Ποιοι Είμαστε
Κάθε προσπάθεια να ορίσουμε τι είναι το Σαλιγκάρι έχει ναυαγήσει. Αποφασίσαμε λοιπόν να αποδεχτούμε ότι το Σαλιγκάρι είναι κάτι που αλλάζει διαρκώς κι εμείς τρέχουμε λαχανιασμένοι από πίσω του προσπαθώντας να το κατανοήσουμε και να του δώσουμε αυτό που χρειάζεται για να συνεχίσει να ζει. Λένε πως, αν δεν μπορείς να ορίσεις κάτι, αρκεί να του αφαιρέσεις ό,τι περιττό – εκείνο που θα μείνει είναι η ουσία του:
Το Σαλιγκάρι είναι απολύτως ανεξάρτητο και παράγει πρωτογενές υλικό. Ασχολείται πρωτίστως με τον λόγο και επιδιώκει να χαράσσει καινούριες διαδρομές μέσα στη γλώσσα, την οποία δεν αντιλαμβάνεται ως ένα κλειστό, δεδομένο σύστημα· αντιθέτως, στη δυναμική κίνηση της γλώσσας βλέπει να εκτυλίσσεται ένα παιχνίδι μετωνυμιών, μεταφορών και παρομοιώσεων, ένα παιχνίδι εικόνων, ήχων και λογοτεχνικών ηρώων – για αυτό και το καβούκι του ξεχειλίζει από ποίηση, φωτογραφίες, στίχους και τραγούδια. Δεν είναι όμως ούτε μουσικό εγχείρημα, ούτε φωτογραφικό ή ζωγραφικό, κι ας τα περιέχει όλα αυτά.
Το Σαλιγκάρι είναι μια συλλογικότητα ανθρώπων που διαβάζουν, ακούνε, παρατηρούν, συνομιλούν και γράφουν. Γράφουν για να καταλάβουν, για να επικοινωνήσουν, για να συνδεθούν και να συνδέσουν. Γράφουν γιατί αγαπούν την τέχνη. Τελικά γράφουν, γιατί αυτό μπορούν. Συγκινείται από τις ιδέες της συνύπαρξης και της συνεργασίας, της αλληλεγγύης, της ισότητας. Επιθυμεί να συνδιαλλαγεί με το παρελθόν, και πιστεύει στην ανθρώπινη λογική και στην ελευθερία που προκύπτει μέσα απ’ τον κανόνα. Αλλά το ενδιαφέρει να υπάρχει στο παρόν και να προτείνει εναλλακτικές εκδοχές του.
Το Σαλιγκάρι πιστεύει και στην επιστήμη, απλώς όταν προσθέτει 2+2 βγάζει 5, διότι γνωρίζει πως η αλήθεια δεν είναι μία. Κάτι που μάλλον εξηγείται από την αξία που βλέπει στο παιχνίδι. Ο κόσμος παίζοντας ανακαλύπτεται – το Σαλιγκάρι πιστεύει πολύ σε αυτή την ιδέα, για αυτό και ο Homo-Ludens, ο άνθρωπος-παιχνίδι, είναι η αρχετυπική του φιγούρα. Στα μάτια του Homo–Ludens καθρεφτίζεται η αγωνία μιας διαρκούς ανακάλυψης. Ίσως γι’ αυτό και το Σαλιγκάρι δεν σταματά να ελπίζει – αν και συνήθως αποφεύγει να το ομολογήσει.
Το Σαλιγκάρι πέρα από τη διαδικτυακή του στέγη, τοποθετεί τη φυσική του παρουσία σε ένα διαμέρισμα λίγων τετραγωνικών κάπου στα Εξάρχεια. Εκεί συναντά τον Εαυτό του και τον Άλλον, μέσα από εκείνους τους τρόπους που αισθάνεται ότι το εκφράζουν.
Το Σαλιγκάρι δημιουργήθηκε από το παιδικό όνειρο δύο φίλων, το 2015.
Έκτοτε, κάθε μέρα κι από λίγο, βλέπει αυτό το όνειρο να ανθεί.
συντακτική ομάδα
δαμιανός
Από μικρός του άρεσαν η Ιστορία και οι ιστορίες, με χαρούμενο ή και όχι τόσο χαρούμενο τέλος. Κυρίως όχι και...
Διγ.
Ο Διγ. νομίζει ότι στο παιδικό του δωμάτιο είχε αφίσες του Μαρξ, του Βάλτερ Μπένγιαμιν, του Γιώργου Μαζωνάκη και...
ΝΣ
Γιατί γράφω στο Σαλιγκάρι; Κάτι γυρεύω – τι γυρεύω; Αφηγήσεις, ιστορίες – και τι διάολο σημαίνουν αυτά; Την κατοίκηση σε έναν κόσμο, ...
Σόφι λάιζ
Η Σόφι είναι ένα κορίτσι που διαβάζει, γράφει, τραγουδάει και μαθαίνει πιάνο σε παιδιά. Θα ήθελε να είχε σπουδάσει ...
Φωκάς
Μου αρέσει να τρώω, να καπνίζω και να αυνανίζομαι. Ανάμεσα, γράφω τραγούδια και ποιήματα, σε τραγικό τόνο...
[ Πόλη, σε βλέπω ]
Σ’ αυτήν την πόλη που δεν ξέρω μα τη βλέπω
τα λεωφορεία της το χάραμα είν’ γεμάτα
μητέρες βοκαμβίλιες, μαύρες τρύπες
με ορίζοντα στα βλέφαρα σα δίνη,
πατέρες κομήτες· προς Κρόνο η τροχιά
χαμένοι στη βαρύτητα
της πρώτης μαύρης τρύπας.
Εργάτριες και εργάτες δορυφόροι
που πάλεψαν τη νύχτα με ήλιο δανεικό.
Έχω πια συνηθίσει όταν σκοτεινιάζει,
όταν κινούνται τ’ άστρα
κι αγγέλουν νέους κόσμους,
τα λεωφορεία χαράματος να γίνομαι.
Σαν ένας γλύπτης σπηλαίων
που ‘χει μεράκι με χρώματα να πλάσει
αγάλματα εαυτού.
*Μιχάλης Αντωνιάδης
**φωτογραφία: Maurice Wolf, Sheep Dive [www.mauricewolf.com/sheepdrive]
saligari.net/poihmata/michalis-antoniadis-dyo-poihmata/
![[ Πόλη, σε βλέπω ]
Σ’ αυτήν την πόλη που δεν ξέρω μα τη βλέπω
τα λεωφορεία της το χάραμα είν’ γεμάτα
μητέρες βοκαμβίλιες, μαύρες τρύπες
με ορίζοντα στα βλέφαρα σα δίνη,
πατέρες κομήτες· προς Κρόνο η τροχιά
χαμένοι στη βαρύτητα
της πρώτης μαύρης τρύπας.
Εργάτριες και εργάτες δορυφόροι
που πάλεψαν τη νύχτα με ήλιο δανεικό.
Έχω πια συνηθίσει όταν σκοτεινιάζει,
όταν κινούνται τ’ άστρα
κι αγγέλουν νέους κόσμους,
τα λεωφορεία χαράματος να γίνομαι.
Σαν ένας γλύπτης σπηλαίων
που ‘χει μεράκι με χρώματα να πλάσει
αγάλματα εαυτού.
*Μιχάλης Αντωνιάδης
**φωτογραφία: Maurice Wolf, Sheep Dive [https://www.mauricewolf.com/sheepdrive]
https://saligari.net/poihmata/michalis-antoniadis-dyo-poihmata/](https://saligari.net/wp-content/plugins/custom-facebook-feed-pro/assets/img/placeholder.png)
[Μπάμπουσκα]
Ταξίδευαν τα μάτια και τα αυτιά μου
Ο φλοιός του εγκεφάλου και το μυοκάρδιο
Τα πόδια έμεναν ακίνητα
Οι πατούσες κολλημένες σε κρύο δάπεδο
Όπου κι αν πήγαινα ήμουν παιδί
Άνοιξα το κουτί με τις κλωστές και με βρήκα κι εκεί μεσα
Δεν αρκεί να λέμε αγάπη για να είναι αγάπη
Δεν αρκεί να λέμε είμαι για να είμαστε
Προσπαθούσα χρόνια να μη γίνω μια κούκλα σε βιτρίνα
Και τελικά είμαι το πιο μικρό κομμάτι κρυμμένο στο βάθος μιας μπάμπουσκας
Δεν ανοίγει άλλο
Ο,τι έχει μείνει τώρα είναι να πετάξουμε
φιλοξενία στο καβούκι
*Γιάννα Τζιβελέκη
**πίνακας: Interior, (1898) Vilhelm Hammershøi
[στην Καθημερινή της Κυριακής]
[... η μεγαλύτερη μάχη της ζωής του θα είναι ν' ανακαλύψει το νόημα της μοναξιάς του.]
[ Νίκος Καρούζος — γενέθλιο εγκώμιο ]
// νέα κι όμορφη αναπληρώτρια //
Είχαμε κάποτε που ήμουνα στο Λύκειο μια καθηγήτρια αναπληρώτρια, που ήρθε προς το τέλος της χρονιάς να κάνει ένα από κείνα τα άκυρα μαθήματα των δύο ωρών την εβδομάδα. Δεν θυμάμαι πώς την έλεγαν μονάχα ότι είχε ένα τατουάζ πεταλούδα στην πλάτη κι ότι έμοιαζε με την Άννα-Μαρία Παπαχαραλάμπους – πράγμα που για μας που πριν από τη βραδινή προσευχούλα νανουριζόμασταν με «Ψίθυρους Καρδιάς» δεν ήταν καθόλου [...]
saligari.net/peza/nea-ki-omorfi-anaplirotria/
[Πεθαίνουν οι θρύλοι, μωρή;]
Πέθανε, είπαν. Πεθαίνουν οι θρύλοι, μωρή; Θα το έσκασε όλο κάτω τη Συγγρού, ίσα με τη θάλασσα. Πριν φύγει θα στάθηκε για μια στιγμή μονάχα, εκεί, ανάμεσα στις πικροδάφνες. Το κεφάλι ψηλά, πάντα ψηλά. Θα κοίταξε τον καρκίνο. Θα σήκωσε το μεσαίο δάχτυλο. Θα του έβγαλε τη γλώσσα. Ίσως να του έριξε και καμιά ροχάλα. Δεν φοβήθηκε ποτέ της, ούτε μπάτσο, ούτε κανένα μαλάκα, στο θάνατο θα μάσαγε; Ύστερα θα έκλεισε το μάτι σε κάποιο περαστικό τσολάκι. Εκείνο θα σταμάτησε να την καυλαντίσει. Θα την κέρασε ένα τσιγάρο. Ρουφηξιά βαθιά. Σαν τέλειωσε, θα έριξε τη γόπα στην άσφαλτο. Τακ, θα την πάτησε με το τακούνι της. Θα της έκανε νόημα το τσολάκι. Θα καβάλησε τη μηχανή του. Θα γύρισε να κοιτάξει πίσω της. «Μην ξεχνάτε να ζείτε, παιδιά. Η ζωή είναι καύλα». Θα τύλιξε τα χέρια της γύρω από τη μέση του. Σφιχτά. Θα του ψιθύρισε κάτι στο αυτί. Θα γέλασε εκείνο. Θα έγειρε το κεφάλι της στην πλάτη του. Γκάζι. Τα ξανθά μαλλιά της θα ανέμισαν. Και θα χάθηκε στη νύχτα. Πεθαίνουν οι θρύλοι, μωρή; Οι θρύλοι είναι για πάντα.
δαμιανός
*στην Πάολα, για τους δρόμους που άνοιξε
**φωτογραφία: Αυγερινός Τσαλίκης
[ «Εδώ στεκόμασταν πολύ» ]
Μεγαλώνοντας στην Ελλάδα του 2000, το σχολείο με κατήχησε και σε συγκεκριμένους τρόπους να θυμάμαι: στη μνήμη και τη συνείδηση ενός έθνους, μαζί και μιας θρησκείας και ενός φύλου, για το οποίο ήμουν πάντοτε πολύ κουνιστός, ανώμαλος κι αμαρτωλός· αλλά και σε μια εθνική ιστορία και λογοτεχνία όπου οι κουήρ ζωές ήταν αφανισμένες. Η Πάολα Ρεβενιώτη μού έδειξε, ανάμεσα στα άλλα, πως αυτό το καθεστώς μνήμης δεν είναι πεπρωμένο.
Υπάρχει και ένα άλλο ήθος μνήμης, όπως στις Πικροδάφνες, ένας τρόπος να «μας θυμόμαστε παρέα» που αντιτίθεται σε αυτές τις πολιτικές της εξόντωσης. Στη μνήμη των τρανς και κουήρ σωμάτων και των ζωών καθώς συμπλέκονται μεταξύ τους, στη μνήμη των σχέσεων που αναπτύσσουμε, στη μνήμη σε κοινοτικό συσχετισμό επέμεινε η Ρεβενιώτη. Κι είναι η επιμονή της σ’ αυτή τη μνήμη που διεκδικεί για αυτά τα σώματα και για αυτές τις ζωές να αξίζουν όχι απλώς να αντέχουν, αλλά να ευτυχούν και να τις θυμόμαστε με τους όρους που εκείνες θέτουν. Να είναι άξιες όχι βίας – αλλά βίου.
Δεν είναι καθόλου υπερβολικό να πω πως η Πάολα Ρεβενιώτη μου ‘δωσε ζωή.
*Μπίλη Μητσικάκος
saligari.net/shmeiomata/edo-stekomastan-poli/
[ άχαστη συμβουλή για τα θερινά μας αναγνώσματα: το βιβλίο κρίνεται από το εξώφυλλο ]
[Έξι ποιήματα]
GRIM-ΑΤΣΑ
Είναι κάτι άνθρωποι που
Το πρόσωπό τους τείνει με τα χρόνια
Να παγιωθεί σε μια μοναδική γκριμάτσα-
Λες κι η ζωή τους όλη εκεί τους οδηγεί:
Σ’ ένα προσωπείο που σμίλεψε ο καιρός
Οπή οπή, ζάρα τη ζάρα –
Μια κερδισμένη χαρακιά
Για κάθε ζαριά που χάθηκε
Παίζοντας με την πλάτη στην άβυσσο.
Κι εντωμεταξύ, οι γερανοί του χρόνου
Δουλεύουν ακούραστα
Στα λογής-λογής λιμάνια των αποχωρισμών,
Φορτώνοντας τα πρόσωπα με βάρη
Απρόσμενα,
Που θα μεταφέρουνε μετά στην άλλη όχθη – εκεί,
Στου Τέλους το μεγάλο τελωνείο.
(Και πόσοι έχουν άραγε τον οβολό
Για να δωροδοκήσουν το Χάρο
Άχαροι έτσι όπως φτάνουν;)
Κι εκεί στις αποβάθρες, τα πρόσωπα
Ολοένα βυθίζονται
Με τις καρίνες τους να τρίζουν˙
Ολοένα ζαρώνουν
Κάτω από φορτία διαδοχικά:
Δοχεία γεμάτα με απερίσκεπτ’ απορρίμματα χαρών
Που πλήθυναν τόσο
Ώσπου τις πνίξαν,
Φιάλες ξέχειλες μ’ αίματα ματαιώσεων
Μικρών ή και μεγάλων,
Κοντέινερ με ποιος ξέρει τι τετριμμένες λύπες,
Βαρέλια γεμάτα χολή από αποτυχίες που δε λησμονήθηκαν,
Μα και κάλπικες επιτυχίες, κούφιες,
Που κατά βάθος αυτές ζυγίζουν πιο πολύ.
Κι οι λαθραίες ελπίδες που τις έπιασαν στην είσοδο,
Λυπημένες, μένουν πάντα στο λιμάνι να κοιτούν
Τα πρόσωπα που φεύγουν
Λυγισμένα.
Ηράκλειο, Φθινόπωρο 2020
Φιλοξενία στο καβούκι
*Γιώργος Ματαλλιωτάκης
**πίνακας: Θάλασσα από πάγο (στο πρωτότυπο: Das Eismeer), (1823-24) του Caspar David Friedrich
