Ποιήματα

Στο απέναντι μπαλκόνι ανθίζει μία βουκαμβίλια   Κάθε πρωί ένα κορίτσι καστανό λιπόσαρκο ανοίγει τα πελώρια μάτια του και ραίνει το φυτό   Εγώ με το πέος μου στητό ποτέ φιλώ τις λευκές της ρίζες πότε μυρίζω...

Στο δρόμο της Ερμού απ' το Θησείο ως το Σύνταγμα ανθρώπινα μέλη καθρεφτίζουν τις βιτρίνες τους πόθους των περαστικών γυμνοί τελάληδες της Άνοιξης που ήλθε φέτος πιο νωρίς καθώς την είχαμε ανάγκη   Οι ταξιδιώτες...

Σαν κοιτώ στα μάτια τους Ποιητές, δε θέλω να βλέπω ίριδες γαλάζιες ή σκούρες και ασπράδια. Αυτά τα χορταίνω κοιτώντας στους Διεκπεραιωτές.   Θέλω να βλέπω είτε ζωή είτε...

Στον φίλο Ναξέα,   Κάποια πράγματα  δημιουργήθηκαν - απλώς και μόνο- να μας ταλαιπωρούν.   όπως αυτή η άνοιξη με τις πανέμορφες γυναίκες που ανθίζουν γύρω από τις στάσεις του μετρό και σε...

Allow but a little consciousness. To be conscious is not to be in time But only in time can the moment in the rose-garden, The moment in...

Τις νύχτες περπατώ μέσα στο δάσος. Γελάνε οι συγκλητικοί, σαρκάζουνε οι δούλοι και οι γέροντες· τις νύχτες διαβαίνω σα χαμένος και το φεγγάρι, όλο...

Μπροστά στη λίμνη που καθρεπτίζεται στα μάτια σου, μπροστά στα μάτια σου που καθρεπτίζονται μες στα δικά μας, βατράχια ποικιλόχρωμα  απλώνονται, στα νούφαρα επάνω και...

Οι σκύλοι κοιτάζαν σαστισμένοι οι γέροι σκούζανε προειδοποιητικά κάτι κακό ερχότανε σαν θεία τιμωρία ή γυναικεία εκδίκηση τα κορίτσια σιδερώναν κιόλας τα μαύρα τους φουστάνια κι οι άντρες γυάλιζαν τα όπλα τους   καλύτερα...