Δες! Μια γυάλα ειν’ ο κόσμος,
όλα τα μάτια του
κοιτούν διαφορετικά.
Μέσα τα ψάρια
χάνοι με στόματα ανοιχτά.
Πότε – πότε ηχεί
μία κραυγή
Η λύρα αρχίζει να κλαίει
και η γυάλα παίρνει φως.’
Είμαι η τροφή των κουνουπιών,
ο ευεργέτης των ποντικιών
ο σκηνοθέτης της κατσαρίδας !
τι κάνεις, με τι ασχολείσαι ;
γιατί το τσιγάρο δεν γύρισε από ‘μένα ;
πως μπόρεσες να με αφήσεις ;”
………….
Κι αυτή όλα να γυρνά. Της μιλώ κάπως κοινότυπα, φαίνεται να μην ακούει.
Με τα ψηλά της πόδια, τα λευκά,
όλο να σιάζει από μπρος το μπλε φουστάνι της,
να μη κοιτά στα μάτια, να μη κοιτά,
ίσα με τον αιθέρα να υψώνεται η πλάνη της .
Φωκάς.