Χρόνο με το χρόνο
Θέλω λιγότερα να σκέφτομαι
Θέλω λιγότερο να βλέπω
Η μνήμη μου πέφτει
Σε ένα πηγάδι
Και κρημνιζεται
Σαν Πέρσης διπλωμάτης
Πριν από μεγάλο πόλεμο
*Σταύρος Τσαντές
Αποδυθήκαμε των όσων μας βάραιναν
μα αφήσαμε ανέγγιχτα,
γραμμένα στους τοίχους
τα σημάδια που άφησε ο καιρός μας.
Και οι τοίχοι πια, παίρνουν ανθρώπινες μορφές, σωμάτων ανθισμένων.
Νιώσαμε τις ανάσες τους και προσφέραμε τα δάκρυά μας.
Ανακουφίζοντας έτσι,...
Κάποιο απόγευμα που θα βαριούνται όλοι τόσο πολύ που θα διαβάζουν τον κατάλογο του Lidl, συγκρίνοντας τιμές σε απορρυπαντικά που δεν θα αγοράσουν ποτέ, εγώ θα έρθω. Δεν θα σε πάρω τηλέφωνο....
της Ευθυμίας Γιώσα
Ας ξεκινήσουμε με το εξής ως δεδομένο: σε ορισμένες περιπτώσεις, τα όρια μεταξύ στιχουργίας και ποίησης καθίστανται ιδιαιτέρως δυσδιάκριτα και, κατά τη γνώμη μου, είναι περιττά, αφού υπάρχουν στιχουργοί οι...
«Γιάννη…ε, Γιάννη! Είσαι ξύπνιος;» ψιθύρισε ο Σπύρος.
«Τι θες;» απάντησε κάπως απότομα ο αδερφός του.
«Τους άκουσες;!»
«Ναι… πρώτη φορά είναι μήπως; Άσε με να κοιμηθώ…»
«Φοβάμαι, Γιάννη».
«Έπεσαν για ύπνο. Κοιμήσου κι εσύ».
Ο Σπύρος κουκουλώθηκε κάτω...
Αυτό το κλειστό σπίτι
κρατούσε την έκφραση μιας περασμένης ευτυχίας.
Γιατί μερικά σπίτια είναι σαν πρόσωπα,
έχουν αυτή τη δύναμη, να εκφράζονται,
ακόμα και όταν οι άνθρωποι τα εγκαταλείπουν.
Ο ήλιος τρυπώνει μέσα στη σκόνη
και ζωγραφίζει τα...
Κάτι ξέχασε. Κάτι που ήθελε να πάρει μαζί της ή κάτι να κάνει στο σπίτι; Λεφτά, κλειδιά πήρε. Θερμοσίφωνα δεν ανάβει σχεδόν ποτέ, έχει ηλιακό, μάτι δεν άναψε γιατί έφαγε σαλάτα, το...
Κρυφτό
Τριφυλλένια απόχη γεμάτη τρύπες, η απόχη μου δεν πιάνει πεταλούδες μα κάτι σαν ανθρώπους, ξεγλιστράνε από τις τρύπες και ντύνονται αγκάθια, βγαίνω κι εγώ έξω και φυλάω τσίλιες και παίζω κρυφτό περιμένοντας...
