I. «μπουμ»
Υπάρχει μια τομή στο χρόνο.
Διχοτομείται ο κόσμος
όταν
λες μια δικιά σου λέξη
κι εγώ σε ακούω.
Είναι αυτό —
αυτό το σάλπισμα που ακολουθεί,
κι ο πιο κοινός κυρ Παντελής
σαν να μην λιποψύχησε ποτέ,
σαν να μην σκέφτηκε ποτέ
«το νοίκι, τα παιδιά, ο κόσμος».
Σαν να ‘ναι η φυγή προς τα εκεί
το ωστικό κύμα
που εκτινάσσει τα σώματα στην έκρηξη
πριν πέσουν —
κουφάρια εκκωφαντικά —
πριν ρουφηχτούν ολοκληρωτικά —
στην πηχτή πλήξη των άλλων,
στην πλήξη όλων των άλλων πραγμάτων
που δεν είναι Εσύ.
Όταν λες μια δικιά σου λέξη
μηδενικός ο χρόνος —
μικροδευτερόλεπτα, έως χιλιοστά του δευτερολέπτου.
Με πάλλει μια ώθηση υπερταχεία.
Συντελείται μια θραύση
όταν λες μια δικιά σου λέξη
κι εγώ ξαφνικά
δεν ακούω.
II. «πιτσαρία»
Εικοσάχρονος
λαδωμένο μαλλί
βραδινή βάρδια
πιτσαρία στην Αλεξάνδρας
κατέδωσε τον έρωτά μας
στα διαφημιστικά φυλλάδια
στον Ινδό διανομέα της Wolt
στην κοπέλα με το σκύλο που πήρε μόνο ένα κομμάτι
«κι άλλο»
μαζί σου, μόνο «κι άλλο» λέω
και δεν κάνει
δεν κάνει
είμαι βουλιμικιά
τί είναι αυτή η ζωή
Φοιτητική;
Μπήτνικς;
«Το Παρίσι το ‘χεις μέσα σου.»
Κι άμα το ‘χεις μέσα σου, το ξερνάς και στην Αλεξάνδρας.
III. «σκρολλ»
φοράω τη μπλούζα σου
κοιμάμαι στο κρεβάτι που γαμιόμασταν
στο μπάνιο
η βρύση στάζει
και βρέχει εναλλάξ
πότε την οδοντόβουρτσα
πότε το νήμα
δεν πειράζει
ο κόσμος ακούει σκουλάδικα
του περνάει
ξημερώνει — κάτι τον παρηγορεί
κλαίει
είναι όλα απόηχος
και μετά από λίγο
όλα είναι
δεν πειράζει
ό,τι ζήσαμε θα βουίζει
σαν ηχώ
σ’ αυτά που γράφω
σ’ αυτά που αλλάζεις
κάποιος θα τα διαβάσει
ένα Σάββατο πρωί
σ’ ένα καφέ του κέντρου
θα χαμογελάσει
θα πει «τι μαλακίες»
και θα συνεχίσει να κάνει σκρολλ.
*Εριθέλγη
**φωτογραφία: Heeyoung Noh (Korean, 1995) – Face 4