σπίτι της και πως την έσωσαν οι πυροσβέστες την τελευταία στιγμή επειδή είχε προλάβει να βγει στο μπαλκόνι. Λένε πως όλη της οικογένεια κάηκε εκείνη τη μέρα.

Τη χάναμε πολύ συχνά. Κάναμε δυο και τρεις μήνες να τη δούμε. Να, και εκείνη τη μέρα, που έγινε ξέρεις τι, είχε έρθει ξαφνικά. Το είχαμε συνηθίσει, δεν την ψάχναμε – δεν ξέραμε και πού. Μάρτης ήταν, θα ‘χαμε να τη δούμε από τα Χριστούγεννα. Μπήκε στο σπίτι και βγήκε κατευθείαν έξω. Μα, ένα περίεργο πράγμα, όλη την ώρα ρωτούσε και ξαναρωτούσε “τι είμαι;”. Δεν προλάβαμε να κάνουμε τίποτα. Πρώτα ακούσαμε το ποτήρι να σπάει και μετά την είδαμε να πέφτει. Όταν πήγαμε στο κάγκελο, ήταν στον δρόμο με τα χέρια ανοιχτά και λίγο αίμα δίπλα από το κεφάλι της.

Έχεις δει ποτέ πουλί να φεύγει από το κάγκελο και να πετάει; Κάπως έτσι έφυγε και η Κατερίνα. Δεν ξέρω, ίσως η απάντηση στην ερώτησή της να ήταν “πουλί”».

Αναστασία

Φωτογραφία: Steve Fitch Photography

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *