Η ελάχιστη μέρα της Μήδειας.

Η ελάχιστη μέρα της Μήδειας.

Η Μήδεια δεν τρελάθηκε από έρωτα. Όλη της η παραφορά κι όλα της τα πάθη, ο “σατανισμός” της και η τρέλα της, μάλλον ήταν προιόντα μιας άλλης δύναμης που επέδρασε πάνω στην ανθρώπινη φύση της. Ήταν προιόντα μιας “λογικής”, μιας στάσης ζωής.

Η Μήδεια ήταν μια γυναίκα που σκεφτόταν αλλιώς. Το ομολογεί και η ίδια άλλωστε όταν ο Ιάσονας εξαπολύει κατηγορίες προς το φύλο της, τη συμπεριφορά και το νου της. “Εγώ σε πολλά είμαι αλλιώς“, του απαντά όταν εκείνος με την κριτική και τα λόγια του την πετά στο ίδιο τσουβάλι με όλες τις υπόλοιπες γυναίκες.

Η Μήδεια κάποτε αγάπησε πραγματικά. Κάποτε ερωτεύτηκε κι ενέδωσε στο πάθος της, προβαίνοντας σε πράξεις αλλόκοτες κι αλλιώτικες- μιας και αλλιώτικη ήταν κι αυτή-, πράξεις κακές και ντροπιαστικές, τις οποίες όμως εκείνη, τις χάριζε σαν πολύτιμο δώρο στον αγαπημένο της. Εγκατέλειψε πατρίδα και οικογένεια, έκανε εχθρούς της ανθρώπους και θεούς, σκότωσε και μισήθηκε στο όνομα της αγάπης της, για να καταλήξει παντέρημη και μόνη. Περιφρονημένη και αδικημένη, αφού ο άντρας καταπάτησε τους όρκους.
Ας χαμηλώσουμε όμως τώρα λίγο την ένταση μέσα μας, κι ας ακούσουμε πιο προσεκτικά τα λόγια της.”Όλα τα έκανα από αγάπη πιο πολύ, κι όχι από σοφία”, εξομολογείται με πικρία και παράπονο στο παλιό της ταίρι. Ο συλλογισμός μου βασίζεται κατά πολύ σε αυτή της τη φράση. Ίσως αυτό να την τρέλανε στο τέλος. Το οτι δηλαδή αναγνώρισε εκ των υστέρων, ακριβώς επειδή ήταν σοφή και σκεπτόμενη, πως κάποια στιγμή στάθηκε αδύνατο να ορθολογιστεί, να δει καθαρά, και να ΜΗΝ πράξει ό,τι την πρόσταζε η καρδιά της. Αυτό δεν μπόρεσε να το συγχωρέσει ποτέ στον εαυτό της. Εκείνη, μια γυναίκα που ξεχώρισε για την εξυπνάδα, τη σοφία και την ελευθερία της, τώρα συνειδητοποιεί πως σύρθηκε σαν το φίδι, προκάλεσε το κακό πολλές φορές, για να παρατηθεί, να ντροπιαστεί και να εξισωθεί.

Η Μήδεια δεν τρελάθηκε από έρωτα. Τρελάθηκε επειδή της φέρθηκαν σαν να ήταν μια γυναίκα όπως όλες οι άλλες ενώ εκείνη δεν ήταν. Και το οτι δεν ήταν το αποδεικνύει με την εκδίκηση που σχεδιάζει και πραγματοποιεί την τελευταία της μέρα. Μια εκδίκηση όχι απλώς αναπόφευκτη, αλλά λυτρωτική. Με αποκορύφωμα φυσικά, το φόνο των παιδιών της.

