φιλικά

φιλικά

εμείς δεν ζήσαμε εμφύλιο
μιλάμε όμως για την αυτοκτονία φιλικά
κι ύστερα δένουμε τις ζώνες μας
και τρομάζουμε στ’ απότομα φρεναρίσματα

εκείνο το βράδυ οδηγούσαμε σαν τρελοί
προσπαθώντας να αναδυθούμε
μέσα απ’ το «βούτυρο της νύχτας»
οι γυναίκες που λατρέψαμε
παρήλαυναν μπροστά μας στο φανάρι
σηκώνοντας χαιρέκακα
τις φουστίτσες τους∙ απρόσιτες, καρκινογόνες…
«Πάμε, Αγγελίνα, πράσινο!»
(και είχε, όντως, γαμηθεί να βρέχει)

διδάκτορες της παρενέργειας
ξέρεις εσύ τι πέρασα
πριν φτάσουμε να ποδοπατάμε τα πνευμόνια μας
γελώντας υστερικά;
μην τον πονάς αυτόν τον πόνο
δώσ’ τον σε μένα φίλε μου
«δεν θα το άντεχες, Αγγελίνα,
δεν θα το άντεχες»

καλά, δε βρήκες τίποτα καλύτερο
για να τον περιγράψεις;
αλλά, θα μου πεις, εδώ κι η ποίηση
σιωπά μπροστά στο πάθος

Πρίγκιψ κρίνος

 

[Φωτογραφία: Steve Fitch, «Chalk Hill Drive-in theater», Highway 80, Dallas, Texas, 1973]

Author

Ο Πρίγκιπας Κρίνος, ελβετο-ισπανικής καταγωγής, δημοσίευσε τρεις ποιητικές συλλογές μεταξύ δεκατεσσάρων και δεκαοχτώ ετών κι έκτοτε σιώπησε για μια δεκαετία. Ύστερα από τη συνάντησή του με τους Σαλιγκραφείς άρχισε και πάλι να γράφει χωρίς ωστόσο τίποτα να μπορεί να εγγυηθεί ότι κάθε κείμενό του δεν είναι και το τελευταίο.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *