Ο φόβος της λευκής σελίδας

Ο φόβος της λευκής σελίδας

Άσημος ή καταξιωμένος, μικρή σημασία έχει – κάθε συγγραφέας παλεύει με το φόβο της λευκής σελίδας, κάθε ζωγράφος ωχριά στη θέα του λευκού καμβά. Το λευκό που δεν γεμίζεται με κάτι, το λευκό που παραμένει λευκό, σηματοδοτεί το απόλυτο κενό – ένα κενό απλήρωτο με ισχύ τυρρανική, παρατεταμένη, ένα κενό που επιβάλλει τη μισαλλοδοξία του, που λαχταράει να σε καταβροχθίσει εν είδει σωφρονιστικής τιμωρίας. Το κενό βρίσκεται εκεί, σε σκοπεύει, σε κοιτάζει που το κοιτάζεις – στην επικράτεια της λευκής σελίδας καθρεφτίζονται ένα σορό βλέμματα: ο αναγνώστης κοιτάζει τον συγγραφέα που κοιτάζει τον αναγνώστη, που κοιτάζει το κενό που το κοιτάζει ο συγγραφέας× όλοι μαζί κοιτάζονται από το κενό που τους κοιτάζει. Ο φόβος είναι όμως τροφοδοτεί και την υπέρβαση – εν ολίγοις, δεν μπορούμε να κοιτάξουμε το κενό χωρίς τον φόβο του κενού· σαν τη σχέση της ζωής με τον θάνατο: ο άνθρωπος υπάρχει επειδή υπάρχει το κενό, επειδή υπάρχει ο θάνατος – ο θάνατος είναι η δυνατότητα του ανθρώπου, είναι η τύχη του, αν δεν υπάρχει ο θάνατος, δεν υπάρχει και ο άνθρωπος. Έτσι και με την τέχνη: ο θάνατος  -το κενό- είναι η μόνη ελπίδα της τέχνης, όπως και για τον άνθρωπο, ο θάνατος είναι η μόνη του ελπίδα να παραμείνει άνθρωπος.

07.06.2021, ΝΣ

Author

Οι φίλοι μου σαλιγκραφείς συχνά μου λένε ότι μοιάζω με γυναίκα· θα 'λεγα ότι βρίσκω ένα κάποιο ενδιαφέρον σε αυτή την αοριστία. Ο σκύλος μου απ' την άλλη, με κοροϊδεύει ότι είμαι αδέξιος και ενίοτε κοινωνικά απροσάρμοστος. Ίσως, γι' αυτό και όταν μιλάω κουνάω γρήγορα τα χέρια μου χτυπώντας καταλάθος τους διπλανούς μου. Η ευθύνη μου ως σαλιγκραφέας συνοψίζεται στο να λέω ψέμματα και να βάζω άνω τελείες· η άνω τελεία συμπυκνώνει την ποιητική μου θεωρία. Απ' την άλλη μισώ τα greeklish και τα μηχανάκια, ιδίως δε, όταν αυτά με προσπερνάνε από δεξιά. Η λογοτεχνία του 19ου αιώνα είναι η αγαπημένη μου.-