Σόφι λάηζ

Ο ανεκτόνωτος θυμός που κρύβει ο πιο κανονικός μια ανεκπλήρωτη κραυγή επιθυμίας Ως ένας άλλος εαυτός που λαχταράει διακαώς να υψωθεί πάνω απ' τη φρίκη της ανίας Ο ανεκτόνωτος θυμός που κρύβει ο πιο ξεχωριστός θα κοιμηθεί και πάλι απόψε...

Κι όσα δεντρά έπεψεν ο Θιός μέσα είναι φυτεμένα, στο περιβόλι μας στο ώριο περβόλι μας, τ’ όμορφο. Καλωσόρισες. Θα σου αρέσει εδώ. Έχει δρόμους μεγάλους και γάτες που στέκονται στην άκρη γλείφοντας τις κουρασμένες τους πατούσες. Έχει...

Girl, you'll be a woman soon.   Από την τόση τσάμπα θλίψη που τις φορτώσαμε με βία το 'παν κατόρθωμα να στάζει ανάμεσα στα δυο τους πόδια κάτι που μοιάζει μ' ευτυχία Ο πόνος δέρμα δε διαλέγει μονάχα στέκει μες...

Όλοι όσοι αγάπησα πλαγιάζουνε με άλλους. Συνήθως με τη μάνα μου ή το χωμάτινο δρόμο μπροστά απ'το εξοχικό μας. Αφήνομαι να τους παρατηρώ, όλους όσους αγάπησα, να γκρεμίζουν τα τείχη της Ώρας· της ώρας που...

Θα μπορούσε να πει κανείς πως το να περπατάς τα βροχερά Κυριακάτικα πρωινά στο Μοναστηράκι, μοιάζει περισσότερο με άσκηση μνήμης παρά με ο,τιδήποτε άλλο. Δες πώς αστράφτει στα νερά του δρόμου το εφηβικό μας...

Δεν έχω ιδέα πώς βρέθηκα εδώ. Ωστόσο, μετρούσα ήδη μιάμιση ώρα κάτω από την τέντα, μπροστά από τα φανταχτερά φώτα και τα εντυπωσιακά θεάματα, κάποια άγρια ζώα που τώρα πια βουτάνε σαν καλά...

στον Νίκο   Καταλαβαίνω, γλυκιέ μου. Είναι πολλά τα ανοιχτά μέτωπα. Τα βράδια όμως, αναρωτιέμαι, τι να σκεφτόταν ο Ρίλκε, όταν μας φόρτωνε τη δύσκολη μοίρα, ΠΑΡΑΠΟΜΠΗ: Γράμματα σ' ένα νέο ποιητή, εκδ. Ίκαρος, μετάφραση Μάριου...

Τα λιμανάκια των νησιών με μελαγχολούν. Ιδίως τις ώρες που ο ήλιος δύει, όταν πορτοκαλαίνει κάθε λευκή επιφάνεια κάθε γαλάζιο πατζούρι κάθε γιατί. Ή κάθε γατί. Κάθε γατί, που το κοιτάζω να περπατά με μιαν ανάλαφρη ετοιμότητα...