Κοντεύει μεσημέρι·
ο ήλιος έχει ανέβει ψηλά
και πυρπολεί τα κύτταρα του προσώπου σου.
Τα κύτταρα του προσώπου σου είναι μικροσκοπικά ζωάκια
που ο ήλιος μόλις τα ξύπνησε από τη χειμερία νάρκη.
Τα νιώθεις ένα προς ένα, καθώς ανεβάζουν πυρετό
και στριφογυρνούν δαιμονισμένα μέσα στο δέρμα σου.
Το πρόσωπο σου είναι σαν μια παλιά εικόνα
όπου ο ήλιος καρφώνει τώρα καινούρια αργυρή επένδυση.
Νιώθεις το ζεστό φύλλο του μετάλλου καθώς εφαρμόζει
πάνω στο ανάγλυφο του προσώπου σου·
νιώθεις το σφυρί του ήλιου καθώς πελεκάει
κάθε λεπτομέρειά του στο αγνό ασήμι.
Ο ήλιος σου κλείνει τα μάτια σαν παράτολμος εραστής.
Πίσω από τα βλέφαρά σου αντικρύζεις
ένα πυρακτωμένο κόκκινο πανί
που αργοκινείται σαν νωχελική σημαία
— ένα δωρεάν όνειρο της ημέρας,
που το βλέπεις όποτε θέλεις,
από τότε που ήσουν παιδί.
Ο ήλιος σου παίρνει και τη μιλιά
σε βουβαίνει
σε ναρκώνει
σε χωνεύει
σαν κάρβουνο μέσα στη στάχτη,
ώσπου να γίνεις και εσύ στάχτη.