θέρμα

θέρμα

Άηχη

Απόμακρη

Παραδείσια λαλιά

 

Με  χαϊδεύει  ένα άγγιγμα σκληρό

ανομολόγητο

 

Άμμου  κόκκος

βράχος διαβρωμένος από το επαναλαμβανόμενο πάφλασμα των ημερών

είμαι

περιπλανώμενη ανάσα

πλανημένη  από την συνειδητότητα της ύπαρξής της

 

Κι όσο κρατά το ηρωικό πέταγμα της μέλισσας

το ερωτικό παιγνίδι μίας λιβελούλας

η απόγνωση του χαμένου από τους συντρόφους του ποικιλόχρωμου βατράχου

τόσο κρατώ και γω

 

Έτσι όλα

αποκτούν μία ερμηνεία

μία ουσία φυσική

αναπάντεχα λυτρωτική

 

Εκείνης της ζωής

βρέθηκα για μια στιγμή επαίτης

όχι της εγωτικής

όχι της ιδιοτελούς ύπαρξης

 

Εκείνης της ζωής

που μπολιασμένη μ’ αρχαία μυστικά

τραβά νοχελικά μα γιομάτη βεβαιότητα

τον ανήφορο

 

Μητέρας της ειν’ η γη

Έχει πολλούς μνηστήρες

πανίσχυρα στοιχεία

που της προσφέρουν όλο δόλο

τα δώρα τους

 

Νένα της

ειν’ η αρμονία…

 

Φωκάς .

Author

Το "Φωκάς" του 'μεινε απ' το σχολείο. Παρ' όλα αυτά έχει γίνει τόσο δικό του, ώστε σπανίως γυρίζει το κεφάλι όταν κάποιος θα τον αποκαλέσει με το βαφτιστικό του. Είναι ένας τραγουδοποιός που είναι κοινωνικός λειτουργός, που παίζει κιθάρα, αλλά που θα 'θελε να παίζει τσέλο φορώντας κάτι ανάλαφρο, όπως για παράδειγμα σανδάλια και αμάνικες φαρδιές φανέλες μες στον Χειμώνα. Όταν κανείς δεν κοιτάει ή όταν κοιτάνε όλοι, είναι ποιητής. Κάνει παρέα με σαλιγκάρια και σκυλι(ε)ά, αλλά θα 'θελε να χει μια γάτα. Αρέσκεται στο να απαγγέλλει ποιήματα μιμούμενος την φωνή του Εμπειρίκου και του Χριστιανόπουλου, εναλλάξ. Θα τον πετύχετε να τριγυρνάει στο Παγκράτι κρατώντας μία ναιλότσαντα Σκλαβενίτη μ' όλα του τα υπάρχοντα, σφυρίζοντας κάποιον οικείο σας σκοπό. Μην φωνάξετε "Γιώργο!", δεν θα γυρίσει...

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *