Σόφι λάηζ

Η Σόφι είναι ένα κορίτσι που διαβάζει, γράφει, τραγουδάει και μαθαίνει πιάνο σε παιδιά. Θα ήθελε να είχε σπουδάσει φυσική και μια μέρα να ξυπνήσει έχοντας καταλάβει όλη την φιλοσοφία, χωρίς τον κόπο.

Έμιλυ

στην Α. στις σιώπες που συναντιόμαστε Έ μ ι λ...

Επικαιρότητα

Πάλι ταράχτηκαν οι άντρες κι αγορεύουνε Τηρούν με πάθος τις...

Από την ποίηση του δρόμου στην ποίηση της φροντίδας και πάλι πίσω

Κυριακή 12 Νοέμβρη 2023, Περιβολάκι   Από την ποίηση του δρόμου στην...

Σημείωμα για τον Glenn Gould

Ο Glenn Gould είναι μια προσωπικότητα που με συγκινεί...

Οικογενειακό

στον Νίκο  Πριν γίνω εγώ ήμουν εσύ Μα μά-λλον έμεινα μισή Πριν γίνω...

κ α λ ω σ ό ρ ι σ μ α

Κι όσα δεντρά έπεψεν ο Θιός μέσα είναι φυτεμένα, στο περιβόλι μας στο ώριο περβόλι μας, τ’ όμορφο. Καλωσόρισες. Θα σου αρέσει εδώ. Έχει δρόμους μεγάλους και γάτες που στέκονται στην άκρη γλείφοντας τις κουρασμένες τους πατούσες. Έχει...

γ υ ν α ί κ ε ς

Girl, you'll be a woman soon.   Από την τόση τσάμπα θλίψη που τις φορτώσαμε με βία το 'παν κατόρθωμα να στάζει ανάμεσα στα δυο τους πόδια κάτι που μοιάζει μ' ευτυχία Ο πόνος δέρμα δε διαλέγει μονάχα στέκει μες...

π α ρ ά – π ο ν ω

Όλοι όσοι αγάπησα πλαγιάζουνε με άλλους. Συνήθως με τη μάνα μου ή το χωμάτινο δρόμο μπροστά απ'το εξοχικό μας. Αφήνομαι να τους παρατηρώ, όλους όσους αγάπησα, να γκρεμίζουν τα τείχη της Ώρας· της ώρας που...

843

Θα μπορούσε να πει κανείς πως το να περπατάς τα βροχερά Κυριακάτικα πρωινά στο Μοναστηράκι, μοιάζει περισσότερο με άσκηση μνήμης παρά με ο,τιδήποτε άλλο. Δες πώς αστράφτει στα νερά του δρόμου το εφηβικό μας...

Στο τσίρκο

Δεν έχω ιδέα πώς βρέθηκα εδώ. Ωστόσο, μετρούσα ήδη μιάμιση ώρα κάτω από την τέντα, μπροστά από τα φανταχτερά φώτα και τα εντυπωσιακά θεάματα, κάποια άγρια ζώα που τώρα πια βουτάνε σαν καλά...

La Tour Eiffel

στον Νίκο   Καταλαβαίνω, γλυκιέ μου. Είναι πολλά τα ανοιχτά μέτωπα. Τα βράδια όμως, αναρωτιέμαι, τι να σκεφτόταν ο Ρίλκε, όταν μας φόρτωνε τη δύσκολη μοίρα, ΠΑΡΑΠΟΜΠΗ: Γράμματα σ' ένα νέο ποιητή, εκδ. Ίκαρος, μετάφραση Μάριου...

Ψαροταβέρνα, Ο Πλατύς Γυαλός

Τα λιμανάκια των νησιών με μελαγχολούν. Ιδίως τις ώρες που ο ήλιος δύει, όταν πορτοκαλαίνει κάθε λευκή επιφάνεια κάθε γαλάζιο πατζούρι κάθε γιατί. Ή κάθε γατί. Κάθε γατί, που το κοιτάζω να περπατά με μιαν ανάλαφρη ετοιμότητα...

Μήτε στα Τάρταρα κανείς μας περιμένει

στην Αγγελίνα   Στο πεδίον του Άρεως τα αρχικά μας σβήστηκαν από τη χθεσινή βροχή. Ανακαλύψαμε εν τέλει πως δεν χαράχτηκαν ποτέ βαθειά βαθειά μες στα πετσιά μας - κι όμως ματώνω, δες- Μήτε στο ξύλο του δέντρου μήτε και...