Οι κουτσουπιές άρχισαν να ανθίζουν στην ώρα τους
Όπως πάντα τα κλαδιά τους γεμίζουν πρώτα με άνθη
και μετά θα βγάλουν φύλλα
Αναρχικά δέντρα που αρνούνται την τάξη της φύσης
– πρώτα φύλλα και μετά άνθηση –
κάνοντας πεισματικά το αντίθετο
σαν οργισμένοι έφηβοι
Πώς να γράψεις όμως σήμερα ποιήματα για δέντρα
Όλα έχουν ειπωθεί εδώ και αιώνες
Eύκολα θα γίνεις γλυκερός και κοινότοπος
«Ετίναξα την ανθισμένη αμυγδαλιά»
«Ένας πεύκος μες στον κάμπο»
Θα ακουστείς σαν προτομή ποιητού ομιλούσα
σαν σχολική ανθολογία του περασμένου αιώνα
Εξάλλου πώς να γράψεις για ένα δέντρο
που το όνομα που μοιάζει με βρισιά
Δεν έχει τίποτα από τα εύηχα κυπαρίσσια
τους σκιερούς πλατάνους
τις εξωτικές τζακαράντες
Η επιστήμη δεν βοηθά
Η Κέρκις η κερατονιοειδής στερείται γλωσσικής ευαισθησίας
(πόσο μάλλον το άκαμπτο λατινικό Cercis siliquastrum)
Μα εδώ συμβαίνει το ετήσιο θαύμα
Η ιώδης έκρηξη από άνθη-σταγόνες
που εξακτινώνονται μέσα από τη γη
και λεκιάζουν το τοπίο της πόλης
Τα άνθη–σταγόνες που καθαρίζουν τα μάτια μας
όπως τα φυσικά δάκρυα των φαρμακείων
Τα άνθη–σταγόνες που ξεπλένουν το βλέμμα μας από την οικεία ασχήμια
και μεταγγίζουν μέσα μας χρώμα αρχέγονο καθαρό ιαματικό
Πρέπει λοιπόν να γράψεις
Πρέπει να πεις «Κουτσουπιά, χαίρε!»
(Δεν υπάρχει άλλος τρόπος να συλληφθεί κάτι από ένα θαύμα,
παρά μόνο με την τέχνη της ποιήσεως)
*γ.π.