Αποδυθήκαμε των όσων μας βάραιναν
μα αφήσαμε ανέγγιχτα,
γραμμένα στους τοίχους
τα σημάδια που άφησε ο καιρός μας.
Και οι τοίχοι πια, παίρνουν ανθρώπινες μορφές, σωμάτων ανθισμένων.
Νιώσαμε τις ανάσες τους και προσφέραμε τα δάκρυά μας.
Ανακουφίζοντας έτσι, την όποια, ανυπαρξία τους.
*Δήμητρα Γεωργουδάκη