Ποιοι Είμαστε
Κάθε προσπάθεια να ορίσουμε τι είναι το Σαλιγκάρι έχει ναυαγήσει. Αποφασίσαμε λοιπόν να αποδεχτούμε ότι το Σαλιγκάρι είναι κάτι που αλλάζει διαρκώς κι εμείς τρέχουμε λαχανιασμένοι από πίσω του προσπαθώντας να το κατανοήσουμε και να του δώσουμε αυτό που χρειάζεται για να συνεχίσει να ζει. Λένε πως, αν δεν μπορείς να ορίσεις κάτι, αρκεί να του αφαιρέσεις ό,τι περιττό – εκείνο που θα μείνει είναι η ουσία του:
Το Σαλιγκάρι είναι απολύτως ανεξάρτητο και παράγει πρωτογενές υλικό. Ασχολείται πρωτίστως με τον λόγο και επιδιώκει να χαράσσει καινούριες διαδρομές μέσα στη γλώσσα, την οποία δεν αντιλαμβάνεται ως ένα κλειστό, δεδομένο σύστημα· αντιθέτως, στη δυναμική κίνηση της γλώσσας βλέπει να εκτυλίσσεται ένα παιχνίδι μετωνυμιών, μεταφορών και παρομοιώσεων, ένα παιχνίδι εικόνων, ήχων και λογοτεχνικών ηρώων – για αυτό και το καβούκι του ξεχειλίζει από ποίηση, φωτογραφίες, στίχους και τραγούδια. Δεν είναι όμως ούτε μουσικό εγχείρημα, ούτε φωτογραφικό ή ζωγραφικό, κι ας τα περιέχει όλα αυτά.
Το Σαλιγκάρι είναι μια συλλογικότητα ανθρώπων που διαβάζουν, ακούνε, παρατηρούν, συνομιλούν και γράφουν. Γράφουν για να καταλάβουν, για να επικοινωνήσουν, για να συνδεθούν και να συνδέσουν. Γράφουν γιατί αγαπούν την τέχνη. Τελικά γράφουν, γιατί αυτό μπορούν. Συγκινείται από τις ιδέες της συνύπαρξης και της συνεργασίας, της αλληλεγγύης, της ισότητας. Επιθυμεί να συνδιαλλαγεί με το παρελθόν, και πιστεύει στην ανθρώπινη λογική και στην ελευθερία που προκύπτει μέσα απ’ τον κανόνα. Αλλά το ενδιαφέρει να υπάρχει στο παρόν και να προτείνει εναλλακτικές εκδοχές του.
Το Σαλιγκάρι πιστεύει και στην επιστήμη, απλώς όταν προσθέτει 2+2 βγάζει 5, διότι γνωρίζει πως η αλήθεια δεν είναι μία. Κάτι που μάλλον εξηγείται από την αξία που βλέπει στο παιχνίδι. Ο κόσμος παίζοντας ανακαλύπτεται – το Σαλιγκάρι πιστεύει πολύ σε αυτή την ιδέα, για αυτό και ο Homo-Ludens, ο άνθρωπος-παιχνίδι, είναι η αρχετυπική του φιγούρα. Στα μάτια του Homo–Ludens καθρεφτίζεται η αγωνία μιας διαρκούς ανακάλυψης. Ίσως γι’ αυτό και το Σαλιγκάρι δεν σταματά να ελπίζει – αν και συνήθως αποφεύγει να το ομολογήσει.
Το Σαλιγκάρι πέρα από τη διαδικτυακή του στέγη, τοποθετεί τη φυσική του παρουσία σε ένα διαμέρισμα λίγων τετραγωνικών κάπου στα Εξάρχεια. Εκεί συναντά τον Εαυτό του και τον Άλλον, μέσα από εκείνους τους τρόπους που αισθάνεται ότι το εκφράζουν.
Το Σαλιγκάρι δημιουργήθηκε από το παιδικό όνειρο δύο φίλων, το 2015.
Έκτοτε, κάθε μέρα κι από λίγο, βλέπει αυτό το όνειρο να ανθεί.
συντακτική ομάδα
δαμιανός
Από μικρός του άρεσαν η Ιστορία και οι ιστορίες, με χαρούμενο ή και όχι τόσο χαρούμενο τέλος. Κυρίως όχι και...
Διγ.
Ο Διγ. νομίζει ότι στο παιδικό του δωμάτιο είχε αφίσες του Μαρξ, του Βάλτερ Μπένγιαμιν, του Γιώργου Μαζωνάκη και...
ΝΣ
Γιατί γράφω στο Σαλιγκάρι; Κάτι γυρεύω – τι γυρεύω; Αφηγήσεις, ιστορίες – και τι διάολο σημαίνουν αυτά; Την κατοίκηση σε έναν κόσμο, ...
Σόφι λάιζ
Η Σόφι είναι ένα κορίτσι που διαβάζει, γράφει, τραγουδάει και μαθαίνει πιάνο σε παιδιά. Θα ήθελε να είχε σπουδάσει ...
Φωκάς
Μου αρέσει να τρώω, να καπνίζω και να αυνανίζομαι. Ανάμεσα, γράφω τραγούδια και ποιήματα, σε τραγικό τόνο...
Το σαλιγκάρι #2 σΒιβλιοπωλείο/Εκδta;τες του και στα βιβλιοπωλεία της Θεσσαλονίκης.
Βιβλιοπωλείο/Εκδόσεις Το Κεντρί
Ακυβέρνητες Πολιτείες Συνεργατικό Βιβλιοπωλείο-Καφέ
| Πουλημένη διαιτησία |
Με τον ταμπλά στους ώμους μου πωλούσα πασατέμπο
κι απ’ την εξέδρα μπάνισα πρωταθλητή με τέμπο.
Ξωπίσω του έτρεξα καρφί, γυμνή, μαγνητισμένη,
μα αυτός ο βλάκας γκάζωσε! «Αυτή μου παραβγαίνει!».
«Πρωταθλητής στους ρόλους» ψιθυρίζανε οι δρομείς
κι εγώ το κάπα άκουσα ρο στην τρέλα της στιγμής.
Και λέω πού το πρόβλημα, είναι γνωστή συνήθεια…
Κι αγέρωχη, ως δεν πίστευα φήμες και παραμύθια,
με σταματά και με κρατά κάποιο γνώριμο φάσμα.
Σφυρίζει, ωρύεται, αλυχτά, κόκκινη βγάζει κάρτα.
‒ Μικρή, οι ονόρες ψεύτικες και τα μετάλλια σκάρτα.
‒ Φάσμα, γιατί μου τραγουδάς τέτοιο παράξενο άσμα;
‒ Γύρνα ξανά, κορίτσι μου, στον δρόμο σου τον ίσιο.
Γιατί σε βλέπω να κολλάς κανένα αφροδίσιο!
*Μαρία Γ. Διαμαντοπούλου, από τη σειρά ποιημάτων «Η αλήθεια είναι αυτή που σκοτώνει».
**εικόνα:Manoela Medeiros, Ήπειρος ΙΙΙ.
saligari.net/filoksenia/maria-diamantopoulou-h-alithia-einai-ayth-pou-skotwnei/
/.../
«Θα καθίσεις;».
Έσπρωξε με τους αγκώνες το βάρος του στα ξύλινα μπράτσα της καρέκλας, τίναξε το σώμα του μπροστά.
Η καρέκλα είχε ξεφτίσει, την είχε φάει η αλμύρα, για λόγους οικονομίας ο ιδιοκτήτης του café δεν την είχε αντικαταστήσει, τριάντα χρόνια να κοιτάει τη θάλασσα, τριάντα χρόνια τη χώριζε απ' τη θάλασσα ένα τοίχωμα, μια φτηνή οχυρωματική κατασκευή, ένας αέρας φύσηξε ξαφνικά και ξεκόλλησε μια φλοίδα σοβά απ' το τοιχάκι, ύστερα κι άλλη.
«Θα καθίσεις;».
Τα μάτια του είχαν θλίψη, μια θλίψη μεστωμένη, το γάλα τους είχε πήξει, ενώ άσπρο θαμπό, μέσα του βυθίζονταν δυο καταγάλανοι δίσκοι, όταν τον είδε να περνάει τυχαία, όταν τα μάτια του τον είδαν να περνάει, γέμισαν στάχτη από ξύλο σκληρό.
Δεν τον ρώτησε ξανά, αν τον ρώταγε, τα θραύσματα της φωνής του θα σκάγανε με πάταγο στη θάλασσα, άλλωστε δεν θα καθόταν, είχε-να πάει-κάπου-ήταν-επείγον, της μάνας του της είχε πέσει το ζάχαρο ή της είχε ανέβει, κρίσιμη κατάσταση, ίσως μια άλλη φορά.
Νύχτωσε.
Τα χέρια του από μακριά χάραζαν παγωμένα σχήματα στον αέρα.
*του Φωκά
//Κουτσουπιά, χαίρε!//
Οι κουτσουπιές άρχισαν να ανθίζουν στην ώρα τους
Όπως πάντα τα κλαδιά τους γεμίζουν πρώτα με άνθη
και μετά θα βγάλουν φύλλα
Αναρχικά δέντρα που αρνούνται την τάξη της φύσης
–πρώτα φύλλα και μετά άνθηση–
κάνοντας πεισματικά το αντίθετο
σαν οργισμένοι έφηβοι
Πώς να γράψεις όμως σήμερα ποιήματα για δέντρα
Όλα έχουν ειπωθεί εδώ και αιώνες
Eύκολα θα γίνεις γλυκερός και κοινότοπος
«Ετίναξα την ανθισμένη αμυγδαλιά»
«Ένας πεύκος μες στον κάμπο»
Θα ακουστείς σαν προτομή ποιητού ομιλούσα
σαν σχολική ανθολογία του περασμένου αιώνα
Εξάλλου πώς να γράψεις για ένα δέντρο
που το όνομα του μοιάζει με βρισιά
Δεν έχει τίποτα από τα εύηχα κυπαρίσσια
τους σκιερούς πλατάνους
τις εξωτικές τζακαράντες
Η επιστήμη δεν βοηθά
Η Κέρκις η κερατονιοειδής στερείται γλωσσικής ευαισθησίας
(πόσο μάλλον το άκαμπτο λατινικό Cercis siliquastrum)
Μα εδώ συμβαίνει το ετήσιο θαύμα
Η ιώδης έκρηξη από άνθη-σταγόνες
που εξακτινώνονται μέσα από τη γη
και λεκιάζουν το τοπίο της πόλης
Τα άνθη–σταγόνες που καθαρίζουν τα μάτια μας
όπως τα φυσικά δάκρυα των φαρμακείων
Τα άνθη–σταγόνες που ξεπλένουν το βλέμμα μας από την οικεία ασχήμια
και μεταγγίζουν μέσα μας χρώμα αρχέγονο καθαρό ιαματικό
Πρέπει λοιπόν να γράψεις
Πρέπει να πεις «Κουτσουπιά, χαίρε!»
(Δεν υπάρχει άλλος τρόπος να συλληφθεί κάτι από ένα θαύμα,
παρά μόνο με την τέχνη της ποιήσεως)
*γ.π.
saligari.net/filoksenia/koutsoupia-xaire/
* από τη φρεσκοτυπωμένη ποιητική συλλογή της αγαπημένης μας Ανδρονίκης Τασιούλα (Ραχοκοκαλιά, Αθήνα, Θράκα, 2026).
Καλοτάξιδο 🎈
*στιγμές από τη χθεNunc Theater Group βραδιά στον χώρο του 🐌
ευχαριστούμε θερμά τη θεατρική ομάδα Nunc Theater Group και σας που ήσασταν εκεί 💫
| η ουλή |
«Η πληγή θρέφει, τα χείλια της σμίγουν αργά σαν αυλαία βυσσινιά και ύστερα από χρόνους στη θέση της μένει ένα σημάδι, μια ρόδινη ουλή που σκύβει και την φιλάει.
Όλοι τ’ αγαπούν τα τραύματά τους. Τα κρύβουν με ωραία ατσαλάκωτα υφάσματα, ξέρουν όμως σε ποια μέρη του κορμιού τους άνθισαν, μαράθηκαν, έφαγαν δέρμα και κρέας δικό τους. Γι’ αυτό τ’ αγαπούν και, σε ώρες μοναξιάς που κανείς δεν τους βλέπει, σκύβουν και με λατρεία τα φιλούν τα βαθιά, σκοτεινά τραύματά τους».
*Ε.Χ. Γονατάς, Η Κρύπτη, Αθήνα, Στιγμή, 2006.
[ La Joie de Vivre ]
Στην Κατερίνα
Τα παιδιά δεν αμφιβάλλουν για τον εαυτό τους – τον αποδέχονται όπως είναι: κοιτάζουν τον καθρέφτη, χωρίς ν’ αναρωτιούνται: είμαι αρκετά όμορφη; Τα παπούτσια μου ταιριάζουν με τη μπλούζα μου;
~.~
Τα παιδιά δεν ξεχωρίζουν την αλήθεια από το ψέμα. Να κρύψουν τίποτα δεν έχουν: όλα είναι εκεί, όλα τα πιστεύουν.
~.~
Το παιδί δεν αναρωτιέται αν τ’ αγαπώ. Ήδη γνωρίζει κάτι που εγώ αγνοώ (πασχίζω όμως να το μάθω): ότι όποιος ψάχνει να αγαπηθεί είναι αδύνατον να αγαπήσει.
~.~
Τα παιδιά αγαπάνε το παιχνίδι. Παίζοντας ανακαλύπτουν τον κόσμο. Ο κόσμος παίζοντας ανακαλύπτεται. Δεν τα νοιάζει αν θα κερδίσουν ή θα χάσουν – παρηγοριά είν’ το παιχνίδι τους.
*νσ
saligari.net/shmeiomata/la-joie-de-vivre/
[Έξι ποιήματα]
ΕΛΙΤ
Πολύ μοντέρνο και ελίτ στης ποίησης τη φόρμα
να βγάζουν τις πικρίες τους όσοι δεν κάνουν λάθος
κανένα στις απόψεις τους. Θεσπίζουνε τη νόρμα
λαμπροί ποιητές που βλέπουνε θολά μέσα στο βάθος.
Ξέρουν όλα τα μυστικά της ποίησης που ορίζουν,
ποιος βρίσκεται πιο μακριά και ποιος στέκει μπροστά της.
Τα λείψανα περιφρονούν και τα κακά ξορκίζουν·
«στο διάολο η παράδοση και τα ξεβράσματά της».
Και ζούνε ξέγνοιαστοι οι ελίτ μέσα στην ουτοπία
κι απ’ έξω περιφέρονται ραγιάδες και κολίγοι.
Μα η ποίηση όλους τους καλεί με θεία αρμονία—
τη ρίμα, το ύψος, τον ρυθμό κι όλα τα ωραία σμίγει,
προσθέτει και δεν αφαιρεί καμία μελωδία,
κι είναι μια πόρτα ανοιχτή που την περνάνε λίγοι.
saligari.net/poihmata/exi-poiimata/
φιλοξενία στο καβούκι
*Αλέξανδρος Δεδιλιάρης
**φωτογραφία: Εαρινή συμφωνία, (1885-1886) του Νικολάου Γύζη, ελαιογραφικό προσχέδιο σε ξύλο
Με αφορμή το ανέβασ&mNunc Theater Groupicron;υ έργου «τα ψυχοσωματικά μου μέσα» της Ευαγγελία Γατσωτή από την ομάδα Nunc Theater Group η ομάδα του λογοτεχνικού περιοδικού Σαλιγκάρι, σε συνεργασία με τ&oChristina Mylonata;ίασο της παράστασης, διοργανώνουν μια ανοιχτή συζήτηση με θέμα: «η ψυχική /μας/ υγεία στην τέχνη»
Κατά τη διάρκεια της συνάντησης θα διαβαστούν αποσπάσματα από το έργο, ενώ η συζήτηση θα κινηθεί γύρω από θεματικές όπως:
• το άγχος της έκθεσης και της αξιολόγησης
• η απαίτηση της εργαλειοποίησης του συναισθήματος ως «δημιουργικού υλικού»
• οι σχέσεις εξουσίας και υποτέλειας ανάμεσα σε δημιουργούς και φορείς καθοδήγησης
• το δίπολο αορατότητα/ρομαντικοποίηση της ψυχικής νόσου στους χώρους της τέχνης
Κράτηση θέσης στο saligari.filoxenia@gmail.com
Περισσότερες πληροφορίες εδώ: fb.me/e/7Qb14G1NL
*Το έργο κάνει πρεμιέρα 15 Μαΐου, Σκηνή Μπέκετ.
**ευχαριστούμε πολύ την Christina Mylona για την αφίσα της εκδήλωσης
