Η Γέφυρα

Η Γέφυρα

Τα αυτοκίνητα περνάνε με ιλιγγιώδη ταχύτητα και αισθάνομαι ότι κάποιο από αυτά τα μεταλλικά τέρατα της ασφάλτου, θα με χτυπήσει τόσο δυνατά, ώστε η γέφυρα στην οποία στέκομαι θα βαφτεί κατακόκκινη από το αίμα μου. Στέκομαι στην μέση της γέφυρας. Ο νυχτερινός ουρανός είναι συννεφιασμένος. Σφίγγω πάνω μου το τζιν μπουφάν μου για να προστατευτώ από το κύμα της φθινοπωρινής ψύχρας και της αδιαφορίας που καλύπτει τα πάντα γύρω μου. Στέκομαι στην μέση της γέφυρας. Και παρατηρώ τα αυτοκίνητα από ψηλά. Τρέχουν. Περνάνε τόσο βιαστικά. Με τόση ένταση και βιασύνη. Λες και αυτός είναι ο μοναδικός σκοπός της ύπαρξης τους. Τώρα που το σκέφτομαι..Ναι. Για εμάς τους ανθρώπους,τελικά αυτός έχει καταλήξει να είναι ο μοναδικός σκοπός της ύπαρξης μας. Ένα συνεχές κυνήγι για χρήματα,συμφέροντα και στιγμιαίες απολαύσεις. Θλίβομαι. Θλίβομαι πραγματικά για τα όσα συμβαίνουν γύρω μου αυτό τον καιρό. Θλίβομαι για την πολιτική αναταραχή που επικρατεί στην χώρα μου,για την απελπισία του ελληνικού λαού. Θλίβομαι τόσο πολύ για την συμφορά που πνίγει ασφυκτικά,την λαοθάλασσα των προσφύγων. Για την δυστυχία τους και για τα ατελείωτα βασανιστήρια που υπομένουν καθημερινά,τα οποία εμείς,οι βολεμένοι,παρακολουθούμε από την ασφάλεια του καναπέ μας,με τα χέρια σταυρωμένα. Δεν επιθυμώ να αναλύσω και να περιγράψω την τραγική κατάσταση στην οποία έχει επέλθει η κοινωνία και ο πολιτισμός μας. Θέλω μόνο να αποχαιρετήσω με τον δικό μου τρόπο,τον μικρό Αυλάν,που ξεβράστηκε σαν ένα απόβλητο στις ακτές της Τουρκίας. Ήταν μόνο τριών χρονών. Και πνίγηκε,στον δρόμο για μια <<καλύτερη>> ζωή. Η φωτογραφία του μκρού αγοριού,έχει χαραχτεί βαθιά στην ψυχή μου. Με κάνει να ντρέπομαι που καλούμαι άνθρωπος. Το να έχουμε φτάσει στο σημείο να εντοπίζουμε ξεβρασμένα πτώματα ανθρώπων,φανερώνει την μεγάλη κοινωνική σήψη,την οποία διανύουμε. Είναι τόσο άδικο. Χάθηκε έτσι απλά μια ανθρώπινη ζωή. Φυσικά δεν είναι μόνο μία. Τόσα προσφυγόπουλα,πεθαίνουν κάθε λεπτό,από την πείνα,την εξάντληση,τις κακουχίες και την δυστυχία. Ο φόβος βασιλεύει στην ταλαιπωρημένη ψυχή τους. Δεν φταίνε σε τίποτα για όλο αυτό το κακό που υφίστανται. Πού χάθηκε η ανθρωπιά μας; Πού χάθηκε η παιδεία,η αλληλεγγύη,ο καταραμένος ο πολιτισμός μας; Όλα, λοιπόν γίνονται για τον βωμό των συμφερόντων,του χρήματος και της εξουσίας; Ε όχι τότε. Δεν δέχομαι να ζήσω σε έναν τέτοιο κόσμο. Δεν θέλησα ποτέ κάτι τέτοιο. Δεν θέλησα εξουσία,δεν θέλησα αδιαφορία,φόβο,αποξένωση,χρήματα και μεγαλεία. Όχι. Το μόνο που επιθυμώ είναι αγάπη,ειρήνη,φιλία,συντροφικότητα. Αισθάνομαι πως όλα είναι ένα κακό όνειρο που κάποτε θα τελειώσει. Ρίγος διαπερνάει το κορμί μου,όσο σκέφτομαι τον φόβο του Αυλάν και τόσων άλλων παιδιών,που έγιναν άστρα στον αιματοβαμμένο ουρανό. Θύματα. Αυτά τα παιδιά είναι τα θύματα των πολιτικών συμφερόντων και της σκληρότητας της κοινωνίας. Φαντάζομαι το μικρό προσφυγόπουλο να παλεύει με το μένος των κυμάτων,να κλαίει σπαρακτικά,αναζητώντας την οικογένεια του,μόνο του,μέσα στον ωκεανό. Σφίγγω τα χέρια μου,γεμάτη οργή με αυτή την αποτρόπαια σκέψη. Οι άνθρωποι αυτοί δεν είναι απόβλητα που πρέπει να καθαριστούν με κάθε τρόπο. Είναι ανυπεράσπιστα θύματα της μοίρας. Χρειάζονται την βοήθεια και την στήριξη όλων μας! Δεν πρέπει να μείνουμε αμέτοχοι σε αυτό το σοβαρό,κοινωνικό πρόβλημα. Τώρα,είναι η στιγμή να αποδείξουμε την χαμένη απο καιρό ανθρωπιά μας. Στέκομαι στην μέση της γέφυρας. Στρέφω τα βουρκωμένα μάτια μου στον ουρανό. Πόσο μόνη και απροστάτευτη αισθάνομαι. Πόση ανασφάλεια και αβεβαιότητα με βαραίνουν. Τυλίγω τα χέρια μου γύρω μου. Στέκομαι στην μέση της γέφυρας. Καλό σου ταξίδι μικρέ Αυλάν…Αυτός ο κόσμος,εύχομαι κάποτε να αλλάξει!

Αθηνά Κάπα

Το κείμενο βρίσκεται και στο επίσημο blog της επιφαινόμενης http://travelsbooksdreams.blogspot.gr/)