Όμορφη μέρα

Όμορφη μέρα

Το πορτοκαλί λείπει. Η εφηβεία ανήκει στα περασμένα, ας επικεντρωθούμε στα βλίτα ή έστω στα σταμναγκάθια, ετοιμάζουν κάτι πολύ κακό, τώρα που το ‘πα όμως, δεν μπορεί να γίνει.

– Θάνο, δεν θα με πάρεις στη θάλασσα απόψε. Δεν έχω που να πάω, δεν έμεινε κανείς – έστω σε ασφαλή απόσταση- αλλά μαζί σου στη θάλασσα δεν έρχομαι.

Η Παναγία  γαμιέται κάθε χρόνο στα πέριξ του δεκαπενταύγουστου. Αν είχα ακούσει την γιατρό θα έκανα το μεγάλο ταξίδι, αν είχα ακούσει τον Breton, θα έστελνα  τους άλλους ταξίδι με το revolver μου και πρώτη-πρώτη τη γιατρό.

Βρες καινούριες λέξεις. Θα αισθανθείς καλύτερα. Βλέποντας τα κουφάρια τους να φλέγονται, τα σύμβολά τους να ατονούν, τότε ναι, σίγουρα θα αισθανθείς καλύτερα.

Θέλω να βιάσω πριν πεθάνω. Να βιάσω τις γκόμενές σας, τις αδελφές σας, τις μάνες και τους πατεράδες σας, ίσως και σας τους ίδιους , αγαπημένοι μου. Θέλω να βιάσω τα την βουκαμβίλια που στολίζει την ήσυχη νοικοκυραίικη βεράντα, τις γυναίκες με τις ανοιχτές αγκάλες, τα παιδιά που κλαιν’ κρυφά γύρω απ’ το τζάκι, κι’ αυτό το γραφικό, ασήμαντο σοκάκι, μαζί με τα όνειρα και τις ελπίδες που μου φόρτωσε. Θ’ αφήσω ανέπαφα τα παιδιά και τους τρελούς γιατί κοιτούν πίσω απ’ τα μάτια. Βέβαια, σαν τα παιδιά μεγαλώσουν, και οι τρελοί λογικευτούν, θα τους βιάσω κι αυτούς!

 Κυρίως, πριν πεθάνω, θέλω να βιαστώ. Φαίνεται ευκολότερο, λιγότερο ειδεχθές.

– Παιδιά μην τον πιστεύετε! Ψέματα λέει… Ψέματα! Οι πληγές όμως υπάρχουν στ αλήθεια. Δεν ησυχάζεις το δάχτυλο σαν βάζεις μέσα τους. Παιδιά μην τον ακούτε, είναι όλα ψέματα. Το πολυβόλα δεν σιωπούν ποτέ. Σε λίγο θα ‘ρθει ο άντρας μου ή έχει πεθάνει; Όπως και να ‘χει, στη θάλασσα δεν έρχομαι μαζί σου, ξέχασέ το!

Φωκάς.

Author

Το "Φωκάς" του 'μεινε απ' το σχολείο. Παρ' όλα αυτά έχει γίνει τόσο δικό του, ώστε σπανίως γυρίζει το κεφάλι όταν κάποιος θα τον αποκαλέσει με το βαφτιστικό του. Είναι ένας τραγουδοποιός που είναι κοινωνικός λειτουργός, που παίζει κιθάρα, αλλά που θα 'θελε να παίζει τσέλο φορώντας κάτι ανάλαφρο, όπως για παράδειγμα σανδάλια και αμάνικες φαρδιές φανέλες μες στον Χειμώνα. Όταν κανείς δεν κοιτάει ή όταν κοιτάνε όλοι, είναι ποιητής. Κάνει παρέα με σαλιγκάρια και σκυλι(ε)ά, αλλά θα 'θελε να χει μια γάτα. Αρέσκεται στο να απαγγέλλει ποιήματα μιμούμενος την φωνή του Εμπειρίκου και του Χριστιανόπουλου, εναλλάξ. Θα τον πετύχετε να τριγυρνάει στο Παγκράτι κρατώντας μία ναιλότσαντα Σκλαβενίτη μ' όλα του τα υπάρχοντα, σφυρίζοντας κάποιον οικείο σας σκοπό. Μην φωνάξετε "Γιώργο!", δεν θα γυρίσει...

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *