Ζωή είναι αυτό που έβαψε τα βράχια κόκκινα

Ζωή είναι αυτό που έβαψε τα βράχια κόκκινα

Ζωή είναι τα άμφια της μυστηριακής γονιμοποίησης μας

Είναι τα μάτια των σκυλιών και των γατιών στο δρόμο

Η συνεχής φθορά της ύλης  ο ανηφορικός δρόμος του πνεύματος

 

Ζωή είναι οι πορτοκαλί δέσμες φωτός που διαθλώνται κάποια τυχαία Κυριακή απάνω στην μελαγχολία σου

Η γεύση του ανεκπλήρωτου η αναγκαιότητα του υπαρκτού

Ζωή είναι το δώρο των ανθρώπων στους ανθρώπους.

 

Ζωή είναι το δίλημμα η δειλία και το διάλλειμα

Το διάλειμμα που τέμνει την ανυπαρξία

Ζωή είναι το στέαρ του θεού

 

Ζωή είναι να δεσμεύεσαι στις παραστάσεις

Ζωή είναι ο απόηχος ενός κροταλίσματος του αντίχειρα

Η λαξευμένη πεποίθηση της συνειδητότητας

 

Ζωή είναι κάθε τέλος

κάθε ανώφελη στιγμή

κάθε κανάκεμα που λέει πως ‘όλα καλά θα πάνε’

ενώ εσύ προσκρούεσαι σε βράχια αιχμηρά

 

Ζωή είναι το αίμα που έβαψε τα βράχια κόκκινα

 

Φωκάς . 

Author

Το "Φωκάς" του 'μεινε απ' το σχολείο. Παρ' όλα αυτά έχει γίνει τόσο δικό του, ώστε σπανίως γυρίζει το κεφάλι όταν κάποιος θα τον αποκαλέσει με το βαφτιστικό του. Είναι ένας τραγουδοποιός που είναι κοινωνικός λειτουργός, που παίζει κιθάρα, αλλά που θα 'θελε να παίζει τσέλο φορώντας κάτι ανάλαφρο, όπως για παράδειγμα σανδάλια και αμάνικες φαρδιές φανέλες μες στον Χειμώνα. Όταν κανείς δεν κοιτάει ή όταν κοιτάνε όλοι, είναι ποιητής. Κάνει παρέα με σαλιγκάρια και σκυλι(ε)ά, αλλά θα 'θελε να χει μια γάτα. Αρέσκεται στο να απαγγέλλει ποιήματα μιμούμενος την φωνή του Εμπειρίκου και του Χριστιανόπουλου, εναλλάξ. Θα τον πετύχετε να τριγυρνάει στο Παγκράτι κρατώντας μία ναιλότσαντα Σκλαβενίτη μ' όλα του τα υπάρχοντα, σφυρίζοντας κάποιον οικείο σας σκοπό. Μην φωνάξετε "Γιώργο!", δεν θα γυρίσει...

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *