Ποιήματα

Τελευταίος ήλιος της άνοιξης πρωινός, κιόλας δυνατός, ακονισμένος Ήμασταν κάπου σε ένα βουνό της Πελοποννήσου μετρώντας χνάρια από αρχαίους δρόμους Θυμάμαι εκείνο το σίδερο του ήλιου πώς μας χτυπούσε...

Αγαπιόμασταν αποσπασματικά, σαν το τελευταίο δεκάλεπτο στο μπάσκετ. Νέα, διατάξεις και ανατροφοδοτήσεις, συστήματα… Επεξηγήσεις… Παύσεις συνεχείς. Αγαπιόμασταν ανά διαστήματα. Ανταλλάσσαμε κινήσεις εντυπωσιασμού, μια εγώ, μια εσύ. Τι θα πω εγώ, τι θα πεις εσύ. Απαράδεκτα...

– Κατέβα πρώτη. – Δε θέλω. Προτιμώ να μείνω εδώ, αναπαυτικά καθισμένη. Ας μην πάρω ακόμη την ευθύνη μου. Το μέρος μοιάζει ίδιο. Κι αυτός ο δρόμος. Με χίλια τραγούδια με...

I. «μπουμ» Υπάρχει μια τομή στο χρόνο. Διχοτομείται ο κόσμος όταν λες μια δικιά σου λέξη κι εγώ σε ακούω. Είναι αυτό — αυτό το σάλπισμα που ακολουθεί, κι ο πιο κοινός...

Τα χέρια της - τα 'πλενε με υγρό πιάτων- ήταν το φονικό της όπλο η μυγοσκοτώστρα. Άνοιξη προς καλοκαίρι. Χωρίς το πάνω μέρος της πιτζάμας, κάπνιζε στο...

Την ώρα του Καθήκοντος Τιμή και Δόξα στους πεσόντες της υπαλληλικής μάχης, είτε από την πλήξη τη δική τους είτε ‒κυρίως‒ από την πλήξη των...

Οι κουτσουπιές άρχισαν να ανθίζουν στην ώρα τους Όπως πάντα τα κλαδιά τους γεμίζουν πρώτα με άνθη και μετά θα βγάλουν φύλλα Αναρχικά δέντρα που αρνούνται την...

ΕΛΙΤ Πολύ μοντέρνο και ελίτ στης ποίησης τη φόρμα να βγάζουν τις πικρίες τους όσοι δεν κάνουν λάθος κανένα στις απόψεις τους. Θεσπίζουνε τη νόρμα λαμπροί ποιητές που...