Σόφι λάηζ

Η Σόφι είναι ένα κορίτσι που διαβάζει, γράφει, τραγουδάει και μαθαίνει πιάνο σε παιδιά. Θα ήθελε να είχε σπουδάσει φυσική και μια μέρα να ξυπνήσει έχοντας καταλάβει όλη την φιλοσοφία, χωρίς τον κόπο.

Έμιλυ

στην Α. στις σιώπες που συναντιόμαστε Έ μ ι λ...

Επικαιρότητα

Πάλι ταράχτηκαν οι άντρες κι αγορεύουνε Τηρούν με πάθος τις...

Από την ποίηση του δρόμου στην ποίηση της φροντίδας και πάλι πίσω

Κυριακή 12 Νοέμβρη 2023, Περιβολάκι   Από την ποίηση του δρόμου στην...

Σημείωμα για τον Glenn Gould

Ο Glenn Gould είναι μια προσωπικότητα που με συγκινεί...

Οικογενειακό

στον Νίκο  Πριν γίνω εγώ ήμουν εσύ Μα μά-λλον έμεινα μισή Πριν γίνω...

Φ ρ ο ύ τ α, π ο τ έ

Στάθηκε σιωπηλή πάνω από τη σαλάτα που είχε μόλις κόψει. Το λάδι, καθώς και κάποια φρούτα, τα παίρναμε συνήθως απ' τη μάνα σου. Τώρα που φεύγεις, αγνοώ τι θα συμβεί με τη συνδιαλλαγή...

Για έ ν α ακόμη ζ ω ύ φ ι ο

Ίσως ίσως μικρό ζωύφιο ίσως Αφήνω το μέσα μου χώρο πάντα κενό για ένα ακόμη ζωύφιο. Τρόποι χιλιάδες να μπει - μια εσοχή Κάποτε στο δέρμα που άσπρισε ξάσπρισε και πλέον κιτρινίζει - και τι κατάλαβες; Άλλοτε στου κρανίου...

Α π ο ρ ί α

στον κανένα Σήμερα το πρωί οι ηλικιωμένοι κρατιόντουσαν χέρι χέρι. Όταν ήταν έφηβοι, βγάζανε φωτογραφίες τον ουρανό κι έπειτα τον βλέπανε στον ύπνο τους. Εγκάρδια, πολύ εγκάρδια ανοίγουνε και κλείνουν οι παλάμες. Τι σε πονάει; Καμία συνέχεια δεν συνεπάγεται ευτυχία. Καλύτερα,...

ν ε ρ ό

Σε άβαθα νερά επικαλούμαι έναν αναπνευστήρα και φυάλες οξυγόνου. Σε άβαθα μαύρα νερά. Μονάχα οι φτέρνες μου βράχηκαν πάλι Τι τρομερό · κι αυτό θα περάσει. Απ'την πολλή προετοιμασία στάθηκα στο τέλος εν κενώ μη ξέροντας μήτε να πλατσουρίζω μήτε να κολυμπώ. Αλλά και τι...

δ ι ο ρ α τ ι κ ό τ η τ α

Πεθαίνω συχνά, καρφωμένη με βέλη, για να κερδίσω τα δάκρυά τους. Βιρτζίνια Γουλφ, Τα κύματα (Αυστηρά, με ύφος) Η διορατικότητα αποτελεί έννοια ά κ ρ ω ς υποτιμημένη. Πολλοί θα πείτε πως συνεπάγεται μία κάποια εξουσία · είναι...

λ ε ω φ ό ρ ο ς ε ι ρ ή ν η ς

Άσπρα καζάνια στέκουνε ακίνητα για χρόνια κοχλάζουνε και γέρνουνε στο μέρος του διαβάτη Κι όποιος ποτέ του ψήθηκε στης θάλασσας το αλάτι καμιά δε θα βρει διέξοδο κανένα μονοπάτι να έπιανε τους κόρακες και ν' άφηνε αηδόνια Θεριά...

1 9 9 2

Στον Ναξάκη, που αφουγκράστηκε την ενοχή πίσω απ' τη φασαρία   Συνέβη το χειμώνα του 1992. Και ήταν πράγματι τραγικό... Κανείς δεν περίμενε πως το πράγμα θα έφτανε ως εκεί. Αλλά και τι μ' αυτό; Πότε συνέβη...

δ ι ά γ ν ω σ η

Ο ανεκτόνωτος θυμός που κρύβει ο πιο κανονικός μια ανεκπλήρωτη κραυγή επιθυμίας Ως ένας άλλος εαυτός που λαχταράει διακαώς να υψωθεί πάνω απ' τη φρίκη της ανίας Ο ανεκτόνωτος θυμός που κρύβει ο πιο ξεχωριστός θα κοιμηθεί και πάλι απόψε...