Ένα βαλς αργό του Dimitri

Ένα βαλς αργό του Dimitri

Υψωμένος στων άστρων την κρύπτη

μ’ ένα βαλς αργό του Dimitri

τραγουδώ για τα πάθη

αγκαλιάζω τα λάθη

νιώθω τίποτα πια πως δεν λείπει

 

Οι διόπτρες μου αλλάζουνε χρώμα

τραγουδώ για τα πάθη ακόμα

μ’ ένα βήμα συρτό

και στεγνό τον λαιμό

αρχινώ τον χαμένο μου αγώνα

 

Ένας άσπρος λαπμτήρ με μαγεύει

τους στερνούς μου πτυέλους γυρεύει

αντιφέγγω κυρτός

ανακλώ κάθε φως

που το σκότος γλυκά συντροφεύει

 

Των ανίερων πόθων που θρέφει

της ψυχής την ατέρμονη μέθη

βιονικός ο αιών

κάρμα καλωδίων

κάποιος χρόνος – θα φύγω –  μου γνέφει

 

Φωκάς .

Author

Το "Φωκάς" του 'μεινε απ' το σχολείο. Παρ' όλα αυτά έχει γίνει τόσο δικό του, ώστε σπανίως γυρίζει το κεφάλι όταν κάποιος θα τον αποκαλέσει με το βαφτιστικό του. Είναι ένας τραγουδοποιός που είναι κοινωνικός λειτουργός, που παίζει κιθάρα, αλλά που θα 'θελε να παίζει τσέλο φορώντας κάτι ανάλαφρο, όπως για παράδειγμα σανδάλια και αμάνικες φαρδιές φανέλες μες στον Χειμώνα. Όταν κανείς δεν κοιτάει ή όταν κοιτάνε όλοι, είναι ποιητής. Κάνει παρέα με σαλιγκάρια και σκυλι(ε)ά, αλλά θα 'θελε να χει μια γάτα. Αρέσκεται στο να απαγγέλλει ποιήματα μιμούμενος τη φωνή του Εμπειρίκου και του Χριστιανόπουλου, εναλλάξ. Θα τον πετύχετε να τριγυρνάει στο Παγκράτι κρατώντας μία ναυλότσαντα Σκλαβενίτη μ' όλα του τα υπάρχοντα, σφυρίζοντας κάποιον οικείο σας σκοπό. Μην φωνάξετε "Γιώργο!", δεν θα γυρίσει...

2 comments

Comments are closed.