Ο Άλλος σου εαυτός

Ο Άλλος σου εαυτός

 

1024-symx-back2back

Αθήνα,  εν ώρα αιχμής και συγκεκριμένα γύρω στις 6.30 το απόγευμα, στριμωγμένος μέσα στο αστικό λεωφορείο και μπερδεμένος για το τί θα γράψω αυτή τη βδομάδα στο σαλιγκάρι. Ευτυχώς όμως για το καλό του site αλλά και του προβληματισμένου κεφαλιού μου, η γεμάτη εκπλήξεις πραγματικότητα της όμορφης χώρας μας, μου χάρισε απλόχερα ένα πολύ ενδιαφέρον περιστατικό που θα το μοιραστώ μαζί σας.

 

Καθόμουν λοιπόν δίπλα σε μια κυρία, η οποία δεν φαινόταν να ξεπερνά τα τριάντα, μέχρι που αντίκρισα έναν φανερά ταλαιπωρημένο αλλοδαπό και αποφάσισα να του παραχωρήσω τη θέση μου. Η κυρία φανερά ενοχλημένη που έκατσε ο ξένος δίπλα της,  δυσφορούσε,  δυσανασχετούσε έβαζε τη μπλούζα της στη μύτη της και  κοίταζε γύρω της μη ξέροντας ακριβώς τί να κάνει.

 

(περνάμε σε ενεστώτα για να γίνετε κοινωνοί της στιγμής)

 

Ο νεαρός άντρας δεν αντιδρά. Τα λεπτά φαίνεται να κυλούν βασανιστικά για την νεαρή γυναίκα. Απεγνωσμένη και οργισμένη αποφασίζει να πάρει τη κατάσταση στα χέρια της και φωνάζει στο διπλανό της : «Δεν καταλαβαίνεις ότι βρωμάς; πήγαινε να κάτσεις αλλού… Φύγετε! Πηγαίνετε επιτέλους πίσω στη χώρα σας ».

Τα βλέμματα του λεωφορείου καρφώνονται στην μαινόμενη γυναίκα. Κανείς όμως δεν τολμάει να επέμβει. Ο αλλοδαπός κοιτάζει απορημένος με παγωμένο το βλέμμα, καταλαβαίνει ότι είναι ανεπιθύμητος και σηκώνεται απ’ το κάθισμά του.

Μετά από λίγα δευτερόλεπτα παίρνω τον λόγο και με θάρρος ρωτάω τη κοπέλα, « μήπως πέρασε ποτέ απ’ το μυαλό σου το κατά πόσο αυτός ο άνθρωπος έχει την άνεση και τη δυνατότητα να έχει ένα σπίτι, όπως εγώ και  εσύ, στο οποίο να μπορεί να κάνει μπάνιο και να είναι καθαρός όσο εμένα και σένα; οι φτωχοί άνθρωποι ενδέχεται να μην έχουν αυτή την ευκαιρία και γι’ αυτό τον λόγο να βρωμάνε.» Η κοπέλα παραξενεύτηκε, δεν απάντησε και γύρισε απαξιωτικά το κεφάλι της.

Με το που φτάνει το λεωφορείο στη στάση που θα κατέβω με πλησιάζει ένας άντρας λέγοντας μου, ότι ήταν πολύ σωστό εκ μέρους μου που της τα «έψαλα». Κατεβαίνω και αρχίζει να στριφογυρνάει στο μυαλό μου  το όλο περιστατικό.

Όχι φίλε μου, δεν θέλουμε μπράβο, δεν αξίζουν διθύραμβοι και έπαινοι  για τέτοιες πράξεις. Όλα αυτά πρέπει να προκύπτουν αυθόρμητα, να καταδικάζονται συλλογικώς και να προκύπτουν από μία  αυτόματη διαδικασία.

Όχι φίλε μου δεν θέλουμε μπράβο και τιμές που είμαστε άνθρωποι γιατί λέγοντας τα υποδηλώνουμε ότι κατά τ’ άλλα δεν είμαστε.

 

Και κάτι ακόμα…ας προβληματιστούμε  και ας αναρωτηθούμε για το τί είναι στην πραγματικότητα  αυτός ο άνθρωπος που αγαπάμε να μισούμε…O Αλβανός, ο φασίστας ο εβραίος…

Σύμφωνα με την  ψυχαναλυτική θεωρία του Freud  υπάρχει η έννοια του διπλού εαυτού. Πιο συγκεκριμένα, ο άνθρωπος που διαλέγουμε να είμαστε, αυτόματα δημιουργεί στο νου μας έναν εαυτό που δεν θέλουμε να είμαστε. Έτσι, αναπτύσσουμε ένα μηχανισμό άμυνας σύμφωνα με τον οποίο προβάλλουμε στους άλλους τις αποκηρυγμένες πλευρές του εαυτού μας. Στην ουσία δηλαδή αυτός που μισώ δεν είναι τίποτα λιγότερο απ’ τον εαυτό μου σε μεταμφίεση. Στο ξένο βλέπω αυτό που δεν θέλω να είμαι, αυτό που μου προκαλεί την αποξένωση, το αίσθημα του  ανοίκειου και αφού με τρομάζει προσπαθώ να το αποκλείσω. Κατά συνέπεια στους ξένους μεταφέρουμε την εχθρότητα που αισθανόμαστε μπροστά στους ίδιους τους ξένους που φωλεύουν μέσα μας.

 

Υπό πολιτική σκοπιά, πιστεύω ολόψυχα ότι η οικονομική κρίση έχει τις ρίζες της σε μια βαθύτατη κρίση αξιών, σε μια πολιτισμική κρίση που βρίσκει φανερώματα  σε πολλές εκφάνσεις της καθημερινότητάς μας.  Αυτά προς το παρόν…  To be continued…

Ν.Σ.

Author

Οι φίλοι μου σαλιγκραφείς συχνά μου λένε ότι μοιάζω με γυναίκα· θα 'λεγα ότι βρίσκω ένα κάποιο ενδιαφέρον σε αυτή την αοριστία. Ο σκύλος μου απ' την άλλη, με κοροϊδεύει ότι είμαι αδέξιος και ενίοτε κοινωνικά απροσάρμοστος. Ίσως, γι' αυτό και όταν μιλάω κουνάω γρήγορα τα χέρια μου χτυπώντας καταλάθος τους διπλανούς μου. Η ευθύνη μου ως σαλιγκραφέας συνοψίζεται στο να λέω ψέμματα και να βάζω άνω τελείες· η άνω τελεία συμπυκνώνει την ποιητική μου θεωρία. Απ' την άλλη μισώ τα greeklish και τα μηχανάκια, ιδίως δε, όταν αυτά με προσπερνάνε από δεξιά. Η λογοτεχνία του 19ου αιώνα είναι η αγαπημένη μου.-