Ποιοι Είμαστε
Κάθε προσπάθεια να ορίσουμε τι είναι το Σαλιγκάρι έχει ναυαγήσει. Αποφασίσαμε λοιπόν να αποδεχτούμε ότι το Σαλιγκάρι είναι κάτι που αλλάζει διαρκώς κι εμείς τρέχουμε λαχανιασμένοι από πίσω του προσπαθώντας να το κατανοήσουμε και να του δώσουμε αυτό που χρειάζεται για να συνεχίσει να ζει. Λένε πως, αν δεν μπορείς να ορίσεις κάτι, αρκεί να του αφαιρέσεις ό,τι περιττό – εκείνο που θα μείνει είναι η ουσία του:
Το Σαλιγκάρι είναι απολύτως ανεξάρτητο και παράγει πρωτογενές υλικό. Ασχολείται πρωτίστως με τον λόγο και επιδιώκει να χαράσσει καινούριες διαδρομές μέσα στη γλώσσα, την οποία δεν αντιλαμβάνεται ως ένα κλειστό, δεδομένο σύστημα· αντιθέτως, στη δυναμική κίνηση της γλώσσας βλέπει να εκτυλίσσεται ένα παιχνίδι μετωνυμιών, μεταφορών και παρομοιώσεων, ένα παιχνίδι εικόνων, ήχων και λογοτεχνικών ηρώων – για αυτό και το καβούκι του ξεχειλίζει από ποίηση, φωτογραφίες, στίχους και τραγούδια. Δεν είναι όμως ούτε μουσικό εγχείρημα, ούτε φωτογραφικό ή ζωγραφικό, κι ας τα περιέχει όλα αυτά.
Το Σαλιγκάρι είναι μια συλλογικότητα ανθρώπων που διαβάζουν, ακούνε, παρατηρούν, συνομιλούν και γράφουν. Γράφουν για να καταλάβουν, για να επικοινωνήσουν, για να συνδεθούν και να συνδέσουν. Γράφουν γιατί αγαπούν την τέχνη. Τελικά γράφουν, γιατί αυτό μπορούν. Συγκινείται από τις ιδέες της συνύπαρξης και της συνεργασίας, της αλληλεγγύης, της ισότητας. Επιθυμεί να συνδιαλλαγεί με το παρελθόν, και πιστεύει στην ανθρώπινη λογική και στην ελευθερία που προκύπτει μέσα απ’ τον κανόνα. Αλλά το ενδιαφέρει να υπάρχει στο παρόν και να προτείνει εναλλακτικές εκδοχές του.
Το Σαλιγκάρι πιστεύει και στην επιστήμη, απλώς όταν προσθέτει 2+2 βγάζει 5, διότι γνωρίζει πως η αλήθεια δεν είναι μία. Κάτι που μάλλον εξηγείται από την αξία που βλέπει στο παιχνίδι. Ο κόσμος παίζοντας ανακαλύπτεται – το Σαλιγκάρι πιστεύει πολύ σε αυτή την ιδέα, για αυτό και ο Homo-Ludens, ο άνθρωπος-παιχνίδι, είναι η αρχετυπική του φιγούρα. Στα μάτια του Homo–Ludens καθρεφτίζεται η αγωνία μιας διαρκούς ανακάλυψης. Ίσως γι’ αυτό και το Σαλιγκάρι δεν σταματά να ελπίζει – αν και συνήθως αποφεύγει να το ομολογήσει.
Το Σαλιγκάρι πέρα από τη διαδικτυακή του στέγη, τοποθετεί τη φυσική του παρουσία σε ένα διαμέρισμα λίγων τετραγωνικών κάπου στα Εξάρχεια. Εκεί συναντά τον Εαυτό του και τον Άλλον, μέσα από εκείνους τους τρόπους που αισθάνεται ότι το εκφράζουν.
Το Σαλιγκάρι δημιουργήθηκε από το παιδικό όνειρο δύο φίλων, το 2015.
Έκτοτε, κάθε μέρα κι από λίγο, βλέπει αυτό το όνειρο να ανθεί.
συντακτική ομάδα
δαμιανός
Από μικρός του άρεσαν η Ιστορία και οι ιστορίες, με χαρούμενο ή και όχι τόσο χαρούμενο τέλος. Κυρίως όχι και...
Διγ.
Ο Διγ. νομίζει ότι στο παιδικό του δωμάτιο είχε αφίσες του Μαρξ, του Βάλτερ Μπένγιαμιν, του Γιώργου Μαζωνάκη και...
ΝΣ
Γιατί γράφω στο Σαλιγκάρι; Κάτι γυρεύω – τι γυρεύω; Αφηγήσεις, ιστορίες – και τι διάολο σημαίνουν αυτά; Την κατοίκηση σε έναν κόσμο, ...
Σόφι λάιζ
Η Σόφι είναι ένα κορίτσι που διαβάζει, γράφει, τραγουδάει και μαθαίνει πιάνο σε παιδιά. Θα ήθελε να είχε σπουδάσει ...
Φωκάς
Μου αρέσει να τρώω, να καπνίζω και να αυνανίζομαι. Ανάμεσα, γράφω τραγούδια και ποιήματα, σε τραγικό τόνο...
[Τέλειος Κύκλος]
Θέλω να πάρω ένα μολύβι
και να γράψω όπου βρω:
στα κενά από τις σελίδες του Κορτάσαρ
σε μια απόδειξη από φαρμακείο
στο εισιτήριο του μετρό
στο μετρό
στο πεζοδρόμιο
στην υγρή άμμο.
Θέλω να πάρω ένα μολύβι
και να γράψω όπου βρω
στο διάστημα της ησυχίας
μεταξύ των παφλασμών
στη συνωστισμένη διάβαση πεζών
στο αραιοκατοικημένο σπίτι
στον θερμό πυρήνα.
Θέλω να πάρω ένα μολύβι
και να γράψω για ό,τι βρω
για αυτόν τον άνθρωπο στο φανάρι
που θέλω να γίνει πράσινος
όταν φτάσω κοντά του
για την οθόνη που τρυπάει τα μάτια
για την εικόνα που τρυπάει
τα αυτιά και το στομάχι
και προκαλεί τις τόσο σοβαρές λέξεις
που τελειώνουν σε -ίτιδα.
Θέλω να πάρω ένα μολύβι στο μέγεθός μου
να το ακουμπήσω διαγώνια προς τη γη
και μ’ ένα στριφογύρισμα
να φτιάξω επιτέλους ένα κύκλο
που θα με κρατήσει μέσα του.
saligari.net/poihmata/thodoris_papageorgiou_dio_poihmata/
φιλοξενία στο καβούκι
*Θοδωρής Παπαγεωργίου
[Του νεκρού αδελφού]
***
«Ποιος είδε κόρην όμορφη να σέρνει ο πεθαμένος!
- Άκουσες, Κωσταντίνε μου, τι λένε τα πουλάκια;
- Πουλάκια είναι κι ας κιλαηδούν, πουλάκια είναι κι ας λένε».
Και παρεκεί που πάγαιναν κι άλλα πουλιά τούς λένε:
«Δεν είναι κρίμα κι άδικο, παράξενο μεγάλο,
να περπατούν οι ζωντανοί με τους απεθαμένους!
![[Του νεκρού αδελφού]
***
«Ποιος είδε κόρην όμορφη να σέρνει ο πεθαμένος!
- Άκουσες, Κωσταντίνε μου, τι λένε τα πουλάκια;
- Πουλάκια είναι κι ας κιλαηδούν, πουλάκια είναι κι ας λένε».
Και παρεκεί που πάγαιναν κι άλλα πουλιά τούς λένε:
«Δεν είναι κρίμα κι άδικο, παράξενο μεγάλο,
να περπατούν οι ζωντανοί με τους απεθαμένους!](https://saligari.net/wp-content/plugins/custom-facebook-feed-pro/assets/img/placeholder.png)
[ Νέο φθινόπωρο ]
Νέο φθινόπωρο στην πόλη
Στήλες σύννεφα στον ουρανό
Οι μέρες μίκρυναν
Στα προάστια το φεγγάρι δύει στις δέκα το πρωί
την ώρα που οι τελευταίοι συνταξιούχοι βγάζουν βόλτα τα σκυλιά τους
Είναι εκείνο το ημερινό φεγγάρι του Άγγελου Σικελιανού
Εκείνο που αποξεχάστηκε να το κοίτα ο νεκρός
στο ατίμητο ανάγλυφο του Ιλισσού
Νέο φθινόπωρο
Ο κόσμος ζητά νέα δράματα
Νέα πένθη
Νέα θαύματα
Η πόλη τα γεννά ασταμάτητα
Παπαγάλοι και περιστέρια βόσκουν αδερφωμένα στο πάρκο Ριζάρη
Στην πλατεία Ομονοίας βρέχει με ήλιο
Οι τουρίστες γελούν
Στην Πανεπιστημιούπολη Ζωγράφου φυτρώνουν κυκλάμινα
Τραγουδιστές πεθαίνουν
Τραγουδίστριες πετούν
Σπίτια βουλιάζουν
Σπίτια εκτοξεύονται σαν πύραυλοι
Τι άλλο θέλετε;
*γ.π.
saligari.net/poihmata/neo-fthinoporo/
[Ξενοδοχείο «Η Ελπίς»]
Λίγο μακριά από την Αθήνα είναι το
Ξενοδοχείο «Η Ελπίς». Κάθε βράδυ
σ’ αυτό το Ξενοδοχείο, τα μεσάνυχτα,
κλαίνε δύο φαντάσματα. Αυτή η κακοτυχία
απελπίζει τον ξενοδόχο, γιατί καταλαβαίνετε
ότι αυτό που συμβαίνει απομακρύνει
την πελατεία και είναι θαύμα πώς
μένει το Ξενοδοχείο ακόμη ανοιχτό.
Τί αγιασμούς αλλά και τί ξόρκια ακόμα
έχει κάνει ο ιδιοκτήτης,
αλλά ΤΙΠΟΤΕ.
Κάθε βράδυ στις 12 τα μεσάνυχτα
αρχίζει το σπαραχτικό κλάμα
των δύο φαντασμάτων.
*Μίλτος Σαχτούρης
[Η θεραπευτική μελωδία στο “Τραγούδι του Ορφέα” της Μαρίνας Μάγκλαρη]
[...] Αφήνοντας πίσω τον ρομαντισμό της πρώτης της συλλογή, η Μάγκλαρη καταπιάνεται τώρα με πιο σκοτεινά ζητήματα, εκμεταλλευόμενη με προσοχή την κύρια επαγγελματική της ταυτότητα. Ως ψυχολόγος κάνει μια επιλογή από ιστορίες θεραπευόμενών της που τη στιγμάτισαν, διατηρώντας την ανωνυμία τους όπως και το σεβασμό προς την ιδιαιτερότητα των τραυμάτων τους.
Οι ιστορίες μετατρέπονται κατά βάση σε ποιητικά σχήματα ελεύθερου στίχου, τα οποία με κοφτές φράσεις και μετρημένο λόγο αποδίδουν αλλά και εικονοποιούν υφολογικά κάθε φορά την ασθένεια, το τραύμα και την ιστορία που προβάλλεται. Άλλες φορές το ύφος γίνεται ορμητικό, με τον ένα στίχο να ακολουθεί τον προηγούμενο σε ένα δουλεμένο ρυθμό που προκαλεί εύστοχα ένταση, προκειμένου να αποδοθεί η ψυχαναγκαστική διαταραχή όπως συμβαίνει, ενδεικτικά, στον «Δρόμο διαφυγής» ή η άρνηση του πένθους στην «Τράπουλα». Άλλοτε πάλι, ο κοφτός λόγος της ποιήτριας προσαρμόζεται στη συστολή των ποιητικών υποκειμένων, [...]
saligari.net/a-kritika/marina-maglari-tragoudi-orfea/
φιλοξενία στο καβούκι
*Ευαγγελία Πάσσαρη
Σκάβει τώρα. Σκάβει με το πρώτο φως του ήλιου, σαν να μην υπάρχει αύριο. Σκάβει τα υγρά χώματα της παραλίας κάτω απ’ τον κόκκινο βράχο. Εκεί κρύβεται λέει ο θησαυρός. Και θα τον ανακαλύψει γιατί πιστεύει στα όνειρα. Θα τον ανακαλύψει γιατί τα όνειρά του βγαίνουν αληθινά. Με τον έναν ή με τον άλλο τρόπο τα όνειρά του βγαίνουν αληθινά. Σχεδόν πάντοτε. Θα τον βρει τον θησαυρό, θα τις βρει τις χρυσές λίρες. Είναι σίγουρος.
Σκάβει τα υγρά χώματα της παραλίας κάτω απ’ τον κόκκινο βράχο. Εκεί την είδε να τον καθοδηγεί. Εκεί την είδε να στέκεται, το χθεσινό βράδυ. Όχι, δεν ήταν εφιάλτης. [...]
saligari.net/filoksenia/ston-kokkino-vraxo/
φιλοξενία στο καβούκι
*Λεωνίδας Βουρδονικόλας
**πίνακας: A Mermaid, (1900) του John William
[ταχτάρισμα]
δε μπορώ πια να ταχταρίζω τέρατα
καθαρά τα ‘νιωσα
φόρεσα δαχτυλίδια τα σημάδια των δοντιών τους
κατάπιε το δέρμα μου τη γλιστερή βλέννη τους
σήκωσα τα χέρια μου απ’ το έλος
καθαρά τα ‘νιωσα
μικρά σαρκοβόρα πλάσματα να με κυκλώνουν μ’ επιθυμία
saligari.net/poihmata/erithelgi-2-poihmata/
*Εριθέλγη, δύο ποιήματα
**πίνακας: The Favorite, του Omar Rayyan
[χύτρες ταχύτητας]
Πόσες καρδιές χωράνε
σ’ ένα πιάτο
Μικρές μπουκιές
απελπισίας
Κολυμπούν με χρυσό φωτοστέφανο γύρω τους
Αγιασμένες καρδιές
νοστιμίζουν τον επιούσιο
Νεκρές καρδιές
ζωντανεύουν την όρεξή μας για ζωή
Πόσα πουλιά
Πόσα πούπουλα
Μαδημένες ελπίδες
κολλημένες στα χέρια
εισβάλλουν
με κάθε αναστεναγμό
όλο και πιο βαθιά
στα ρουθούνια,
μέσα,
μπλεγμένες στα ματοτσίνορα,
αχνίζουν
πάνω από το νερό που κοχλάζει
Ξεθερμίζει η ζωή με ευκολία την επιφάνεια
Τραβάει τα εντόσθια με λύσσα
Να τελειώνουμε
Να τελειώνω
Μα η σάρκα —
αυτή
έχει τους δικούς της κανόνες
Η σάρκα δε θέλει βιασύνες
Θέλει χαμηλή φωτιά,
αργό ψήσιμο,
όχι βία,
αλλιώς σκληραίνει
δεν τρώγεται
Έτσι πάει στράφι το ζωντανό,
στράφι και η ελπίδα
Ανεπίγευστη αδολεσχία,
όσα με ανυπομονησία
περιμέναμε πως θα ’ρθουν
Τα φτύσαμε βιαστικά
με το που τα βάλαμε στο στόμα
Μόνο ο θάνατος πρέπει να δρα ακαριαία
Όλα τ’ άλλα
θέλουν τον χρόνο τους
αλλιώς κολλάνε ανάμεσα στα δόντια
μπηγμένες οδοντογλυφίδες
ανεπιδέξιων χεριών
ματώνουν τα ούλα
όσων πίστεψαν σε χύτρες ταχύτητας
*στον Carlo Petrini
saligari.net/filoksenia/xitres_taxititas/
φιλοξενία στο καβούκι
**Σταυρούλα Μπάκα
***πίνακας: Nature morte: le quartier de viande (Νεκρή φύση: Κομμάτι βοδινού), 1864, του Claude Monet
[Έλα σαν γεύμα της Wolt]
Έλα, έλα σαν γεύμα της Wolt να σε φροντίσω
έλα, θα σπάσω κάθε ρεκόρ, θα σ’ αγαπήσω
έλα, μην είσαι τόσο αβγό
(γύρνα ξανά
στην αρχική σου
κατάσταση)
έλα, πάμε για ένα ποτό
ή έλα να φτιάξουμε μιαν επανάσταση·
π.κ.
«Ποιος είδε κόρην όμορφη να σέρνει ο πεθαμένος!»
Νεκροί αδελφοί, βρυκόλακες, νεράιδες, ξωτικά, τελώνια, μάγισσες, καλικάντζαροι, φαντάσματα και πολλά ακόμη πλάσματα αναδύονται από τις σκιές των θρύλων και των ιστοριών και, το Σάββατο 31 Οκτωβρίου, καταφθάνουν στις 19:30 στο Σαλιγκάρι, στα Εξάρχεια, μέσα από όλες εκείνες τις ιστορίες που… δεν λέγονται τη νύχτα!
Το σαλιγκάρι σας προσκαλεί να γράψετε ένα μικρό ποίημα, ένα σύντομο διήγημα, ένα χαϊκού ή να φέρετε ένα αγαπημένο σας απόσπασμα από κάποιο έργο του φανταστικού — κάτι που πιστεύετε πως είναι αρκετό για να μας κάνει να ανατριχιασουμε.
Θα έχουμε μουσική, ποτά, λογοτεχνικά nerd-friendly παιχνίδια και, πού ξέρετε; Ίσως το φάντασμα κάποιας λογοτεχνικής προσωπικότητας μάς κάνει την τιμή να στοιχειώσει το καβούκι μας.
Σας περιμένουμε!
Ελεύθερη είσοδος, με κουτί συνεισφοράς για τα έξοδα του χώρου.
*Λόγω περιορισμένης χωρητικότητας: κράτηση θέσης στο saligari.filoxenia@gmail.com
Το καβούκι δεν διαθέτει POS. Τα μετρητά συνιστώνται, για την αποφυγή αχρείαστης τρομάρας. Λιγότερα
