Ποιοι είμαστε
Κάθε προσπάθεια να ορίσουμε τι είναι το Σαλιγκάρι έχει ναυαγήσει. Αποφασίσαμε λοιπόν να αποδεχτούμε ότι το Σαλιγκάρι είναι κάτι που αλλάζει διαρκώς κι εμείς τρέχουμε λαχανιασμένοι από πίσω του προσπαθώντας να το κατανοήσουμε και να του δώσουμε αυτό που χρειάζεται για να συνεχίσει να ζει. Λένε πως, αν δεν μπορείς να ορίσεις κάτι, αρκεί να του αφαιρέσεις ό,τι περιττό – εκείνο που θα μείνει είναι η ουσία του:
Το Σαλιγκάρι είναι απολύτως ανεξάρτητο και παράγει πρωτογενές υλικό. Ασχολείται πρωτίστως με τον λόγο και επιδιώκει να χαράσσει καινούριες διαδρομές μέσα στη γλώσσα, την οποία δεν αντιλαμβάνεται ως ένα κλειστό, δεδομένο σύστημα· αντιθέτως, στη δυναμική κίνηση της γλώσσας βλέπει να εκτυλίσσεται ένα παιχνίδι μετωνυμιών, μεταφορών και παρομοιώσεων, ένα παιχνίδι εικόνων, ήχων και λογοτεχνικών ηρώων – για αυτό και το καβούκι του ξεχειλίζει από ποίηση, φωτογραφίες, στίχους και τραγούδια. Δεν είναι όμως ούτε μουσικό εγχείρημα, ούτε φωτογραφικό ή ζωγραφικό, κι ας τα περιέχει όλα αυτά.
Το Σαλιγκάρι είναι μια συλλογικότητα ανθρώπων που διαβάζουν, ακούνε, παρατηρούν, συνομιλούν και γράφουν. Γράφουν για να καταλάβουν, για να επικοινωνήσουν, για να συνδεθούν και να συνδέσουν. Γράφουν γιατί αγαπούν την τέχνη. Τελικά γράφουν, γιατί αυτό μπορούν. Συγκινείται από τις ιδέες της συνύπαρξης και της συνεργασίας, της αλληλεγγύης, της ισότητας. Επιθυμεί να συνδιαλλαγεί με το παρελθόν, και πιστεύει στην ανθρώπινη λογική και στην ελευθερία που προκύπτει μέσα απ’ τον κανόνα. Αλλά το ενδιαφέρει να υπάρχει στο παρόν και να προτείνει εναλλακτικές εκδοχές του.
Το Σαλιγκάρι πιστεύει και στην επιστήμη, απλώς όταν προσθέτει 2+2 βγάζει 5, διότι γνωρίζει πως η αλήθεια δεν είναι μία. Κάτι που μάλλον εξηγείται από την αξία που βλέπει στο παιχνίδι. Ο κόσμος παίζοντας ανακαλύπτεται – το Σαλιγκάρι πιστεύει πολύ σε αυτή την ιδέα, για αυτό και ο Homo-Ludens, ο άνθρωπος-παιχνίδι, είναι η αρχετυπική του φιγούρα. Στα μάτια του Homo–Ludens καθρεφτίζεται η αγωνία μιας διαρκούς ανακάλυψης. Ίσως γι’ αυτό και το Σαλιγκάρι δεν σταματά να ελπίζει – αν και συνήθως αποφεύγει να το ομολογήσει.
Το Σαλιγκάρι πέρα από τη διαδικτυακή του στέγη, τοποθετεί τη φυσική του παρουσία σε ένα διαμέρισμα λίγων τετραγωνικών κάπου στα Εξάρχεια. Εκεί συναντά τον Εαυτό του και τον Άλλον, μέσα από εκείνους τους τρόπους που αισθάνεται ότι το εκφράζουν.
Το Σαλιγκάρι δημιουργήθηκε από το παιδικό όνειρο δύο φίλων, το 2015.
Έκτοτε, κάθε μέρα κι από λίγο, βλέπει αυτό το όνειρο να ανθεί.
συντακτική ομάδα
δαμιανός
Από μικρός του άρεσαν η Ιστορία και οι ιστορίες, με χαρούμενο ή και όχι τόσο χαρούμενο τέλος. Κυρίως όχι και...
Διγ.
Ο Διγ. νομίζει ότι στο παιδικό του δωμάτιο είχε αφίσες του Μαρξ, του Βάλτερ Μπένγιαμιν, του Γιώργου Μαζωνάκη και...
ΝΣ
Γιατί γράφω στο Σαλιγκάρι; Κάτι γυρεύω – τι γυρεύω; Αφηγήσεις, ιστορίες – και τι διάολο σημαίνουν αυτά; Την κατοίκηση σε έναν κόσμο, ...
Σόφι λάιζ
Η Σόφι είναι ένα κορίτσι που διαβάζει, γράφει, τραγουδάει και μαθαίνει πιάνο σε παιδιά. Θα ήθελε να είχε σπουδάσει ...
Φωκάς
Μου αρέσει να τρώω, να καπνίζω και να αυνανίζομαι. Ανάμεσα, γράφω τραγούδια και ποιήματα, σε τραγικό τόνο...
// τράκα //
[...]
Αυτόματος τηλεφωνητής. Πατά λάθος νούμερο. Την κατευθύνουν σε άλλη γραμμή παραπόνων. Για ατυχήματα δασικής πυρκαγιάς πατήστε τρία. Κλείνει. Καλεί ξανά. Κλασική μουσική από το ακουστικό μπλέκεται με τις βρισιές που ξερνά ο άνδρας. Τα μάγουλα της καίνε. Κοιτά στα δεξιά και τα αριστερά του δρόμου. Πυκνά χορτάρια. Διάφορα διάσπαρτα δέντρα, όλα τους χωρίς φύλλα. Φυλλοβόλα. Εμείς κι ο κόσμος. Πέμπτη ή Έκτη Δημοτικού; Εισπνέει βαθιά. Εκπνέει με δύναμη από το στόμα. Προσπαθεί να θυμηθεί το όνομα της δασκάλας της Πέμπτης Δημοτικού. Δεν ουρλιάζει. Πεταρίζει τα βλέφαρα. Δαγκώνει το κάτω χείλος. Η κλασική μουσική συνεχίζει ακάθεκτη. Παρατηρεί μια ταμπέλα στα δεξιά του δρόμου. Προς εθνική οδό, πέντε χιλιόμετρα. Το τρα δεν υπάρχει. Στη θέση των τριών γραμμάτων έχει φυτρώσει μια τρύπα. Ακόμη τέσσερις διαπερνούν την ταμπέλα σε διάφορα σημεία. Σφαίρες. Αν ο άντρας οπλοφορεί; Βήχας από το ακουστικό. Καλησπέρα σας, πείτε μου, πως μπορώ να σας βοηθήσω; Συνεννοείται.
«Η οδική βοήθεια θα είναι εδώ σε μισή ώρα με σαράντα πέντε λεπτά» λέει στον άνδρα καθώς κατεβαίνει από το αμάξι.
«Γαμώ τα πάντα τους, γαμώ».
Μυρωδιά καμένου λάστιχου ανεβαίνει στα ρουθούνια της. Τα δύο φανάρια του αυτοκινήτου της έχουν σπάσει. Ο προφυλακτήρας της είναι πεσμένος στην άσφαλτο. Αριθμοί προσθαφαιρούνται στο κεφάλι της. Οι πράξεις δεν βγαίνουν για να διορθώσει τη ζημιά.
«Συγγνώμη, ειλικρινά συγγνώμη. Φρενάρατε απότομα και [...]
saligari.net/peza/traka/
δαμιανός
*φωτογραφία: Αυγερινός Τσαλίκης
// Αποκριά ή παραδοσιακό Pride //
φοράμε φύκια και μεταξωτές κορδέλες
δόντια χρυσά
φτερά ανδρόγυνα
χούφτες- κλεψύδρες μοιράζουν χρόνο
στο οδόστρωμα
σπονδή κορμιών
στην ατιμώρητη χαρά
* φιλοξενία στο καβούκι: Έφη Αρμένη
saligari.net/poihmata/apokria-paradosiako-pride/
[Γιάννης Βαρβέρης - Μασκέ]
Στον τελευταίο χορό μεταμφιεσμένων
καθένας θα ντυθεί το τολμηρότερο.
Εδώ τις έχω τις στολές
αναποφάσιστες:
Άγγλος αποικιοκράτης στην Ινδία
συγκλητικός του Κόμμοδου με πλήρη γούστα
λόρδος απρόσιτος σε ιπποδρομίες του Άσκοτ
κρουπιέρης μεγιστάνων στο Λας Βέγκας
ποιητής μιας ρίζας άδικης, ξεριζωμένης.
Αν όμως οι άποικοι ξεσηκωθούν;
Κι αν τ’ όργιο κλείσει μ’ εντολή σφαγής;
Τι πλήξη ο διαρκής θρίαμβος των αλόγων μου!
Πάντα θα παίζουνε και πάντα θα μοιράζω;
Και πώς να μου ριζώσει η ρίζα για καλά,
αν πρώτα δεν την κόψω από τη ρίζα;
Α μπα. Μ’ ό,τι φοράω θα πάω.
Κανείς δεν αναγνώρισε ποτέ
έναν εκ γενετής συνταξιούχο.
*από τη συλλογή «Άκυρο θαύμα», εκδ.Ύψιλον, 1996
*στιγμές από τη χθεσινή συνάντηση στο χώρο του 🐌
Ευχαριστούμε από καρδιάς για την παρουσία και τη συμμετοχή ❤️🩹
[Τάλγκο, Βασίλης Αλεξάκης]
"... Μέσα στο πακέτο βρήκα ένα γυάλινο μπουκαλάκι, σαν αυτά του φαρμακείου, μ’ ένα διάφανο υγρό. Επάνω στο μπουκαλάκι είχες γράψει με σινική μελάνι: ΠΑΡΙΣΙΝΗ ΒΡΟΧΗ. Βρήκα κι αυτό το σημείωμα: Τη μάζεψα με μια κατσαρόλα απ’ το παράθυρο. Το μανίκι μου έγινε μούσκεμα. Γρηγόρης.
Κι όταν θα πάψω να είμαι ερωτευμένη μαζί σου, Γρηγόρη, να ξέρεις ότι θα σ’ ευγνωμονώ που μου έκανες αυτό το δώρο. Μ’ ανέβασες στα ίδια μου τα μάτια, μ’ έκανες να αισθάνομαι θεά. Όταν γεράσω και με ρωτούν τι σημαντικό συνέβη στη ζωή μου, αυτό μόνο θα λέω: «Μου έκαναν κάποτε δώρο λίγη βροχή»."
*πρώτη έκδοση: 1982, κυκλοφορεί από εκδ. Μεταίχμιο
**φωτογραφία: Μπέτυ Λιβανού, Αντώνης Θεοδωρακόπουλος, από την ταινία "ξαφνικός έρωτας" (1984) βασισμένη στο "τάλγκο", σκηνοθεσία: Γιώργος Τσεμπερόπουλος.
Ο χώρος μας γέμισε!
Σας περιμένουμε αύριο 💘Σαλιγκάρι: ΟΧΙ ΠΙΑ ΕΡΩΤΕΣ
Όχι πια πρόστυχα μηνύματα, όχι πια γέλια και χαρές. Όχι πια τίποτε από όλα αυτά αλλά και όλα αυτά μαζί· διότι ο έρωτας λάμπει κατά την παρουσία του αλλά μεγαλουργεί στις απουσίες.
Στο καινούριο μας τεύχος αναρωτιόμαστε «Μαζί, πώς;» και με αυτό το ερώτημα-οδηγό σας προσκαλούμε το Σάββατο 14 Φεβρουαρίου και ώρα 20.00 στον χώρο του Σαλιγκαριού στα Εξάρχεια, όχι για να γιορτάσουμε αλλά για να μοιραστούμε τη χαρά και την οδύνη του έρωτα μέσα από τη λογοτεχνία και την παρέα.
