Ποιοι Είμαστε
Κάθε προσπάθεια να ορίσουμε τι είναι το Σαλιγκάρι έχει ναυαγήσει. Αποφασίσαμε λοιπόν να αποδεχτούμε ότι το Σαλιγκάρι είναι κάτι που αλλάζει διαρκώς κι εμείς τρέχουμε λαχανιασμένοι από πίσω του προσπαθώντας να το κατανοήσουμε και να του δώσουμε αυτό που χρειάζεται για να συνεχίσει να ζει. Λένε πως, αν δεν μπορείς να ορίσεις κάτι, αρκεί να του αφαιρέσεις ό,τι περιττό – εκείνο που θα μείνει είναι η ουσία του:
Το Σαλιγκάρι είναι απολύτως ανεξάρτητο και παράγει πρωτογενές υλικό. Ασχολείται πρωτίστως με τον λόγο και επιδιώκει να χαράσσει καινούριες διαδρομές μέσα στη γλώσσα, την οποία δεν αντιλαμβάνεται ως ένα κλειστό, δεδομένο σύστημα· αντιθέτως, στη δυναμική κίνηση της γλώσσας βλέπει να εκτυλίσσεται ένα παιχνίδι μετωνυμιών, μεταφορών και παρομοιώσεων, ένα παιχνίδι εικόνων, ήχων και λογοτεχνικών ηρώων – για αυτό και το καβούκι του ξεχειλίζει από ποίηση, φωτογραφίες, στίχους και τραγούδια. Δεν είναι όμως ούτε μουσικό εγχείρημα, ούτε φωτογραφικό ή ζωγραφικό, κι ας τα περιέχει όλα αυτά.
Το Σαλιγκάρι είναι μια συλλογικότητα ανθρώπων που διαβάζουν, ακούνε, παρατηρούν, συνομιλούν και γράφουν. Γράφουν για να καταλάβουν, για να επικοινωνήσουν, για να συνδεθούν και να συνδέσουν. Γράφουν γιατί αγαπούν την τέχνη. Τελικά γράφουν, γιατί αυτό μπορούν. Συγκινείται από τις ιδέες της συνύπαρξης και της συνεργασίας, της αλληλεγγύης, της ισότητας. Επιθυμεί να συνδιαλλαγεί με το παρελθόν, και πιστεύει στην ανθρώπινη λογική και στην ελευθερία που προκύπτει μέσα απ’ τον κανόνα. Αλλά το ενδιαφέρει να υπάρχει στο παρόν και να προτείνει εναλλακτικές εκδοχές του.
Το Σαλιγκάρι πιστεύει και στην επιστήμη, απλώς όταν προσθέτει 2+2 βγάζει 5, διότι γνωρίζει πως η αλήθεια δεν είναι μία. Κάτι που μάλλον εξηγείται από την αξία που βλέπει στο παιχνίδι. Ο κόσμος παίζοντας ανακαλύπτεται – το Σαλιγκάρι πιστεύει πολύ σε αυτή την ιδέα, για αυτό και ο Homo-Ludens, ο άνθρωπος-παιχνίδι, είναι η αρχετυπική του φιγούρα. Στα μάτια του Homo–Ludens καθρεφτίζεται η αγωνία μιας διαρκούς ανακάλυψης. Ίσως γι’ αυτό και το Σαλιγκάρι δεν σταματά να ελπίζει – αν και συνήθως αποφεύγει να το ομολογήσει.
Το Σαλιγκάρι πέρα από τη διαδικτυακή του στέγη, τοποθετεί τη φυσική του παρουσία σε ένα διαμέρισμα λίγων τετραγωνικών κάπου στα Εξάρχεια. Εκεί συναντά τον Εαυτό του και τον Άλλον, μέσα από εκείνους τους τρόπους που αισθάνεται ότι το εκφράζουν.
Το Σαλιγκάρι δημιουργήθηκε από το παιδικό όνειρο δύο φίλων, το 2015.
Έκτοτε, κάθε μέρα κι από λίγο, βλέπει αυτό το όνειρο να ανθεί.
συντακτική ομάδα
δαμιανός
Από μικρός του άρεσαν η Ιστορία και οι ιστορίες, με χαρούμενο ή και όχι τόσο χαρούμενο τέλος. Κυρίως όχι και...
Διγ.
Ο Διγ. νομίζει ότι στο παιδικό του δωμάτιο είχε αφίσες του Μαρξ, του Βάλτερ Μπένγιαμιν, του Γιώργου Μαζωνάκη και...
ΝΣ
Γιατί γράφω στο Σαλιγκάρι; Κάτι γυρεύω – τι γυρεύω; Αφηγήσεις, ιστορίες – και τι διάολο σημαίνουν αυτά; Την κατοίκηση σε έναν κόσμο, ...
Σόφι λάιζ
Η Σόφι είναι ένα κορίτσι που διαβάζει, γράφει, τραγουδάει και μαθαίνει πιάνο σε παιδιά. Θα ήθελε να είχε σπουδάσει ...
Φωκάς
Μου αρέσει να τρώω, να καπνίζω και να αυνανίζομαι. Ανάμεσα, γράφω τραγούδια και ποιήματα, σε τραγικό τόνο...
Με αφορμή το ανέβασ&mNunc Theater Groupicron;υ έργου «τα ψυχοσωματικά μου μέσα» της Ευαγγελία Γατσωτή από την ομάδα Nunc Theater Group η ομάδα του λογοτεχνικού περιοδικού Σαλιγκάρι, σε συνεργασία με τ&oChristina Mylonata;ίασο της παράστασης, διοργανώνουν μια ανοιχτή συζήτηση με θέμα: «η ψυχική /μας/ υγεία στην τέχνη»
Κατά τη διάρκεια της συνάντησης θα διαβαστούν αποσπάσματα από το έργο, ενώ η συζήτηση θα κινηθεί γύρω από θεματικές όπως:
• το άγχος της έκθεσης και της αξιολόγησης
• η απαίτηση της εργαλειοποίησης του συναισθήματος ως «δημιουργικού υλικού»
• οι σχέσεις εξουσίας και υποτέλειας ανάμεσα σε δημιουργούς και φορείς καθοδήγησης
• το δίπολο αορατότητα/ρομαντικοποίηση της ψυχικής νόσου στους χώρους της τέχνης
Κράτηση θέσης στο saligari.filoxenia@gmail.com
Περισσότερες πληροφορίες εδώ: fb.me/e/7Qb14G1NL
*Το έργο κάνει πρεμιέρα 15 Μαΐου, Σκηνή Μπέκετ.
**ευχαριστούμε πολύ την Christina Mylona για την αφίσα της εκδήλωσης
[ Δέντρα φυλλοβόλου ενδιαφέροντος ]
Χρόνο μ&epΣταύρος icron; χρόνο
Θέλω λιγότερα να σκέφτομαι
Θέλω λιγότερο να βλέπω
Η μνήμη μου πέφτει
Σε ένα πηγάδι
Και κρημνιζεται
Σαν Πέρσης διπλωμάτης
Πριν από μεγάλο πόλεμο
*ποίημα/φιλοξενία: Stavros Tsantes
saligari.net/filoksenia/dentra-fillovolou-endiaferontos/
[ Πρώτος όροφος ]
Αποδυθήκαμε των όσων μας βάραιναν
μα αφήσαμε ανέγγιχτα,
γραμμένα στους τοίχους
τα σημάδια που άφησε ο καιρός μας.
Και οι τοίχοι πια, παίρνουν ανθρώπινες μορφές, σωμάτων ανθισμένων.
Νιώσαμε τις ανάσες τους και προσφέραμε τα δάκρυά μας.
Ανακουφίζοντας έτσι, την όποια, ανυπαρξία τους.
*ποίημα/φιλοξενία: Δήμητρα Γεωργουδάκη
**φωτογραφία: Robert Doisneau, La dernière valse, rue des Canettes, 1949.
saligari.net/filoksenia/prwtos-orofos/
//14, Νίκος Καρούζος//
με τι βιασύνη προχωρεί ο Ιησούς
εφέτος
Προς την Ανάσταση...
Παραμερίζει πανέρια τεράστια
γιομάτα βιολέτες
σπρώχνει τους αέναους
παπάδες
τινάζει νευρικά προς τα πίσω
τη μαλλούρα του
το γεγονός είν' ολοφάνερο:
βαρέθηκε
[Βαριέμαι]
Κάποιο απόγευμα που θα βαριούνται όλοι τόσο πολύ που θα διαβάζουν τον κατάλογο του Lidl, συγκρίνοντας τιμές σε απορρυπαντικά που δεν θα αγοράσουν ποτέ, εγώ θα έρθω. Δεν θα σε πάρω τηλέφωνο. Θα εμφανιστώ απλώς στην πόρτα σου, σαν κάτι που είχες ξεχάσει ότι περίμενες. Θα σε πάρω απ’ το χέρι και θα φύγουμε χωρίς να κλειδώσουμε. Δεν θα το χρειαστούμε. Τα πράγματα που αφήνουμε πίσω μας δεν έχουν τη συνήθεια να δραπετεύουν.
Θα πάμε πρώτα στον Βασιλόπουλο της γωνίας που κλείνει σε δέκα λεπτά και τα μεγάφωνα λένε συνεχώς “παρακαλούνται οι τελευταίοι πελάτες να κατευθυνθούν στα ταμεία”. Θα αγοράσουμε μόνο ό,τι δεν αγοράζει ποτέ κανείς: μαρμελάδα κυδώνι, αντζούγιες σε κονσέρβα και φαγόπυρο.
Μετά θα καθίσουμε σε ένα παγκάκι στην Φωκίωνος, θα κοιτάμε τα φωτισμένα παράθυρα και θα μαντεύουμε ποιος μέσα σε κάθε σπίτι θέλει να φύγει περισσότερο. Θα διαλέξουμε ένα στην τύχη. Θα συμφωνήσουμε ότι εκεί μέσα ζει μια γυναίκα που κρύβει σοκολάτες σε κουτιά παπουτσιών και ένας άντρας που κοιμάται με την τηλεόραση ανοιχτή για να μη νιώθει μόνος.
Θα γελάσουμε λυπημένοι.
Ύστερα θα κατηφορίσουμε και θα μπούμε στο 608. Θα στριμωχτούμε πίσω-πίσω, εκεί που το παράθυρο δεν κλείνει καλά, και θα κάνουμε πως είμαστε παιδιά που το σκάνε από εκδρομή. Θα σου δώσω ένα χαρτάκι από απόδειξη και θα σου πω να γράψεις τρία πράγματα που δεν είπες ποτέ σε κανέναν. Δεν θα το διαβάσω. Θα το διπλώσουμε και θα το αφήσουμε στο κάθισμα όταν κατεβούμε, σαν μικρή παγίδα για τον επόμενο επιβάτη.
Θα βρούμε το άδειο πάρκο με τις κούνιες που τρίζουν. Θα καθίσουμε, αλλά δεν θα κουνιόμαστε. Θα αφήσουμε τον αέρα να το κάνει για μας. Και θα σου πω ότι, αν μείνεις ακίνητος αρκετή ώρα, τα πράγματα αρχίζουν να σε ξεχνούν. Τα ρολόγια, οι υποχρεώσεις, οι άνθρωποι που περιμένουν να είσαι κάτι συγκεκριμένο.
Και τότε, για λίγο, μπορείς να γίνεις οτιδήποτε. Ακόμα και κάποιος που δεν φοβάται το πρωί.
Θα φύγουμε πριν αρχίσουν να ανάβουν τα πρώτα φώτα στις κουζίνες, πριν ξεκινήσουν οι καφετιέρες να βουίζουν σαν μικρά εργοστάσια.
Και θα σου πω: «Την επόμενη φορά που θα θέλουμε να σωθούμε, να μην περιμένουμε να κουραστούμε τόσο πολύ».
Να φεύγουμε νωρίτερα.
Στην αρχή της βαρεμάρας.
Όχι στο τέλος της.
saligari.net/peza/variemai/
φιλοξενία στο καβούκι
*Κορνηλία Παπαναστασίου
**φωτογραφία: Αυγερινός Τσαλίκης
[Τα μάτια της λάμπουν σαν έναστρη νύχτα
τα χέρια της σκάβουν τον τύμβο της ήττας.
Κι εσύ να ζητάς για να βρεις ένα τέρμα
σαν χάδι χαμένο στης θλίψης το δέρμα.
Κλόουν την Τετάρτη την Κυριακή νεκρός.
Στης λύπης το κατάρτι σε σταύρωσε ο θεός.
Δίχως νερό κι αγάπη σε άφησε εδώ
ααν νόθο γιο της λάσπης που κοιτάει τον ουρανό.]
*στίχοι του Παντελή Ροδοστόγλου από το τραγούδι «Kλόουν την Τετάρτη, την Κυριακή νεκρός» των Κρίνων
[Οι θεολογικές αναφορές στο έργο του Π.Ε. Δημητριάδη - της Ευθυμίας Γιώσα]
Ας ξεκινήσουμε με το εξής ως δεδομένο: σε ορισμένες περιπτώσεις, τα όρια μεταξύ στιχουργίας και ποίησης καθίστανται ιδιαιτέρως δυσδιάκριτα και, κατά τη γνώμη μου, είναι περιττά, αφού υπάρχουν στιχουργοί οι οποίοι, βάσει τόσο αντικειμενικών όσο και υποκειμενικών κριτηρίων, μπορούν κάλλιστα να χαρακτηριστούν ποιητές, στεγάζοντας τις δύο έννοιες εις «σάρκα» μία. Στη συγκεκριμένη κατηγορία ανήκει και ο Παντελής Δημητριάδης, ιδρυτικό μέλος των συγκροτημάτων των Κόρε. Ύδρο. και των Παιδιών της Παλαιότητας, με τους (ποιητικούς) στίχους του οποίου θα ασχοληθούμε στο παρόν κείμενο υπό το πρίσμα των θεολογικών αναφορών που συναντούμε συχνά σε αυτούς.
Αρχικά, θα επιχειρήσω μία χρονολογική καταγραφή των σχετικών αναφορών [...]
saligari.net/a-kritika/oi-theologikes-anafores-sto-ergo-tou-p-e-dimitriadi/
*φιλοξενία στο καβούκι
[ -Διώξε με, πες μου να φυγω. Η γλώσσα μου μάτωσε να καθαρίζω τον πάτο.
-Όταν βρίσκεσαι μακριά μου νιώθω νεκρή,
όταν γυρίζεις σε μένα το πτωμα είσαι εσύ. Με την ταπείνωσή σου ξαναζωντανεύω. ]
*Φωκάς
// Απέναντι //
Έβηξε δυνατά, γεύτηκε αίμα να ανεβαίνει από το λάρυγγα στο στόμα του. Σηκώθηκε, πήγε ως το μπάνιο κι έφτυσε κόκκινο φλέμα στο νιπτήρα. Άνοιξε τη βρύση και άφησε το ζεστό νερό να ξεπλύνει την πορσελάνη. Επέστρεψε στην καρέκλα του σκηνοθέτη στο μπαλκόνι. Σήκωσε το πακέτο τσιγάρα από το τραπεζάκι, το ζύγισε στο αριστερό του χέρι, το έφερε πάνω από το κεφάλι του. Υπολόγισε σε ποιο διαμέρισμα της απέναντι πολυκατοικίας θα εκτοξευόταν αν το πετούσε. Ίσως αν το έριχνε με όλη του τη δύναμη να έπεφτε στο μπαλκόνι του παλιού του σπιτιού στον τρίτο όροφο. Δίστασε για μια στιγμή. Κατέβασε το χέρι, το κούνησε νευρικά για να κάνει αέρα στο πρόσωπό του. Χαράματα και έβραζε στο πετσί του σαν να ήταν μεσημέρι. «Γαμημένε Ιούλη με την κουφόβρασή σου». Μπορούμε να βρεθούμε αύριο να μιλήσουμε; Δεν μου έχει τελειώσει ακόμα, το μήνυμά του ήταν ακόμη αδιάβαστο κι ας έβλεπε [...]
saligari.net/peza/apenanti/
δαμιανός
*για τον Γιώργο Πανουσόπουλο και τις ταινίες του που αγαπήσαμε
**φωτογραφία: Αυγερινός Τσαλίκης
//Ιπποπόταμος//
Τα φύλλα θροΐζουν, η μέρα τελειώνει
Κάτι διαρκώς παραμονεύει να σε κλείσει•
-μην πεθάνεις πριν πεθάνεις-
Ο Φίλος σε γραπώνει και
βουτιά
*σόφι λ.
