[Η θεραπευτική μελωδία στο “Τραγούδι του Ορφέα” της Μαρίνας Μάγκλαρη]
[...] Αφήνοντας πίσω τον ρομαντισμό της πρώτης της συλλογή, η Μάγκλαρη καταπιάνεται τώρα με πιο σκοτεινά ζητήματα, εκμεταλλευόμενη με προσοχή την κύρια επαγγελματική της ταυτότητα. Ως ψυχολόγος κάνει μια επιλογή από ιστορίες θεραπευόμενών της που τη στιγμάτισαν, διατηρώντας την ανωνυμία τους όπως και το σεβασμό προς την ιδιαιτερότητα των τραυμάτων τους.
Οι ιστορίες μετατρέπονται κατά βάση σε ποιητικά σχήματα ελεύθερου στίχου, τα οποία με κοφτές φράσεις και μετρημένο λόγο αποδίδουν αλλά και εικονοποιούν υφολογικά κάθε φορά την ασθένεια, το τραύμα και την ιστορία που προβάλλεται. Άλλες φορές το ύφος γίνεται ορμητικό, με τον ένα στίχο να ακολουθεί τον προηγούμενο σε ένα δουλεμένο ρυθμό που προκαλεί εύστοχα ένταση, προκειμένου να αποδοθεί η ψυχαναγκαστική διαταραχή όπως συμβαίνει, ενδεικτικά, στον «Δρόμο διαφυγής» ή η άρνηση του πένθους στην «Τράπουλα». Άλλοτε πάλι, ο κοφτός λόγος της ποιήτριας προσαρμόζεται στη συστολή των ποιητικών υποκειμένων, [...]
saligari.net/a-kritika/marina-maglari-tragoudi-orfea/
φιλοξενία στο καβούκι
*Ευαγγελία Πάσσαρη
... περισσότεραλιγότερα
