Γράφοντας με το αριστερό χέρι

Γράφοντας με το αριστερό χέρι

Ας υποθέσουμε πως αφού έχεις περάσει μια ζωή γράφοντας με το δεξί σου, σε μία αιφνίδια παρόρμηση έμπνευσης και με μόνο σκοπό τη δημιουργία εκ του μηδενός, πιάνεις να γράψεις με το αριστερό. Στην αρχή αντικρίζεις ότι περιμένεις: καραγκιοζάκια που έχουν μακρινή συγγένεια με τους αλφαβητικούς χαρακτήρες. Μετά από λίγο διάστημα όμως δεν μπορείς να αντισταθείς στην απόλαυση του να καταφέρνεις να γράψεις λεξούλες και προτάσεις που αν τις έφτιαχνες με το «καλό» σου χέρι, θα σου δημιουργούσαν στην καλύτερη περίπτωση απέχθεια για την στερεοτυπία τους.

Η έλλειψη στην ποιότητα γραφής του αριστερού σου χεριού μεταβάλλεται ξαφνικά στο αντικείμενο του θαυμασμού σου. Τότε ακριβώς είναι που πρέπει να ξαναπιάσεις το μολύβι με το δεξί σου και να θεωρήσεις το περιστατικό ως απλώς διασκεδαστικό. Γιατί άμα δεν το κάνεις, θα ερωτευτείς αυτά τα πρωτόγονα καραγκιοζάκια… την ομορφιά τους… και τον τρόμο που αποπνέουν.

 

 

Larns Von Trier

Κοπεγχάγη, Ιούλιος 1994

Author

Το "Φωκάς" του 'μεινε απ' το σχολείο. Παρ' όλα αυτά έχει γίνει τόσο δικό του, ώστε σπανίως γυρίζει το κεφάλι όταν κάποιος θα τον αποκαλέσει με το βαφτιστικό του. Είναι ένας τραγουδοποιός που είναι κοινωνικός λειτουργός, που παίζει κιθάρα, αλλά που θα 'θελε να παίζει τσέλο φορώντας κάτι ανάλαφρο, όπως για παράδειγμα σανδάλια και αμάνικες φαρδιές φανέλες μες στον Χειμώνα. Όταν κανείς δεν κοιτάει ή όταν κοιτάνε όλοι, είναι ποιητής. Κάνει παρέα με σαλιγκάρια και σκυλι(ε)ά, αλλά θα 'θελε να χει μια γάτα. Αρέσκεται στο να απαγγέλλει ποιήματα μιμούμενος τη φωνή του Εμπειρίκου και του Χριστιανόπουλου, εναλλάξ. Θα τον πετύχετε να τριγυρνάει στο Παγκράτι κρατώντας μία ναυλότσαντα Σκλαβενίτη μ' όλα του τα υπάρχοντα, σφυρίζοντας κάποιον οικείο σας σκοπό. Μην φωνάξετε "Γιώργο!", δεν θα γυρίσει...