στην Πάολα
Όπως ο Πόλοκ ζωγραφίζω τη ζωή μου
Με ακαθόριστους λεκέδες και τελείες
Και το πινέλο που τροχίζω στο κελί μου
Στραβές τις κάνει, τις λυγίζει τις ευθείες
Όλα τα χρώματα μαζί θ’ ανακατέψω
Μ’ ένα εφέ την απουσία να νικήσω
Κι ίσως ακόμα μια φορά σας κοροϊδέψω
Είμαι εντάξει, δεν θ’ αργήσω να γυρίσω
Το αριστούργημα που έφτιαχνα με φτύνει
(Είναι γυμνός ο βασιλιάς κι όλοι το ξέρουν)
Ποτέ τραγούδι αυτό το ποίημα δεν θα γίνει:
Είναι γυμνοί κι οι θεατές μου· κι υποφέρουν.