Ο Πόθος είναι φυτό εσωτερικού χώρου.
Αναπτύσσεται ακόμη και σε μια μικρή γλάστρα,
πήλινη, πλαστική, ο,τιδήποτε·
Αρκεί να τον βλέπει ο ήλιος
και να έχει νερό,
ιδίως το καλοκαίρι,
που διψά πιο πολύ.
Υπό αυτές τις συνθήκες
ο Πόθος μεγαλώνει ...
Ανορθόγραφα, ημικλινή τα συναισθήματα,
γέρνουν απο την ελαφρότητα τους.
Περιχαρακωμένη ενδοσκόπηση,
ρηχός ο κόσμος αφού δεν μοιράζεται.
Και εσύ, κάπου εκεί,
δισταγμός ελαφροπάτητος.
Δεν έγραψα ποτέ το όνομά σου
Δεν ταίριαξε.
Επαναλαμβανόμενα γράμματα
και συναίσθημα
Δεν έπρεπε να γεμίσουν τα ανέγγιχτα κενά.
Έτσι,...
Τελευταίος ήλιος της άνοιξης
πρωινός, κιόλας δυνατός, ακονισμένος
Ήμασταν κάπου σε ένα βουνό της Πελοποννήσου
μετρώντας χνάρια από αρχαίους δρόμους
Θυμάμαι εκείνο το σίδερο του ήλιου
πώς μας χτυπούσε κατακέφαλα
και την παραλυτική τεμπελιά που μετάγγιζε
μέσα στα άγουρα...
Ναι, είναι η πρώτη φορά που κάνω tattoo. Το έχω σκεφτεί καλά ναι. Ξέρετε έχω ένα
σημάδι. Να εδώ στο αριστερό χέρι κάτω από τον αγκώνα. Πάνω σε αυτό θέλω να
χτυπήσουμε. Μπορούμε;
Είχα καεί...
Από τότε που θυμόταν τον εαυτό της, στα όνειρά της πάντα ο ουρανός ήταν συννεφιασμένος. Ακόμα κι αν το όνειρο ήταν χαρούμενο, ο ήλιος θα ήταν κρυμμένος πίσω από παχιά σύννεφα, θα...
Αγαπιόμασταν αποσπασματικά,
σαν το τελευταίο δεκάλεπτο
στο μπάσκετ.
Νέα, διατάξεις και ανατροφοδοτήσεις,
συστήματα…
Επεξηγήσεις…
Παύσεις συνεχείς.
Αγαπιόμασταν ανά διαστήματα.
Ανταλλάσσαμε κινήσεις εντυπωσιασμού,
μια εγώ, μια εσύ.
Τι θα πω εγώ, τι θα πεις εσύ.
Απαράδεκτα μπλοκ
συνεχόμενα φάουλ.
Παύση στα δεκαπέντε δευτερόλεπτα.
Αμέσως μετά στα 8,4.
Στροφή...
– Κατέβα πρώτη.
– Δε θέλω.
Προτιμώ να μείνω εδώ,
αναπαυτικά καθισμένη.
Ας μην πάρω ακόμη την ευθύνη μου.
Το μέρος μοιάζει ίδιο.
Κι αυτός ο δρόμος.
Με χίλια τραγούδια με μεταμόρφωσε —
κι ακόμα αυτή η σκληράδα
δε λέει να...
I. «μπουμ»
Υπάρχει μια τομή στο χρόνο.
Διχοτομείται ο κόσμος
όταν
λες μια δικιά σου λέξη
κι εγώ σε ακούω.
Είναι αυτό —
αυτό το σάλπισμα που ακολουθεί,
κι ο πιο κοινός κυρ Παντελής
σαν να μην λιποψύχησε ποτέ,
σαν να μην...
