Η βόλτα

Η βόλτα

Η διαδοχή της νύχτας και της μέρας, σαν γέρικο σκυλί σε βόλτα, βουλιάζει τα βαριά της πέλματα, στριγκλιές ακούγονται —και βογκητά απ’ τα μπαλκόνια, η ώρα περασμένη θάναι πάντα, δεν ξέρει το σκυλί και γουργουρίζει, το τρίχωμα, από τη μύτη γύρω έχει γκριζάρει, κάποιος φυτεύει στην αυλή του ένα παιδί, ποτίζειτό· κλαδεύει ό λ η μέρα, μέσα του αγωνιά για την κηδεία  —θάναι ο καλός ο κόσμος μαζεμένος; —πόσο πονάω, οι άλλοι θα το βλέπουν; —μην πάει τσάμπα τόσος άρτος —κι αν το κονιάκ όλο το πιούνε, κι ύστερα θέλουν κι άλλο; Μικρές καθ΄μερινές ανησυχίες. Κουράστηκε ο σκύλος απ΄τη βόλτα, μπορεί να μην γνωρίζει αλλά γέρασε, δεν σκέφτεται και όμως λαχανιάζει, στο γήπεδο οι προβολείς ανάβουν, δύο ομάδες και στη μέση ένα κορίτσι, ποιος θα το πιάσει από τη μέση το κορίτσι, βουτάνε τα αγόρια στο τσιμέντο, α γ κ ώ ν ε ςγ ό ν α τ α — ό λ α  μ έ σ α  σ τ ο  α ί μ α, μία στιγμή κάτω απ΄τη φούστα να κοιτάξουν, παγώνει το κορίτσι από το θέαμα, τόσος χαμός, γιατί· και τόση φρίκη; όλη δική σας είμαι ό λ ω ν, μητέρα σπλαχνική και πόρνη, η διαδοχή της μέρας με τη νύχτα.

 

Φωκάς

Author

Το "Φωκάς" του 'μεινε απ' το σχολείο. Παρ' όλα αυτά έχει γίνει τόσο δικό του, ώστε σπανίως γυρίζει το κεφάλι όταν κάποιος θα τον αποκαλέσει με το βαφτιστικό του. Είναι ένας τραγουδοποιός που είναι κοινωνικός λειτουργός, που παίζει κιθάρα, αλλά που θα 'θελε να παίζει τσέλο φορώντας κάτι ανάλαφρο, όπως για παράδειγμα σανδάλια και αμάνικες φαρδιές φανέλες μες στον Χειμώνα. Όταν κανείς δεν κοιτάει ή όταν κοιτάνε όλοι, είναι ποιητής. Κάνει παρέα με σαλιγκάρια και σκυλι(ε)ά, αλλά θα 'θελε να χει μια γάτα. Αρέσκεται στο να απαγγέλλει ποιήματα μιμούμενος τη φωνή του Εμπειρίκου και του Χριστιανόπουλου, εναλλάξ. Θα τον πετύχετε να τριγυρνάει στο Παγκράτι κρατώντας μία ναυλότσαντα Σκλαβενίτη μ' όλα του τα υπάρχοντα, σφυρίζοντας κάποιον οικείο σας σκοπό. Μην φωνάξετε "Γιώργο!", δεν θα γυρίσει...

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *