Ζακυνθινό

Ζούμε σ’ ένα άοσμο και άνευρο παρόν
Τυφλό για εμάς αλλά πρωτίστως και για εκείνο
Τινάζουμε από πάνω μας τον όψιμο θυμό
Δίχως να σκεφτόμαστε την επόμενη ημέρα
Τι κι αν έρθει ο χειμώνας λίγο πιο νωρίς;
Τι κι αν ανθίσει η αμυγδαλιά μαζί με λίγο χιόνι;
Ο κόσμος θα ‘ναι ακόμα σιωπηλός
Κι εμείς μονάχοι σ’ ένα αδειανό σαλόνι

 

*Αύγουστος

ΑΛΛΕΣ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ

Τα μάτια στον καθρέφτη μου

Τι με κοιτάς κι εσύ; Κι εγώ το ίδιο αναρωτιέμαι,...

Χόμπι

Όταν ο θείος μου κόντευε τα 80 ξεκίνησε κάπου...

Μερικές εξηγήσεις για τις αργοπορίες στα σινεμά

Την πρώτη φορά έτρεξα για να προλάβω την ταινία·...

Παραμύθια για ενήλικες

Άσκηση στο σκοτάδι Ι Τώρα ξαναφοβάμαι το σκοτάδι μια χαραμάδα άφησε...