I.
Οι αγάπες μας είναι πουλιά
που έφυγαν
και δεν θα επιστρέψουν
ούτε στα πιο θερμά μας καλοκαίρια.
Οι φτερούγες τους,
βαθιά κρυμμένες στο κορμί μας.
Τα ράμφη τους,
τραύματα στις φτερούγες μας.
Οι αγάπες μας
είναι ταξίδια όμορφα.
II.
Οι αγάπες μας
είναι ετοιμοθάνατοι
γέροι
που Κυριακή πρωί
πίνουνε ούζα
με πληρωμένες συντροφιές.
Οι αγάπες μας είναι σκουριά
και προδωμένες αγκαλιές.
Η ανάσα τους
είναι η σιωπή μας,
είναι το ξύλο
που σαπίσε
από την υγρασία.
Οι αγάπες μας είναι στεγνές·
όπως τα στόματα των χασικλήδων.
Φωκάς.