Σας προσκαλούμε να γράψετε: πέντε αράδες, ένα ποίημα, ένα γράμμα, ένα χαϊκού, ή ό,τι τραβάει η όρεξη και η καψούρα σας, τελοσπάντων, να το έχετε· μπορεί να θελήσετε να το μοιραστείτε, μπορεί και όχι. Αν δεν βρίσκετε τα λόγια, φέρτε αγαπημένα σας γραπτά άλλων ανθρώπων, που μιλήσαν για τον έρωτά τους σαν να ήτανε δικός σας.
Θα έχουμε μουσική, παρέα, ποτό, λογοτεχνικά nerd friendly παιχνίδια και το καινούριο μας περιοδικό.
Σας περιμένουμε!
Ελεύθερη είσοδος με κουτί συνεισφοράς για τα έξοδα του χώρου.
*Λόγω περιορισμένης χωρητικότητας: κράτηση θέσης στο saligari.filoxenia@gmail.com
** Τα μετρητά ακόμη βοηθάνε, γιατί δεν έχουμε POS. Οι έρωτες;
[ Τα δέντρα στην Αθήνα ]
Τα δέντρα στην Αθήνα ρίχνουν τα φύλλα τους μετά την Πρωτοχρονιά.
Μπορείς να το πεις ποιητική εισβολή του φθινόπωρου στον χειμώνα.
Βγαίνεις ένα βράδυ να πάρεις το αυτοκίνη&tan; σου, ψηλά στη Μασσαλίας,
και το βρίσκεις καλυμμένο με νεκρά κίτρινα φύλλα,
με φέτες χρώματος απαλά αφημένες στο σκονισμένο μέταλλο,
έτσι που κάνουν για μια στιγμή την άψυχη μηχανή να μοιάσει
με ήμερο κατοικίδιο που κοιμάται βαθιά.
Γύρω ανάβουν ακόμα ξεχασμένα αστέρια των Χριστουγέννων
και πεθαίνουν έλατα στα πεζοδρόμια
(πόσο βαριούνται να τα μαζεύουν και τα δύο οι υπάλληλοι των Δήμων).
Ίσως αυθόρμητα κοιτάξεις το ρολόι σου ή το κινητό σου
για να δεις ξανά «πόσο έχουμε σήμερα»,
για να βεβαιωθείς ότι ο χρόνος κυλάει κανονικά,
ότι δεν απορρυθμίστηκαν οι μήνες και οι εποχές.
Και κάπου μέσα σου εντέλει θα χαμογελάσεις,
λίγο ένοχα, λίγο παθητικά:
τουλάχιστον επαναστατούν τα δέντρα,
κάτι είναι και αυτό.
*γ.π.
Δημοσιευμένο στο Σαλιγκάρι Γενάρη του ‘25.
[Τώνια Τζιρίτα Ζαχαράτου - Προσευχή στην εξοχή]
Θυμάμαι έναν πρωινό περίπατο στο βουνό,
τα βελανίδια που μάζευες
όμορφα σαν καρφάκια από γαρίφαλο
μπηγμένα σε γλυκιά ζύμη.
Τα 'παιρνα και τα σκόρπιζα
ξανά πίσω στο χώμα
γιατί επιθυμούσα το μόλις ορατό·
τις σταγόνες της δροσιάς
πάνω στα μαλλιά σου
προορισμένες να χαθούν
σαν αόριστη αίσθηση στη χλόη.
Πρασίνισε τριγύρω, εξοχή.
Μνήμη, μη γίνεις εκείνο το φιδάκι
που καταπίνει στο τέλος την ουρά του.
