Ταξίδευαν τα μάτια και τα αυτιά μου
Ο φλοιός του εγκεφάλου και το μυοκάρδιο
Τα πόδια έμεναν ακίνητα
Οι πατούσες κολλημένες σε κρύο δάπεδο
Όπου κι αν πήγαινα...
ΕΙΣΒΟΛΕΙΣ
Οι λύκοι μπήκαν στο σπίτι.
Ήχοι από σπασμένα πιάτα στην κουζίνα.
Στη σκάλα βήματα
Πονάνε τις σανίδες.
Οι τοίχοι αποστρέφουν το βλέμμα
Χωρίς να μπορούν,
Μα οι σκιές των εισβολέων...
«Ήξερες ότι...
Όταν στηρίζεσαι στις θύρες
προκαλούνται βλάβες.
Όταν προκαλούνται βλάβες
ο συρμός αποσύρεται.
Όταν αποσύρεται ο συρμός
μειώνεται η συχνότητα των δρομολογίων.
Γι' αυτό
μην στηρίζεσαι
στις θύρες.»
Ωραίο ποίημα.
Μετά από επιμέλεια κόπηκαν...
Ο Πόθος είναι φυτό εσωτερικού χώρου.
Αναπτύσσεται ακόμη και σε μια μικρή γλάστρα,
πήλινη, πλαστική, ο,τιδήποτε·
Αρκεί να τον βλέπει ο ήλιος
και να έχει νερό,
ιδίως το καλοκαίρι,
που...
Ανορθόγραφα, ημικλινή τα συναισθήματα,
γέρνουν απο την ελαφρότητα τους.
Περιχαρακωμένη ενδοσκόπηση,
ρηχός ο κόσμος αφού δεν μοιράζεται.
Και εσύ, κάπου εκεί,
δισταγμός ελαφροπάτητος.
Δεν έγραψα ποτέ το όνομά σου
Δεν ταίριαξε.
Επαναλαμβανόμενα...
Τελευταίος ήλιος της άνοιξης
πρωινός, κιόλας δυνατός, ακονισμένος
Ήμασταν κάπου σε ένα βουνό της Πελοποννήσου
μετρώντας χνάρια από αρχαίους δρόμους
Θυμάμαι εκείνο το σίδερο του ήλιου
πώς μας χτυπούσε...
Αγαπιόμασταν αποσπασματικά,
σαν το τελευταίο δεκάλεπτο
στο μπάσκετ.
Νέα, διατάξεις και ανατροφοδοτήσεις,
συστήματα…
Επεξηγήσεις…
Παύσεις συνεχείς.
Αγαπιόμασταν ανά διαστήματα.
Ανταλλάσσαμε κινήσεις εντυπωσιασμού,
μια εγώ, μια εσύ.
Τι θα πω εγώ, τι θα πεις εσύ.
Απαράδεκτα...
