Πλατεία Μοναστηρακίου

Πλατεία Μοναστηρακίου

 

Καθήμενος εν τη πλατεία Μοναστηρακίου. Ο ήλιος λίαν σφρηγιλός , τουριστοσυνοστισμός. Εγκάρδια θωπεύματα εις την πλάτη, αδελφογροθιές, ειρήνη και αγάπη από τα υψηλόβαθμα στελέχη του πεζοδρομίου.  Γυναικεία απόρθητα κορμιά, διασκορπισμένα φαγοποτεία, φθονερές μικροαστικές κουβεντολογίες περί άστατων βίων και συμβίων. Μωρά καθηλωμένα επί των καροτσακίων, επωφελούμενα ακόμη, υπό το σκιερό αυτών κέλυφος, της επιτακτικής άγνοιας, της μωροτάτης ελαφρότητος. Καμμένα τα σώματα της μειονότητας, ακρωτηριασμένα άκρα, συμπόνια 5 λεπτών. Έξαφνη, οξεία κοιλοπονία, πιθανό παράγωγο της παρατήρησης.

Χέζων επί τινός φαγοποτείου…Ωωω…οποία ελαφρότης!

 

Φωκάς .

Author

Το "Φωκάς" του 'μεινε απ' το σχολείο. Παρ' όλα αυτά έχει γίνει τόσο δικό του, ώστε σπανίως γυρίζει το κεφάλι όταν κάποιος θα τον αποκαλέσει με το βαφτιστικό του. Είναι ένας τραγουδοποιός που είναι κοινωνικός λειτουργός, που παίζει κιθάρα, αλλά που θα 'θελε να παίζει τσέλο φορώντας κάτι ανάλαφρο, όπως για παράδειγμα σανδάλια και αμάνικες φαρδιές φανέλες μες στον Χειμώνα. Όταν κανείς δεν κοιτάει ή όταν κοιτάνε όλοι, είναι ποιητής. Κάνει παρέα με σαλιγκάρια και σκυλι(ε)ά, αλλά θα 'θελε να χει μια γάτα. Αρέσκεται στο να απαγγέλλει ποιήματα μιμούμενος τη φωνή του Εμπειρίκου και του Χριστιανόπουλου, εναλλάξ. Θα τον πετύχετε να τριγυρνάει στο Παγκράτι κρατώντας μία ναυλότσαντα Σκλαβενίτη μ' όλα του τα υπάρχοντα, σφυρίζοντας κάποιον οικείο σας σκοπό. Μην φωνάξετε "Γιώργο!", δεν θα γυρίσει...

1 comment

Comments are closed.