*από τη συλλογή "εμείς κι ο κόσμος" (εκδ. Θράκα, 2024)
// Απαλλαγή //
Ψήφισαν και νόμο γι’ αυτό. Αναβολή ακόμα μπορείς να πάρεις αλλά η διαδικασία της απαλλαγής προεκτείνεται χρονικά και δυσκολεύει πρακτικά. Μεταξύ μας, η απαλλαγή πάντα δύσκολη ήταν, είτ’ έπρεπε να πείσεις για την τρέλα σου είτε για τη λογική σου, οριακά πράγματα. Μέχρι να πάρεις το χαρτί, σου βγαίνει το λάδι. Ξανακυλάς κάθε χρόνο σε μοτίβα γνωστά και κάθε επόμενο χρόνο πιο απρόθυμα, πιο εντατικά. Τελειώνει η διαδικασία τον έναν χρόνο, λες καλά τα καταφέραμε, τακτοποιείς χαρτιά και πιστοποιητικά σ’ ένα κουτάκι, κάπου το καταχωνιάζεις το κουτάκι μη σου θυμίζει το ζόρι που τράβηξες, το παίζεις και χαλαρός μετά, έλα μωρέ τίποτα δεν ήταν, τόσοι το κάνουν, σιγά το δύσκολο ας πούμε και τσουπ, έρχεται μια στιγμή που δεν το βρίσκεις, χάθηκε το κουτάκι, ψάχνεις το κουτάκι μανιωδώς, αναρωτιέσαι κιόλας μήπως ψέματα τα θυμάσαι πως υπήρξε, το βρίσκεις ξάφνου πανικόβλητος, πέφτει και σπάει το κουτάκι κι όλη η διαδικασία απ’ την αρχή, ενώ εσύ την είχες ξεκινήσει την πουτάνα τη διαδικασία με το παλιό νομικό καθεστώς κι έρχονται εμβόλιμα κι αλλάζουν τον νόμο τάχα μου δήθεν λόγω πολεμικών προετοιμασιών, λες και γνωρίσαμε ειρήνη κανονική φερ’ ειπείν. Και σε κάνουν ξανά να αμφιταλαντεύεσαι, αφού στη δυσκολεύουν την απαλλαγή, μήπως να πας κι ας τρέμεις στη σκέψη, αφού κι εσύ αμφιβάλλεις αν θ’ αντέξεις όλο τον μακρό χρόνο της διαδικασίας που απαιτεί με τα νέα δεδομένα η απαλλαγή.
Είτ’ έτσι είτ’ αλλιώς, διαρκώς σε επιφυλακή.
Διγ.
Σαλιγκάρι: ΟΧΙ ΠΙΑ ΕΡΩΤΕΣ
Όχι πια πρόστυχα μηνύματα, όχι πια γέλια και χαρές. Όχι πια τίποτε από όλα αυτά αλλά και όλα αυτά μαζί· διότι ο έρωτας λάμπει κατά την παρουσία του αλλά μεγαλουργεί στις απουσίες.
Στο καινούριο μας τεύχος αναρωτιόμαστε «Μαζί, πώς;» και με αυτό το ερώτημα-οδηγό σας προσκαλούμε το Σάββατο 14 Φεβρουαρίου και ώρα 20.00 στον χώρο του Σαλιγκαριού στα Εξάρχεια, όχι για να γιορτάσουμε αλλά για να μοιραστούμε τη χαρά και την οδύνη του έρωτα μέσα από τη λογοτεχνία και την παρέα.
Σας προσκαλούμε να γράψετε: πέντε αράδες, ένα ποίημα, ένα γράμμα, ένα χαϊκού, ή ό,τι τραβάει η όρεξη και η καψούρα σας, τελοσπάντων, να το έχετε· μπορεί να θελήσετε να το μοιραστείτε, μπορεί και όχι. Αν δεν βρίσκετε τα λόγια, φέρτε αγαπημένα σας γραπτά άλλων ανθρώπων, που μιλήσαν για τον έρωτά τους σαν να ήτανε δικός σας.
Θα έχουμε μουσική, παρέα, ποτό, λογοτεχνικά nerd friendly παιχνίδια και το καινούριο μας περιοδικό.
Σας περιμένουμε!
Ελεύθερη είσοδος με κουτί συνεισφοράς για τα έξοδα του χώρου.
*Λόγω περιορισμένης χωρητικότητας: κράτηση θέσης στο saligari.filoxenia@gmail.com
** Τα μετρητά ακόμη βοηθάνε, γιατί δεν έχουμε POS. Οι έρωτες;
