Φάρος

Φάρος

Ο φάρος

το μάτι της θάλασσας

αφρίζει στ` ακρογιάλι

μια τολύπη

ταλαντωμένα μονοπάτια

το φως του φεγγαριού

σκιαγραφεί

μ` αφρό και όνειρα

σε διαφανές πλανητικό χαλί

η μεγαλύτερη σε έκταση πλεκτάνη

 

Πρώτη φορά

δεν είμαι γω η θάλασσα

ούτε ο  κρουστός λαιμός μου

ούτε τα μακριά δλαχτυλά της

 

Κάπου απαντιούνται

όλα σχεδόν

και λέω σχεδόν

γιατί δεν γίναμε ακόμα μηχανές

ουτ` επιστήμες

 

Ότι μπορώ είμαι

είπε η σταγόνα

καθώς έκυπτε

υπέκυπτε ήθελα να πω

στο έδαφος

 

Δόνηση διαρραγής

ο κήπος με τα αηδόνια μου

που αν ακόμα δεν ξέρουν να πετούν

ξέρουν να πέφτουν

 

Φωκάς .

Author

Το "Φωκάς" του 'μεινε απ' το σχολείο. Παρ' όλα αυτά έχει γίνει τόσο δικό του, ώστε σπανίως γυρίζει το κεφάλι όταν κάποιος θα τον αποκαλέσει με το βαφτιστικό του. Είναι ένας τραγουδοποιός που είναι κοινωνικός λειτουργός, που παίζει κιθάρα, αλλά που θα 'θελε να παίζει τσέλο φορώντας κάτι ανάλαφρο, όπως για παράδειγμα σανδάλια και αμάνικες φαρδιές φανέλες μες στον Χειμώνα. Όταν κανείς δεν κοιτάει ή όταν κοιτάνε όλοι, είναι ποιητής. Κάνει παρέα με σαλιγκάρια και σκυλι(ε)ά, αλλά θα 'θελε να χει μια γάτα. Αρέσκεται στο να απαγγέλλει ποιήματα μιμούμενος την φωνή του Εμπειρίκου και του Χριστιανόπουλου, εναλλάξ. Θα τον πετύχετε να τριγυρνάει στο Παγκράτι κρατώντας μία ναιλότσαντα Σκλαβενίτη μ' όλα του τα υπάρχοντα, σφυρίζοντας κάποιον οικείο σας σκοπό. Μην φωνάξετε "Γιώργο!", δεν θα γυρίσει...

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *