Ζωντανοί Νεκροί

Ζωντανοί Νεκροί

Ζούμε και τρώμε ότι αξίζουμε

ανθίζουμε

και πόλεις κτίζουμε

σκεφτόμαστε τι θα φορέσουμε αν θα αρέσουμε

 

Σα`  να ναι βέβαιο

ότι αύριο θ΄ αναπνεύσουμε

σα να ναι σίγουρο τι σήμερα αναπνέουμε

και που βαδίζουμε

 

Σε πόλεις σε δρόμους σε λεωφόρους σε πεζοδόμια

τους φόρους της ψυχής μας καταθέτουμε

τα όρια θέτουμε

και έτσι διαφέρουμε εξ’ αίματος

 

Του ψέματος τα θεμέλια οικοδομούμε

πιστά σκυλιά

τ΄αφεντικά ακολουθούμε

και αν δαγκώσουμε θα το πληρώσουμε

 

Η αγέλη ανέκαθεν

του ατόμου υπερέχει

κι αυτός που έχει

εις τους αιώνας των αιώνων θα απέχει

 

Φωκάς .

Author

Το "Φωκάς" του 'μεινε απ' το σχολείο. Παρ' όλα αυτά έχει γίνει τόσο δικό του, ώστε σπανίως γυρίζει το κεφάλι όταν κάποιος θα τον αποκαλέσει με το βαφτιστικό του. Είναι ένας τραγουδοποιός που είναι κοινωνικός λειτουργός, που παίζει κιθάρα, αλλά που θα 'θελε να παίζει τσέλο φορώντας κάτι ανάλαφρο, όπως για παράδειγμα σανδάλια και αμάνικες φαρδιές φανέλες μες στον Χειμώνα. Όταν κανείς δεν κοιτάει ή όταν κοιτάνε όλοι, είναι ποιητής. Κάνει παρέα με σαλιγκάρια και σκυλι(ε)ά, αλλά θα 'θελε να χει μια γάτα. Αρέσκεται στο να απαγγέλλει ποιήματα μιμούμενος τη φωνή του Εμπειρίκου και του Χριστιανόπουλου, εναλλάξ. Θα τον πετύχετε να τριγυρνάει στο Παγκράτι κρατώντας μία ναυλότσαντα Σκλαβενίτη μ' όλα του τα υπάρχοντα, σφυρίζοντας κάποιον οικείο σας σκοπό. Μην φωνάξετε "Γιώργο!", δεν θα γυρίσει...