Νέα Ορλέανη

Αθήνα,

08.07.2022

Και να ρίξει, θεέ μου, μια βροχή. Μια βροχή βαριά, να χειμωνιάσει, να γίνει άνοιξη
και να ξανακαλοκαιριάσει. Μια βροχή που θα τρέξει στις στέγες και στα ρείθρα. Μια
βροχή που θα τρέχει πάνω στις λεμονιές στο Αίγιο μέχρι τις παλιές ράγες του τραίνου
δίπλα στην θάλασσα, εκεί που περνούσα μικρή τα καλοκαίρια και την άνοιξη.
Εκεί, μέσα στις σταγόνες βάλε με κι εμένα, να κυλιστώ σε κάθε μου παιδική
ανάμνηση και στα ίδια καλντερίμια να ματώσω τα γόνατά μου. Εκεί, στα ίδια ρέματα
να βραχώ και στην ίδια θάλασσα να ξεπλύνω τα παιδικά μου παράπονα. Σαν σταγόνα
να κάτσω στα ίδια θερινά και στα χέρια να λιώνει το παγωτό από το περίπτερο.
Και σ’ αυτά τα σπίτια που περιστασιακά έμεινα να γίνουν η δική μου Νέα Ορλεάνη.

Ελλίντα

*εικόνα: Wassliy Kandinsky, The Comet, 1900.

ΑΛΛΕΣ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ

Ανάθημα

  Για τον Ζακ / τη Zackie oh Γύριζε στους δρόμους...

Μεταφράσεις σύγχρονης παλαιστινιακής ποίησης

Ράσα Αμπντουλχάντι Mτφρ.-σημ.: Παναγιώτης Ελ Γκεντί ΔΥΟ ΛΙΤΑΝΕΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ ...

Στον αληθινό κόσμο επιβιώνουν τα συστήματα, όχι οι ωραίες ιστορίες

Ήξερες ότι η μεγαλύτερη συμβουλευτική στον κόσμο, εκείνη με...

Η βροχή ήρθε τη νύχτα

Η βροχή ήρθε τη νύχτα· μπήκε στο σπίτι ραγίζοντας τους τοίχους, ύπουλα...