Εγώ που δεν αξίωσα δράκοντα να σκοτώσω

Εγώ που δεν αξίωσα δράκοντα να σκοτώσω

Προχθές που διάβαζα αργά
το βράδυ, πριν ξαπλώσω,
ποιητών μεγάλων άσματα,
βίους λαμπρούς αγίων,
μου ήρθε σκέψη τρομερή,
κι ευθύς κυρίεψές με,
πως είμαι ο ηλιθέστερος
όλων των ηλιθίων.

Εγώ που δεν αξίωσα
δράκοντα να σκοτώσω,
που πόλεμο δεν έζησα
– μήτε μιαν εξορία,
ανάστημα ποιητικό
πώς ξάφνου να ορθώσω,
στα Ελληνικά τα γράμματα
ν’ αφήσω ιστορία;

Απελπισία μ’ έπιασε,
ματαίωση μεγάλη,
κι ένα πνιχτό παράπονο 
στον λάρυγγά μου εστάθη.
Ποιου Σολωμού, ποιου Παλαμά,
και ποιου Παπαδιαμάντη,
ποιου Κάλβου – ποιου Σικελιανού,
να δανειστώ τα πάθη;

Φωκάς

Author

Το "Φωκάς" του 'μεινε απ' το σχολείο. Παρ' όλα αυτά έχει γίνει τόσο δικό του, ώστε σπανίως γυρίζει το κεφάλι όταν κάποιος θα τον αποκαλέσει με το βαφτιστικό του. Είναι ένας τραγουδοποιός που είναι κοινωνικός λειτουργός, που παίζει κιθάρα, αλλά που θα 'θελε να παίζει τσέλο φορώντας κάτι ανάλαφρο, όπως για παράδειγμα σανδάλια και αμάνικες φαρδιές φανέλες μες στον Χειμώνα. Όταν κανείς δεν κοιτάει ή όταν κοιτάνε όλοι, είναι ποιητής. Κάνει παρέα με σαλιγκάρια και σκυλι(ε)ά, αλλά θα 'θελε να χει μια γάτα. Αρέσκεται στο να απαγγέλλει ποιήματα μιμούμενος την φωνή του Εμπειρίκου και του Χριστιανόπουλου, εναλλάξ. Θα τον πετύχετε να τριγυρνάει στο Παγκράτι κρατώντας μία ναιλότσαντα Σκλαβενίτη μ' όλα του τα υπάρχοντα, σφυρίζοντας κάποιον οικείο σας σκοπό. Μην φωνάξετε "Γιώργο!", δεν θα γυρίσει...

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *