Keep your eyes on the road

Keep your eyes on the road

https://www.youtube.com/watch?v=wNpiTYeZ-tU

Ιστορία 2η

Έστυψε το πέμπτο και μεγαλύτερο πορτοκάλι με τον ξεχαρβαλωμένο στίφτη που χρόνια χρησιμοποιούσαν. Πρώτα η μάνα, μετά κι οι δυό, μετά μόνο αυτός. Δεν άδειασε προσεκτικά το περιεχόμενο σε ένα ψηλό γυάλινο ποτήρι, αλλά κατευθείαν στο εσωτερικό του λαιμού του. Ο χυμός του δρόσισε το λαρύγγι.

Θα έφευγε με το τρένο των 8 και δεν είχε πολύ χρόνο μπροστά του. Παρ’όλ’αυτά, το πρωινό γεύμα ήταν μια απόλαυση που δεν άντεχε να του τη στερήσει. Ίσως η απόλαυση να είχε ξεπέσει σε συνήθεια πια, αλλά ακόμη θυμάται την κυρα Λένη που του έλεγε πως το πρωί πρέπει να τρως σα βασιλιάς και το βράδυ σα ζητιάνος. Κι έτσι κι έκανε ο Μανώλης. Κι ίσως τελικά να μην ήταν τα πρωινά εδέσματα που του άρεσαν τόσο πολύ, αλλά αυτή η αίσθηση αρχοντιάς.

Αφού τελείωσε η βασιλική τελετή, έπλυνε τα τελευταία βρώμικα πιάτα και το σαπισμένο στίφτη. Μάζεψε βιαστικά τα απλωμένα ρούχα απ’τη βεράντα, τα τακτοποίησε στη βαλίτσα του και της έκλεισε νευρικά το φερμουάρ. Έπειτα ντύθηκε, κοιτάχτηκε στον καθρέφτη, σουλούπωσε τα μαλλιά του κι έφτασε στην πόρτα. Άρπαξε ένα από τα σοκολατάκια που συνήθως ξεπροβόδιζαν τους καλεσμένους του, έριξε μια ματιά πίσω του και βγήκε στην πρωινή ομίχλη.

Θα έφευγε απ’το χωριό. Μπορεί να άργησε να το πάρει απόφαση, αλλά να που τώρα κατεβαίνει με αποφασιστικά βήματα προς το σταθμό. Προσπερνάει την εκκλησία που βαφτίστηκε, την πλατεία που έπαιζε κρυφτό μέχρι να κλείσει τα δεκαπέντε, το καφενείο, το τσιπουράδικο, το σπίτι της Στέλλας, το σχολείο, το αγαπημένο του παγκάκι που έκανε το πρώτο του τσιγαριλίκι, το δέντρο που είχε χαράξει ένα στίχο των doors, προσπερνάει και κάτι πέτρες που η μέρα σήμερα τις έβαλε σε μια περίεργη διάταξη και του μοιάζουν με ένα βέλος που δείχνει προς τα πίσω, και βγαίνει στον κεντρικό δρόμο. Φτάνει στο σταθμό και κάθεται στην αποβάθρα μόνος. Και περιμένει. Το μυαλό του αφέθηκε να περιπλανηθεί στα όσα είχε ζήσει στο μικρό αυτό παράδεισο που τώρα αποχωριζόταν. Και ξαφνικά… Θόλωσε.

Ένας λυγμός στάθηκε στο λαρύγγι του τώρα, ένα άγχος, λες και όλος ο κόσμος τον τραβούσε προς το κενό κι εκείνος δεν έβρισκε τίποτα για να πιαστεί. Ένιωσε το πεντάχρονο πλάσμα που είχε αφήσει μόνο του στο σπίτι εκείνη την Κυριακή η κυρα Λένη για λίγες ώρες κι έξω έβρεχε και φύσαγε και το σπίτι είχε γεμίσει σκιές και τέρατα, κι έλειπε κι ο παππούς, κι αυτός φοβόταν τόσο πολύ που νόμιζε πως θα σπάσει η καρδιά του. Κι όταν κόπασε λίγο ο φόβος, κόπιασε η νοσταλγία. Οι αναμνήσεις ήρθαν βίαια και άγρια να του στραγγίξουν την καρδιά, ώσπου τα μάτια του γίνανε δυο βρύσες. Βρύσες που χύνανε νερό κι αλάτι. Νερό κι ευτυχία, νερό και οικογένεια, και φίλους, και κορίτσια –όχι πολλά δηλαδή, μόνο τη Στέλλα-, και το σχολείο του και τον λατρεμένο του παππού που τον κήδεψε πριν τέσσερα χρόνια, και τον αγαπημένο του δάσκαλο που του έμαθε πώς να ξεχωρίζει τη μεγάλη απ’ τη μικρή Άρκτο.

Μέχρι που άκουσε το τραίνο να σφυρίζει από μακριά. Τότε σκούπισε τα μάτια του, σήκωσε τη βαλίτσα του κι επιβιβάστηκε. Κάθισε στη θέση του και το βλέμμα του ξεχύθηκε στην απέναντι πεδιάδα, που τόσες φορές την είχε δαμάσει με το τρεχαλητό και το ποδήλατό του όταν ήταν μικρός. Και τότε ησύχασε. Βούλιαξε στο κάθισμά του, κι άφησε την καρδιά και το μυαλό του να ξεκουραστούν στη σκέψη που μόλις είχε κάνει. «Τα όνειρα σε διώχνουν από ό,τι αγάπησες για να σε σπρώξουν άτσαλα προς αυτό που θα σε κάνει πραγματικά ευτυχισμένο».

Άνοιξε το περιτύλιγμα από το σοκολατάκι του, και χάρισε τη δέυτερη απόλαυση για σήμερα στον ουρανίσκο του. Η αίσθηση αρχοντιάς είχε επιστρέψει.

M.

Author

Το κορίτσι πίσω απ΄το Sophie Lies, εγκέφαλος των Foam και μέλος των Afformance, ταγμένη στο urban dictionary, χαμένη, έξι νύχτες στην Ακρόπολη, επιμένει, με λόγια απλά και νότες καθαρές, ν΄αγγίζει τις πιο ευαίσθητες χορδές μας.Κατά τ' άλλα την λένε Μαρία και είναι λογίστρια.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *