Ποιοι Είμαστε
Κάθε προσπάθεια να ορίσουμε τι είναι το Σαλιγκάρι έχει ναυαγήσει. Αποφασίσαμε λοιπόν να αποδεχτούμε ότι το Σαλιγκάρι είναι κάτι που αλλάζει διαρκώς κι εμείς τρέχουμε λαχανιασμένοι από πίσω του προσπαθώντας να το κατανοήσουμε και να του δώσουμε αυτό που χρειάζεται για να συνεχίσει να ζει. Λένε πως, αν δεν μπορείς να ορίσεις κάτι, αρκεί να του αφαιρέσεις ό,τι περιττό – εκείνο που θα μείνει είναι η ουσία του:
Το Σαλιγκάρι είναι απολύτως ανεξάρτητο και παράγει πρωτογενές υλικό. Ασχολείται πρωτίστως με τον λόγο και επιδιώκει να χαράσσει καινούριες διαδρομές μέσα στη γλώσσα, την οποία δεν αντιλαμβάνεται ως ένα κλειστό, δεδομένο σύστημα· αντιθέτως, στη δυναμική κίνηση της γλώσσας βλέπει να εκτυλίσσεται ένα παιχνίδι μετωνυμιών, μεταφορών και παρομοιώσεων, ένα παιχνίδι εικόνων, ήχων και λογοτεχνικών ηρώων – για αυτό και το καβούκι του ξεχειλίζει από ποίηση, φωτογραφίες, στίχους και τραγούδια. Δεν είναι όμως ούτε μουσικό εγχείρημα, ούτε φωτογραφικό ή ζωγραφικό, κι ας τα περιέχει όλα αυτά.
Το Σαλιγκάρι είναι μια συλλογικότητα ανθρώπων που διαβάζουν, ακούνε, παρατηρούν, συνομιλούν και γράφουν. Γράφουν για να καταλάβουν, για να επικοινωνήσουν, για να συνδεθούν και να συνδέσουν. Γράφουν γιατί αγαπούν την τέχνη. Τελικά γράφουν, γιατί αυτό μπορούν. Συγκινείται από τις ιδέες της συνύπαρξης και της συνεργασίας, της αλληλεγγύης, της ισότητας. Επιθυμεί να συνδιαλλαγεί με το παρελθόν, και πιστεύει στην ανθρώπινη λογική και στην ελευθερία που προκύπτει μέσα απ’ τον κανόνα. Αλλά το ενδιαφέρει να υπάρχει στο παρόν και να προτείνει εναλλακτικές εκδοχές του.
Το Σαλιγκάρι πιστεύει και στην επιστήμη, απλώς όταν προσθέτει 2+2 βγάζει 5, διότι γνωρίζει πως η αλήθεια δεν είναι μία. Κάτι που μάλλον εξηγείται από την αξία που βλέπει στο παιχνίδι. Ο κόσμος παίζοντας ανακαλύπτεται – το Σαλιγκάρι πιστεύει πολύ σε αυτή την ιδέα, για αυτό και ο Homo-Ludens, ο άνθρωπος-παιχνίδι, είναι η αρχετυπική του φιγούρα. Στα μάτια του Homo–Ludens καθρεφτίζεται η αγωνία μιας διαρκούς ανακάλυψης. Ίσως γι’ αυτό και το Σαλιγκάρι δεν σταματά να ελπίζει – αν και συνήθως αποφεύγει να το ομολογήσει.
Το Σαλιγκάρι πέρα από τη διαδικτυακή του στέγη, τοποθετεί τη φυσική του παρουσία σε ένα διαμέρισμα λίγων τετραγωνικών κάπου στα Εξάρχεια. Εκεί συναντά τον Εαυτό του και τον Άλλον, μέσα από εκείνους τους τρόπους που αισθάνεται ότι το εκφράζουν.
Το Σαλιγκάρι δημιουργήθηκε από το παιδικό όνειρο δύο φίλων, το 2015.
Έκτοτε, κάθε μέρα κι από λίγο, βλέπει αυτό το όνειρο να ανθεί.
συντακτική ομάδα
δαμιανός
Από μικρός του άρεσαν η Ιστορία και οι ιστορίες, με χαρούμενο ή και όχι τόσο χαρούμενο τέλος. Κυρίως όχι και...
Διγ.
Ο Διγ. νομίζει ότι στο παιδικό του δωμάτιο είχε αφίσες του Μαρξ, του Βάλτερ Μπένγιαμιν, του Γιώργου Μαζωνάκη και...
ΝΣ
Γιατί γράφω στο Σαλιγκάρι; Κάτι γυρεύω – τι γυρεύω; Αφηγήσεις, ιστορίες – και τι διάολο σημαίνουν αυτά; Την κατοίκηση σε έναν κόσμο, ...
Σόφι λάιζ
Η Σόφι είναι ένα κορίτσι που διαβάζει, γράφει, τραγουδάει και μαθαίνει πιάνο σε παιδιά. Θα ήθελε να είχε σπουδάσει ...
Φωκάς
Μου αρέσει να τρώω, να καπνίζω και να αυνανίζομαι. Ανάμεσα, γράφω τραγούδια και ποιήματα, σε τραγικό τόνο...
[ Niall Williams, Τέσσερα ερωτικά γράμματα, μτφρ. Δέσπ. Κανελλοπούλου, Δώμα, Αθήνα, 2024, 178. ]
«Στον έρωτα τα πάντα αλλάζουν, και συνεχίζουν ν’ αλλάζουν αδιάκοπα. Δεν υπάρχει ακινησία, το ρολόι της καρδιάς δεν σταματάει ώστε να διαρκέσει παντοτινά η στιγμή της ευτυχίας· η μόνη συνέχεια είναι το σκαμπανέβασμα του πόθου και της ανάγκης, που φουσκώνει και ξεφουσκώνει, φουσκώνει και ξεφουσκώνει, ασταμάτητα, σε γεμίζει αμφιβολίες κι ύστερα βεβαιότητες, που την επόμενη στιγμή αλλάζουν και γίνονται αμφιβολίες ξανά.»
Στο πλαισιο του 5ου Φεστιβάλ Βιβλίου Χανίων, παρουσιάζεται σήμερα το 2ο τεύχος του σαλιγκαριού, στις 20:00, στην αίθουσα 2 του Θεάτρου Μίκης Θεοδωράκης. Τα μέλη της συντακτικής ομάδας Νίκος Σγουρομάλλης, υποψ. Διδάκτωρ Νεοελληνικής Φιλολογίας και η Μαρία Σαχπασίδη [Sophie lies] τραγουδοποιος και μουσικοπαιδαγωγός, συνομιλούν για την ανάγκη και την επιθυμία της συνύπαρξης ως διακύβευμα της νέας εποχής και καλούνται να προσεγγίσουν τις απαντήσεις στο κεντρικό ερώτημα της θεματικής του τεύχους "μαζί πώς;"
![Στο πλαισιο του 5ου Φεστιβάλ Βιβλίου Χανίων, παρουσιάζεται σήμερα το 2ο τεύχος του σαλιγκαριού, στις 20:00, στην αίθουσα 2 του Θεάτρου Μίκης Θεοδωράκης. Τα μέλη της συντακτικής ομάδας Νίκος Σγουρομάλλης, υποψ. Διδάκτωρ Νεοελληνικής Φιλολογίας και η Μαρία Σαχπασίδη [Sophie lies] τραγουδοποιος και μουσικοπαιδαγωγός, συνομιλούν για την ανάγκη και την επιθυμία της συνύπαρξης ως διακύβευμα της νέας εποχής και καλούνται να προσεγγίσουν τις απαντήσεις στο κεντρικό ερώτημα της θεματικής του τεύχους μαζί πώς;](https://saligari.net/wp-content/plugins/custom-facebook-feed-pro/assets/img/placeholder.png)
// Φυτό εσωτερικού χώρου //
Ο Πόθος είναι φυτό εσωτερικού χώρου.
Αναπτύσσεται ακόμη και σε μια μικρή γλάστρα,
πήλινη, πλαστική, ο,τιδήποτε·
Αρκεί να τον βλέπει ο ήλιος
και να έχει νερό,
ιδίως το καλοκαίρι,
που διψά πιο πολύ.
Υπό αυτές τις συνθήκες
ο Πόθος μεγαλώνει δυναμικά,
ενίοτε ανεξέλεγκτα.
Οι βλαστοί του απλώνονται σαν πλοκάμια
που θέλουν να γεμίσουν όλο τον χώρο
– δεν τον λένε τυχαία και κισσό του διαβόλου.
Τα φύλλα του είναι σκληρά,
σχεδόν όσο εκείνα της τράπουλας.
Έχουν το σχήμα μιας καρδιάς
με πολύ μυτερή άκρη
–νομίζεις ότι θα σε τρυπήσει–
και πηχτό πράσινο χρώμα
με λίγους κίτρινους λεκέδες.
Αγόρασες και συ έναν
(ή σου τον έκαναν δώρο;
– ούτε που θυμάσαι)
Τον παράτησες από τότε
σε ένα σκοτεινό δωμάτιο
και τον ποτίζεις όποτε θυμηθείς:
μην περιμένεις να προκόψει.
*γ.π.
saligari.net/poihmata/fyto-eswterikou-xwrou/
[Αγνώστου παραλήπτη]
Ανορθόγραφα, ημικλινή τα συναισθήματα,
γέρνουν απο την ελαφρότητα τους.
Περιχαρακωμένη ενδοσκόπηση,
ρηχός ο κόσμος αφού δεν μοιράζεται.
Και εσύ, κάπου εκεί,
δισταγμός ελαφροπάτητος.
Δεν έγραψα ποτέ το όνομά σου
Δεν ταίριαξε.
Επαναλαμβανόμενα γράμματα
και συναίσθημα
Δεν έπρεπε να γεμίσουν τα ανέγγιχτα κενά.
Έτσι, σε αποχαιρέτησα.
Είναι πιο ανώδυνοι οι αποχαιρετισμοί που δεν βαφτίζονται.
Όταν φτάσει ο καιρός τους όμως, επιστρέφουν
και σε βρίσκουν.
Αναζητώντας το αβίωτο.
saligari.net/poihmata/agnostou_paralipti/
φιλοξενία στο καβούκι
*κείμενο: Δήμητρα Γεωργουδάκη
**φωτογραφία: ”Rooms by the sea”, 1951, Edward Hopper
Στιγμές από την εκδήλωσή μας "Ο Άγνωστος της πλατείας Σανταρόζα", παρουσίαση θεατρικού έργου της Ευαγγελίας Γατσωτή.
Διαβάζει ο ηθοποιός Φίλιππος Κοντογιώργης
(κακό κινητό, καλοί άνθρωποι)
[ Ζω για όσα οι άλλοι δεν ξέρουνε για εμένα ]
Αν οι φίλοι μου γνώριζαν τι έχω πει γι’ αυτούς κατά καιρούς τώρα δεν θα κάναμε παρέα. Ορισμός της υγιούς σχέσης: μιλώ πίσω από τις πλάτες των άλλων και έτσι υπάρχω κατά πρόσωπο — ζω για όσα οι άλλοι δεν ξέρουνε για εμένα.
*ν.
Την Παρασκευή 12 Ιουνίου 2026, στον χώρο του Σαλιγκαριού, θα παρουσιαστεί απόσπασμα από το νέο θεατρικό έργο της Ευαγγελίας Γατσωτή, «ο Άγνωστος της Πλατείας Σανταρόζα».
Το έργο που προέκυψε μέσα από μία διετή διαδικασία προσωποκεντρικών συνεντεύξεων, παρακολουθεί τη διαδρομή ενός άντρα που μεγαλώνει μέσα στο μεταπολιτευτικό όνειρο της κοινωνικής ανόδου, της αρρενωπής επιβεβαίωσης και της καταναλωτικής ευημερίας, για να βρεθεί σταδιακά αντιμέτωπος με τη διάρρηξη αυτής της υπόσχεσης.
Ο ήρωας διασχίζει τη νύχτα, την πολύ-εξάρτηση, την παραβατικότητα, τον έρωτα και την κοινωνική περιθωριοποίηση, αναζητώντας την αίσθηση του ανήκειν ή τη διαρκή φυγή.
Για το έργο και τις θεματικές του θα έχουμε τη χαρά να μιλήσουν οι: Κατερίνα Μάτσα, ψυχίατρος, Ιωάννα Μαντούκα, ψυχοθεραπεύτρια, Μιχάλης Ξιφαράς, σύμβουλος εξαρτήσεων. Αποσπάσματα από το έργο θα διαβάσει ο Φίλιππος Κοντογιώργης, ηθοποιός.
*Λόγω περιορισμένης χωρητικότητας: κράτηση θέσης στο saligari.filoxenia@gmail.com
[Ελεύθερη είσοδος με κουτί συνεισφοράς για τα έξοδα του χώρου]
Αλεξάνδρα Πλαστήρα
ΤΟΠΟΣ ΓΙΑ ΝΑ ΖΕΙΣ, Εκδ. Άγρα (1999)
// Τελευταίος ήλιος της άνοιξης //
Τελευταίος ήλιος της άνοιξης
πρωινός, κιόλας δυνατός, ακονισμένος
Ήμασταν κάπου σε ένα βουνό της Πελοποννήσου
μετρώντας χνάρια από αρχαίους δρόμους
Θυμάμαι εκείνο το σίδερο του ήλιου
πώς μας χτυπούσε κατακέφαλα
και την παραλυτική τεμπελιά που μετάγγιζε
μέσα στα άγουρα σώματά μας
Πιο πολύ όμως θυμάμαι
ότι χιλιάδες κάμπιες ίδιες μεγάλα πράσινα μυρμήγκια
κατάπιναν γύρω τα πάντα
Ακόμα και οι πιο άγριοι και σκληροί θάμνοι
είχαν παραδοθεί στην αργή αφαίμαξη
σακατεμένοι και ανήμποροι
όπως εκείνα τα γύψινα κορμιά της Πομπηίας
Τα φύλλα τους ήταν στραβά και καχεκτικά
σαν τα σκουπίδια σε ένα σιδεράδικο
μια τερατογένεση δίχως τέλος
Απέναντι δυο λόχοι περίμεναν στο πεδίο βολής
Μεγάλοι διάδρομοι από καθαρό χώμα
έκοβαν την πλαγιά σαν λωρίδες υφάσματος
Οι χάρτινοι στόχοι μοιάζανε με άσπρα κουμπιά
σε ένα πελώριο κορμί γερμένο στο πλάι
Κάθε τόσο ακουγόταν ένα παράγγελμα
και αμέσως μετά ο κρότος των όπλων
έσκιζε το τοπίο σαν ψαλιδιά
Ύστερα πάλι ησυχία
Μόνο ο σιδερένιος ήλιος του τέλους της άνοιξης
και οι χιλιάδες κάμπιες που τρυγούσαν τη βλάστηση
Κάποτε φτάσαμε σε μια σκιά
σε κάτι βελανιδιές με όμορφα πράσινα φύλλα
και γύρω σπάρτα κίτρινα και αρωματικά
Εκεί μας βρήκε ο αγροφύλακας
με το πηλήκιο και τη θερινή στολή του
λείψανο ευγενικό της παλαιάς Ελλάδας
Έπιασαν να μιλάνε με τον δάσκαλο μας
για αρχαίους δρόμους και περάσματα
για ίχνη που δεν νίκησε ο χρόνος
Ο τελευταίος ήλιος της άνοιξης
περνούσε μέσα από τα φύλλα
και άπλωνε πάνω τους ένα δίχτυ από φως
τους έκανε διάτρητους, άυλους, έξω από τον χρόνο
δαιμόνια ευτυχισμένα ενός άλλου κόσμου
που εμείς ίσα που τον καταλαβαίναμε
ίσα που τον νιώθαμε, για λίγο
με τον άγουρο νου μας
*ποίημα/φωτογραφία: γ.π.
saligari.net/filoksenia/teleutaios-hlios-tis-anoiksis/
[Το Δελφίνι]
Ναι, είναι η πρώτη φορά που κάνω tattoo. Το έχω σκεφτεί καλά ναι. Ξέρετε έχω ένα
σημάδι. Να εδώ στο αριστερό χέρι κάτω από τον αγκώνα. Πάνω σε αυτό θέλω να
χτυπήσουμε. Μπορούμε;
Είχα καεί με το ταψί όταν ήμουν έντεκα χρονών. Η μαμά είχε αφήσει το ταψί στον
πάγκο για να κρυώσει λίγο η πίτα και να μπορέσει να την κόψει. Μύριζε υπέροχα κι ήθελα να φάω. Πλησίασα κρυφά και την ώρα που τσιμπούσα λίγο από την άκρη [...]
saligari.net/filoksenia/to-delfini/
φιλοξενία στο καβούκι
*Χριστίνα Ραφτοπουλου
**φωτογραφία: Αυγερινός Τσαλίκης
