Φωκάς

"Ο οχευτής των ονείρων, η ψυχή τ' ανθρώπου..." ⊗ Τον είχε μόνο να τον βρίζει και να επαίρεται, πως άντρας -σαν αυτόν- ποτέ δε θα γινόταν. Δεν είχε ιδέα, λέει, απ' της γυναίκας τον εγκέφαλο,...

i) Του έρωτα τα άνθη -πορτοκαλιές ψηλές και κυπαρίσσια-  στου κήπου της βασίλισσας τα βάθη, τη λεωφόρο Αμαλίας ανεβαίνει· Τετάρτη βράδυ, με τον γνωστό τον κόμπο στο λαιμό, κάνει να καθαρίσει τα στεγνά του τα...

i) παζαρεύοντας τις αναμνήσεις κάτω από θριματάκια φούντας και χυμένα βρακιά σκίζω σελίδες   οι σελίδες είναι μουνιά στεγνά η ηδονή και άλλες ιδέες του σώματος   ii) η διχοτόμηση των σημείων οι τομές δέρμα σκαμμένο από αναμνήσεις   iii) σβήνω, ξαναγράφω.   iν) Επιτέλους η γη Επιτέλους το άλμα       Στο κενό.   ν) Ο,τι απέμεινε απ'...

Υπάρχει ο κραδασμός ενός άστρου πάνω απ΄ ο,τι επιχειρεί την ανθρώπινη επαφή και υπερήφανα την αποφεύγει αμέσως, όπως τα κοριτσάκια (τελευταία η κόρη των φίλων μου Arshil και Agnes Gorky έντεκα μηνών,...

Έχω στα χέρια μου ένα πτώμα το ταΐζω με λέξεις το ντύνω δέρμα παχύ   Του φτιάχνω μελωδίες ρεφρέν πανομοιότυπα για να κοιμάται   Με μια ματιά με μια μυρωδιά ξαναζωντανεύει    το πτώμα   γίνεται  πάλι  εγώ.   Φωκάς

Τα ενθυμήματα απ΄τις αγάπες που διαβήκανε, σκορπίσανε  σαν στάχτη και σαν άμμος, σαν άνθρωποι  και σαν πουλιά, στου ορίζοντα τα έσχατα σημεία, και σαν τα κροταλίσματα  των άχρηστων κοκάλων τους, των κούφιων οργασμών τους.   Τα ενθυμήματα του έρωτος  και οι καλλίπυγες μορφές των είναι τα...

Στην βρώμική του κουνιστή ολημερίς να ρουθουνίζει στον ύπνο πότες να γαβγίζει κι αυτή ειν' όλη του η ζωή   Σμπαράλια η ψυχούλα το σπίτι σαν αφήνει ο κύρης μα το ξεχνά -σε δυο λεπτά- ο κακομοίρης με τα ηδυπαθή...

με τον φίλο Επιμενίδη -μάστορα της ηλεκτρικής- κάτι καλοκαίρια σε ηλικία τρυφερή κοριτσιών με την αλμύρα φανερώματα σε μιά τυράντα που άθελα κατέβηκε από τον ήλιο χείλη απαλά αιφνίδια αντικρύσαμε. με την ψυχή μας, τρέμουλο χορδής μην πάρουνε χαμπάρι και πέσει η κουρτίνα και σβήσει το φως μην δύσει μην, πιάσαμε...