Καίσαρα -μην φοβάσαι-

Τις νύχτες περπατώ μέσα στο δάσος. Γελάνε οι συγκλητικοί, σαρκάζουνε οι δούλοι και οι γέροντες· τις νύχτες διαβαίνω σα χαμένος και το φεγγάρι, όλο ‘να ξεμακραίνει…Το πρώτο φως σαν έρχεται και φανερώνει το κούφιο μου βασίλειο, ψάχνω καταφύγιο στην ποίηση ή στο αίμα, όσο κάποιος άλλος που σ’ ένα καθρέπτη σκονισμένο από τις στάχτες της ψυχής μου ανατέλλει.

Φωκάς

ΑΛΛΕΣ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ

Σαβανωτής

με μια κίνηση αργή, περιπαικτική, στρώνει μια τούφα που...

Απρόσεκτο χέρι

Σ' αυτόν τον ίδιο καναπέ είχαμε καθίσει κουβέντα μακριά στρίβαμε τσιγάρα το...

Upskirt

απ’ το παχύ τους δέρμα κάτω απλώνουνε πληγές αχαρτογράφητες μην τους...

Deadlines

πηγαίναμε ταξίδι με το τραίνο δεν το υπολόγισαν καλά κάναμε στάση...