Οδός Δημητρακάκη

Οδός Δημητρακάκη

Κι άλλα παιδιά

τους δρόμους που διαβήκαμε παιδιά θα περπατήσουν

και άλλους έρωτες

τα ίδια μάτια θα γνωρίσουν

κι ότι απομένει ειν` η γεύση και μια ανάμνηση στιλπνή

ενώ οι ζωές μας νοερά θ` ανηφορίζουν

κι όλα όσα ζήσαμε θα έχουν πια χαθεί…

 

Και άλλες ψυχές

το αίμα που πουλήσαν οι ψυχές μας θα πουλήσουν

σε ίδιες καρδιές

άλλες χαρές θα ευδοκιμήσουν

κι ότι απομένει μια στιγμή θα ναι στην άμμο ένα σπυρί

τους άλλους κόκκους νοερά να  προϋπαντίζουν

κι όλα όσα ζήσαμε θα έχουν πια χαθεί…

 

Και άλλες ματιές

στα δάκρυα που ανταλλάξαν οι ματιές μας θα χιμήσουν

ίδιες κραυγές

άλλες φωνές θα διαλαλήσουν

κι ότι απομένει μια αυγή και ένα πέλαγο βαθύ

στο κύκνειο άσμα μας δυο νότες θα χαρίζουν

κι όλα όσα ζήσαμε θα έχουν πια χαθεί…

 

Φωκάς .

 

 

 

 

Author

Το "Φωκάς" του 'μεινε απ' το σχολείο. Παρ' όλα αυτά έχει γίνει τόσο δικό του, ώστε σπανίως γυρίζει το κεφάλι όταν κάποιος θα τον αποκαλέσει με το βαφτιστικό του. Είναι ένας τραγουδοποιός που είναι κοινωνικός λειτουργός, που παίζει κιθάρα, αλλά που θα 'θελε να παίζει τσέλο φορώντας κάτι ανάλαφρο, όπως για παράδειγμα σανδάλια και αμάνικες φαρδιές φανέλες μες στον Χειμώνα. Όταν κανείς δεν κοιτάει ή όταν κοιτάνε όλοι, είναι ποιητής. Κάνει παρέα με σαλιγκάρια και σκυλι(ε)ά, αλλά θα 'θελε να χει μια γάτα. Αρέσκεται στο να απαγγέλλει ποιήματα μιμούμενος τη φωνή του Εμπειρίκου και του Χριστιανόπουλου, εναλλάξ. Θα τον πετύχετε να τριγυρνάει στο Παγκράτι κρατώντας μία ναυλότσαντα Σκλαβενίτη μ' όλα του τα υπάρχοντα, σφυρίζοντας κάποιον οικείο σας σκοπό. Μην φωνάξετε "Γιώργο!", δεν θα γυρίσει...