Κοιτούσα σήμερα το κενό από το παράθυρό μου. 8ος όροφος, βαθύ κενό (πτώση με διάρκεια). Το ορέγομαι και ανακουφίζομαι. Σκέφτομαι όμως και τον πόνο των άλλων. Συλλογιέμαι τον παππού, τη γιαγιά, τη μάνα, τον πατέρα, τα αδέλφια, τους φίλους και τις φίλες. Κανείς δεν καταλαβαίνει και ούτε ποτέ θα καταλάβει ότι να κοιτάζεις το κενό δεν σημαίνει να πέφτεις και μέσα. Για την ακρίβεια: επειδή ακριβώς το κοιτάζεις δεν θα πέσεις μέσα. Εκεί είναι τελικά το μυστικό: να κοιτώ το κενό και να μην πέφτω μέσα – όχι όμως από φόβο, αλλά από επιλογή. Και να ζω χωρίς τον φόβο του κενού, αλλά με την επιλογή του – με την ελευθερία που ενδεχόμενα υπόσχεται. Έτσι μόνο διεκδικώ τον τίτλο του ζωντανού. Πλάθω δυνατότητες, αναλαμβάνω την ευθύνη. Κοιτώ από απόσταση και λέω: «πόσο ωραία μοιάζουν όλα από ψηλά!»
*νσ
**εικόνα: Henri Cartier-Bresson, Pont du Carrousel et Louvre, 1956.