Σεπτέμβριος

Φυσά

Η θάλασσα γέμισε σπασμένα τζάμια

Κυλούν αργά σαν παγετώνας

Τα δέντρα γέρνουν προς τη θάλασσα

Οι καλαμιές δείχνουν τη θάλασσα

με χίλια βέλη

Τα νησιά χάθηκαν

Τα πήρε ο αέρας

Τα σκέπασε η θάλασσα

Έγιναν αόρατα – μια ιδέα

 

Ο αέρας πήρε και τη φωνή μου

Δεν θα την ακούσεις ποτέ

Δεν πειράζει

Ήμουν πάντα αόρατος

Ήσουν πάντα μια ιδέα

 

γ.π.

ΑΛΛΕΣ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ

Τα μάτια στον καθρέφτη μου

Τι με κοιτάς κι εσύ; Κι εγώ το ίδιο αναρωτιέμαι,...

Χόμπι

Όταν ο θείος μου κόντευε τα 80 ξεκίνησε κάπου...

Μερικές εξηγήσεις για τις αργοπορίες στα σινεμά

Την πρώτη φορά έτρεξα για να προλάβω την ταινία·...

Παραμύθια για ενήλικες

Άσκηση στο σκοτάδι Ι Τώρα ξαναφοβάμαι το σκοτάδι μια χαραμάδα άφησε...