Ποιοι είμαστε
Κάθε προσπάθεια να ορίσουμε τι είναι το Σαλιγκάρι έχει ναυαγήσει. Αποφασίσαμε λοιπόν να αποδεχτούμε ότι το Σαλιγκάρι είναι κάτι που αλλάζει διαρκώς κι εμείς τρέχουμε λαχανιασμένοι από πίσω του προσπαθώντας να το κατανοήσουμε και να του δώσουμε αυτό που χρειάζεται για να συνεχίσει να ζει. Λένε πως, αν δεν μπορείς να ορίσεις κάτι, αρκεί να του αφαιρέσεις ό,τι περιττό – εκείνο που θα μείνει είναι η ουσία του:
Το Σαλιγκάρι είναι απολύτως ανεξάρτητο και παράγει πρωτογενές υλικό. Ασχολείται πρωτίστως με τον λόγο και επιδιώκει να χαράσσει καινούριες διαδρομές μέσα στη γλώσσα, την οποία δεν αντιλαμβάνεται ως ένα κλειστό, δεδομένο σύστημα· αντιθέτως, στη δυναμική κίνηση της γλώσσας βλέπει να εκτυλίσσεται ένα παιχνίδι μετωνυμιών, μεταφορών και παρομοιώσεων, ένα παιχνίδι εικόνων, ήχων και λογοτεχνικών ηρώων – για αυτό και το καβούκι του ξεχειλίζει από ποίηση, φωτογραφίες, στίχους και τραγούδια. Δεν είναι όμως ούτε μουσικό εγχείρημα, ούτε φωτογραφικό ή ζωγραφικό, κι ας τα περιέχει όλα αυτά.
Το Σαλιγκάρι είναι μια συλλογικότητα ανθρώπων που διαβάζουν, ακούνε, παρατηρούν, συνομιλούν και γράφουν. Γράφουν για να καταλάβουν, για να επικοινωνήσουν, για να συνδεθούν και να συνδέσουν. Γράφουν γιατί αγαπούν την τέχνη. Τελικά γράφουν, γιατί αυτό μπορούν. Συγκινείται από τις ιδέες της συνύπαρξης και της συνεργασίας, της αλληλεγγύης, της ισότητας. Επιθυμεί να συνδιαλλαγεί με το παρελθόν, και πιστεύει στην ανθρώπινη λογική και στην ελευθερία που προκύπτει μέσα απ’ τον κανόνα. Αλλά το ενδιαφέρει να υπάρχει στο παρόν και να προτείνει εναλλακτικές εκδοχές του.
Το Σαλιγκάρι πιστεύει και στην επιστήμη, απλώς όταν προσθέτει 2+2 βγάζει 5, διότι γνωρίζει πως η αλήθεια δεν είναι μία. Κάτι που μάλλον εξηγείται από την αξία που βλέπει στο παιχνίδι. Ο κόσμος παίζοντας ανακαλύπτεται – το Σαλιγκάρι πιστεύει πολύ σε αυτή την ιδέα, για αυτό και ο Homo-Ludens, ο άνθρωπος-παιχνίδι, είναι η αρχετυπική του φιγούρα. Στα μάτια του Homo–Ludens καθρεφτίζεται η αγωνία μιας διαρκούς ανακάλυψης. Ίσως γι’ αυτό και το Σαλιγκάρι δεν σταματά να ελπίζει – αν και συνήθως αποφεύγει να το ομολογήσει.
Το Σαλιγκάρι πέρα από τη διαδικτυακή του στέγη, τοποθετεί τη φυσική του παρουσία σε ένα διαμέρισμα λίγων τετραγωνικών κάπου στα Εξάρχεια. Εκεί συναντά τον Εαυτό του και τον Άλλον, μέσα από εκείνους τους τρόπους που αισθάνεται ότι το εκφράζουν.
Το Σαλιγκάρι δημιουργήθηκε από το παιδικό όνειρο δύο φίλων, το 2015.
Έκτοτε, κάθε μέρα κι από λίγο, βλέπει αυτό το όνειρο να ανθεί.
συντακτική ομάδα
δαμιανός
Από μικρός του άρεσαν η Ιστορία και οι ιστορίες, με χαρούμενο ή και όχι τόσο χαρούμενο τέλος. Κυρίως όχι και...
Διγ.
Ο Διγ. νομίζει ότι στο παιδικό του δωμάτιο είχε αφίσες του Μαρξ, του Βάλτερ Μπένγιαμιν, του Γιώργου Μαζωνάκη και...
ΝΣ
Γιατί γράφω στο Σαλιγκάρι; Κάτι γυρεύω – τι γυρεύω; Αφηγήσεις, ιστορίες – και τι διάολο σημαίνουν αυτά; Την κατοίκηση σε έναν κόσμο, ...
Σόφι λάιζ
Η Σόφι είναι ένα κορίτσι που διαβάζει, γράφει, τραγουδάει και μαθαίνει πιάνο σε παιδιά. Θα ήθελε να είχε σπουδάσει ...
Φωκάς
Μου αρέσει να τρώω, να καπνίζω και να αυνανίζομαι. Ανάμεσα, γράφω τραγούδια και ποιήματα, σε τραγικό τόνο...
[13 Αυγούστου]
Διάβασα για κάτι Αύγουστους στην άδεια Αθήνα και θυμήθηκα ένα καλοκαίρι που έμεινα στην πόλη σχεδόν όλον τον Αύγουστο. Με είχαν υποχρεώσει οι εργοδότες μου. Και σε αντίσταση δεν έκανα πραγματικά τίποτα. Δεν υπήρχε ικμάδα ζωής μέσα μου. Έτρωγα κάθε πρωί το πολύσπορο κουλούρι μου από τον τότε Βενέτη στην απέναντι γωνία κι έπινα ένα μισόλιτρο Όλυμπος κόκκινο, γιατί ποτέ δεν πίστεψα στα λάιτ προϊόντα. Περίμενα να πάει δέκα γιατί κάθε μέρα έπαιρνε το αφεντικό μου να τσεκάρει εμένα και να πει ιστορίες από το νησί της επανάστασης που έκανε διακοπές με την οικογένειά της. Εκεί ήταν νύχτα την ώρα που έπαιρνε αλλά αυτό ήταν δείγμα απλά του ότι δεν άντεχε την οικογένειά της. Της έλειπε δραματικά το κολαστήριο που είχε φτιάξει για να βασανίζεται και να βασανίζει άλλους. Το μεσημέρι έτρωγα [...]
saligari.net/peza/13-augoustou/
φιλοξενία στο καβούκι
*ΑΚ
**φωτογραφία: από την ταινία ''Οι απέναντι'' (1981) του Γιώργου Πανουσόπουλου.
[Σοφία Αυγερινού, "Άγνωστες λέξεις", εκδ. Πόλις, 2025]
![[Σοφία Αυγερινού, Άγνωστες λέξεις, εκδ. Πόλις, 2025]](https://saligari.net/wp-content/plugins/custom-facebook-feed-pro/assets/img/placeholder.png)
// Την πιο βαθιά ώρα της νύχτας//
Τον Αύγουστο
την πιο βαθιά ώρα της νύχτας
μια λιτανεία σπάει την ησυχία της πόλης
Ένα μεγάλο απορριμματοφόρο με αναμμένους φάρους
φρενάρει με θόρυβο δύο τετράγωνα πιο πέρα
από το υπνοδωμάτιό σου
και αρχίζει την τελετουργία του
Οι βραχίονές του σφίγγονται και στριγκλίζουν
αρπάζουν τους πλαστικούς κάδους
τους υψώνουν σαν ιερό σφάγιο
και τους τινάζουν με βία για να ξεράσουν
τα ρυπαρά σωθικά τους
Το μεγάλο κήτος καταπίνει και αλέθει τρέμοντας
τις σακούλες με τα σκουπίδια της ημέρας
Οι υπάλληλοι του Δήμου διευθύνουν την κίνηση των κάδων
σε μια άψογη χορογραφία
λουσμένοι στο πορτοκαλί φως του δρόμου
σοβαροί και ανέκφραστοι
Το απορριμματοφόρο στέκεται για μια στιγμή
σαν να παίρνει ανάσα
οι υπάλληλοι ανεβαίνουν στις θέσεις τους
και η νυχτερινή λιτανεία κινεί βιαστική
για τον επόμενο σταθμό της
ώσπου να χαθεί μέσα στην πόλη
Αν ξαγρυπνάς τον Αύγουστο
την πιο βαθιά ώρα της νύχτας
αν ο ύπνος και τα όνειρα
περιφρονούν το ιδρωμένο σου κορμί
αυτή η παράσταση είναι ένα οικείο σημάδι
που περιμένεις με ανακούφιση
Η δυσωδία της δεν φτάνει την αναπνοή σου
η βρωμερή ύλη της δεν μπορεί να χαλάσει
αυτό που πλάθει ο νους σου στον πυρετό της αϋπνίας
Την αίσθηση μιας ασυνάρτητης μουσικής
που σου ψιθυρίζει τρυφερά μηνύματα
– «Δεν είσαι μόνος»
– «Όπου να ναι η νύχτα θα τελειώσει»
– «Σε λίγο η ζωή αρχίζει πάλι»
*γπ
[οξύ κι’ αλόη]
«Κοίτα, δεν θα πάει κάπου αυτό. Αν δηλαδή δεν θέλεις να με δεις να γεννάω τα παιδιά μας, να βάζω υαλουρονικό στις ρυτίδες σου και να με ξεσκατίζεις, δεν πάμε πουθενά. Δεν φταις εσύ, έτσι είμαι, βλέπεις εγώ έχω φτιαχτεί για να ερωτεύομαι και μόνο, πώς άλλοι άνθρωποι χρειάζονται το νερό και την τροφή, εγώ έχω τον έρωτα, μου είναι το απαραίτητο αμινοξύ για να βγει η μέρα ρε παιδί μου, αλλιώς είμαι και δεν είμαι, παραπαίω. Όχι το σεξ, αυτό δεν με νοιάζει τόσο, μπορώ και μήνες που λέει ο λόγος, σαν κάκτος, άσε που αν κάνω σεξ που μοιάζει με έρωτα μα δεν είναι, κολλάει όλο μου το σύστημα, μετά χρειάζομαι reboot. Για αυτό τα αποφεύγω τα τυχαία γαμήσια, είδες και με εσένα χθες γυάλιζε το μάτι μου, ήρεμα ήθελες να το πας εσύ και εγώ σε γκάζωνα, δεν υπάρχει μέση κατάσταση καλέ μου. Να είσαι καλά, ήσουν υπέροχος, αλλά δεν θα πάει κάπου όλο αυτό, το μεταξύ μας».
Αυτά ήθελα να πω.
Αντ’ αυτού, δεν είπα τίποτα όταν εσύ με αγκάλιασες, προσβάλλοντας με παράλληλα με ένα «εις το επανιδείν», δεν προσπάθησα να υπερασπιστώ τον εαυτό μου και μετά ούτε που γύρισα να σε ψάξω πάνω απ’ τον ώμο μου, μόνο ανέβηκα στο πούλμαν και έκατσα στη θέση 48 – διάδρομος – και ετοιμάστηκα για μια ψυχρολουσία δίχως καν την συντροφιά ενός παραθύρου.
Σε ερωτεύτηκα μέσα σε σαράντα εννιά ώρες και εσύ με βρήκες «υπέροχο άνθρωπο».
Τέσσερις ώρες. Και άλλες τέσσερις, οκτώ. Ύστερα άλλες δώδεκα. Ταξί, λεωφορεία, πλοία και ενώ είμαστε τοποθετημένοι αντικριστά μας χωρίζει ένα Αιγαίο και ολόκληρες οι ζωές που έχουμε περάσει μέχρι να συναντηθούμε.
Έκανα το οδοιπορικό – ατέλειωτος ο δρόμος μου για σένα – και τώρα φεύγω κάπως βιαστικά, όπως μπαίνουν και τα καλοκαίρια, βιαστικά και ατσούμπαλα ενώ εσύ αιωρείσαι γύρω μου με χάρη. [...]
saligari.net/peza/oksi_ki_aloi/
φιλοξενία στο καβούκι
*Λου
**πίνακας: ”Closed Eyes” (1890) του Odilon Redon.
[Αθηνά Αραπάκη, Δύο ποιήματα]
Success Story
Η Ελλάδα είναι αναμφίβολα
μια ιστορία επιτυχίας.
Στα είκοσι έξι μου χρόνια,
στοιβάζω χρέη και προφυλακτικά
πάνω σε τραύματα και μητρικά κειμήλια
γιατί δεν μπορώ να ζω
μόνη
Χθες βράδυ,
μου τηλεφώνησε η Άννα:
Το σέρβις δεν έχει μέλλον,
το μέλλον απαιτεί λεφτά
και η Ελλάδα είναι αναμφίβολα
μια ιστορία επιτυχίας.
Σε λίγους μήνες,
ο Θοδωρής θα κλείσει δύο χρόνια στο εξωτερικό
Όποτε επιστρέφει,
οι δικοί του γίνονται λιγάκι πιο γέροι,
η χώρα πιο άδεια,
και αυτός εξωγήινος.
Την επόμενη φορά που θα βρεθούμε,
θα έχουν περάσει πέντε μήνες
από την τελευταία φορά που με αγκάλιασες
Θα κάνεις τρεις δουλειές
θα γελάς στις φωτογραφίες
και θα παθαίνεις κρίσεις
πανικού.
Θα σε σκέφτομαι·
Θα σταματήσεις να μου τηλεφωνείς.
Θα με σκέφτεσαι·
Ο φόβος
και οι απλήρωτοι λογαριασμοί
θα τρυπούν
τα λουλούδια
τα πεντάγραμμα
και τα παιδιά μέσα μας.
Το λάδι θα έχει ακριβύνει κι άλλο,
θα μου λείπει η φωνή σου
και η Ελλάδα θα είναι αναμφίβολα
μια ιστορία επιτυχίας.
saligari.net/filoksenia/athina-arapaki-dio-poiimata/
φιλοξενία στο καβούκι
*Αθηνά Αραπάκη, από την ποιητική συλλογή "Σώμα σαν σπίτι”", εκδόσεις Θράκα, 2025
**πίνακας: "Hotel Room" (1831) του Edward Hopper, Museo Nacional Thyssen-Bornemisza, Madrid
[ Πόλη, σε βλέπω ]
Σ’ αυτήν την πόλη που δεν ξέρω μα τη βλέπω
τα λεωφορεία της το χάραμα είν’ γεμάτα
μητέρες βοκαμβίλιες, μαύρες τρύπες
με ορίζοντα στα βλέφαρα σα δίνη,
πατέρες κομήτες· προς Κρόνο η τροχιά
χαμένοι στη βαρύτητα
της πρώτης μαύρης τρύπας.
Εργάτριες και εργάτες δορυφόροι
που πάλεψαν τη νύχτα με ήλιο δανεικό.
Έχω πια συνηθίσει όταν σκοτεινιάζει,
όταν κινούνται τ’ άστρα
κι αγγέλουν νέους κόσμους,
τα λεωφορεία χαράματος να γίνομαι.
Σαν ένας γλύπτης σπηλαίων
που ‘χει μεράκι με χρώματα να πλάσει
αγάλματα εαυτού.
*Μιχάλης Αντωνιάδης
**φωτογραφία: Maurice Wolf, Sheep Dive [www.mauricewolf.com/sheepdrive]
saligari.net/poihmata/michalis-antoniadis-dyo-poihmata/
[Μπάμπουσκα]
Ταξίδευαν τα μάτια και τα αυτιά μου
Ο φλοιός του εγκεφάλου και το μυοκάρδιο
Τα πόδια έμεναν ακίνητα
Οι πατούσες κολλημένες σε κρύο δάπεδο
Όπου κι αν πήγαινα ήμουν παιδί
Άνοιξα το κουτί με τις κλωστές και με βρήκα κι εκεί μεσα
Δεν αρκεί να λέμε αγάπη για να είναι αγάπη
Δεν αρκεί να λέμε είμαι για να είμαστε
Προσπαθούσα χρόνια να μη γίνω μια κούκλα σε βιτρίνα
Και τελικά είμαι το πιο μικρό κομμάτι κρυμμένο στο βάθος μιας μπάμπουσκας
Δεν ανοίγει άλλο
Ο,τι έχει μείνει τώρα είναι να πετάξουμε
φιλοξενία στο καβούκι
*Γιάννα Τζιβελέκη
**πίνακας: Interior, (1898) Vilhelm Hammershøi
[στην Καθημερινή της Κυριακής]
[... η μεγαλύτερη μάχη της ζωής του θα είναι ν' ανακαλύψει το νόημα της μοναξιάς του.]
[ Νίκος Καρούζος — γενέθλιο εγκώμιο ]