Λοιπόν, η τρέλα και η μανία που την άγουν και τη φέρουν στο τέλος, μόνο από έρωτα δε μοιάζει να προκλήθηκαν. Περισσότερο μάλλον από τη ζήλεια, το μίσος, το φθόνο, την ντροπή, την περιφρόνηση, τον εξευτελισμό, την αδικία, κι άλλη ντροπή, κι άλλες χαμένες προσδοκίες, κι άλλη συγκατάβαση, κι άλλο σούρσιμο ανάμεσα στα “γύναια” που “κατάντησαν όλες να μην τους λείπει τίποτα αν το κρεβάτι τους πάει καλά, κι αν κάτι πάνω του στραβώσει, ε τότε όλα συμφορές να τα παίρνουν“. Αλλά εκείνη δεν ήταν έτσι. Γιατί όταν αγάπησε, αγάπησε αλλιώς. Έτσι κι όταν μίσησε, όταν αδικήθηκε, μίσησε αλλιώς. Μέχρι τέλους. Άρα, ίσως η εξίσωση με το συμβατικό πρότυπο γυναίκας, με τον κοινό άνθρωπο, να ήταν αυτό που της θόλωσε το μυαλό.

Άραγε εμείς, είμαστε έτοιμοι να σκοτώσουμε τα “παιδιά” μας, τα πολύτιμα κι αγαπημένα, που για άλλους μας είναι τα όνειρα, για άλλους οι ελπίδες, τα τραγούδια, τα ποιήματα- τα παιδιά μας, τα συναισθήματά μας, ό, τι πιο ακριβό έχουμε δημιουργήσει- είμαστε έτοιμοι να τα σφάξουμε όλα, όταν οι προσδοκίες μας δεν πραγματοποιούνται, όταν αγαπάμε και θυσιάζουμε τα πάντα για αυτό που αγαπάμε ή όταν συνειδητοποιούμε πόσο άγρια και ολοκληρωτικά μας άλλαξε ο Έρωτας, για να μας εξισώσει μετά με ό λ ο υ ς τους άλλους, να μας αφήσει στο τέλος της ημέρας κενούς, προδωμένους και μόνους. Εγκαταλελειμμένους πρώτα από τον ίδιο μας τον εαυτό, που σε τίποτα δε μας μοιάζει πια, αφού έχει σκιρτήσει η καρδιά μας.

Λοιπόν, πολλά αισθήματα μου γεννά η Μήδεια. Μα πάνω απ’όλα τούτο: το φόβο. Γιατί πολύ φοβάμαι πως θα ήθελα έστω λίγο να της μοιάσω, να τολμήσω να είμαι κι εγώ αλλιώς. Αλλιώς, όπως όρισε εκείνη. Κι έτσι στα αγέννητα παιδιά μου εξομολογούμαι:

Είναι ανάγκη να πεθάνουν, και πρέπει
Η μάνα τους τα γέννησε, αυτή θα τα σφάξει.
Έλα καρδιά μου, σφίξου.
Μην αργείς να κάνεις αυτό που σπρώχνει η ανάγκη.
Έλα πικρό μου χέρι πάρε το σπαθί ψυχή μου
παρ’ το και σύρε μπήξ’ το εκεί που πνέει η ζωή
Και μη δειλιάσεις.
Μη σκεφτείς πως τα’ φερες στον κόσμο
οτι τ’ αγαπούσες,
ξέχνα την τούτη την ελάχιστη μέρα
Ξέχνα και κλάψε ύστερα
και ασταμάτητα κλαίγε
που την ίδια μου τη σάρκα σκότωσα.
Η πανδύστυχη.

 

                                                                                          Μ.

Τα αποσπάσματα είναι από την εξαιρετική- κατά την ταπεινότατη μου άποψη- μετάφραση του Κώστα Τοπούζη, Εκδόσεις Επικαιρότητα, από τη σειρά κειμένων Αρχαίο Ελληνικό Θέατρο.

Η φωτογραφία της μίας και μοναδικής Αφροδίτης Alasaad.

Author

Το κορίτσι πίσω απ΄το Sophie Lies, εγκέφαλος των Foam και μέλος των Afformance, ταγμένη στο urban dictionary, χαμένη, έξι νύχτες στην Ακρόπολη, επιμένει, με λόγια απλά και νότες καθαρές, ν΄αγγίζει τις πιο ευαίσθητες χορδές μας.Κατά τ' άλλα την λένε Μαρία και είναι λογίστρια.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *