[Πεθαίνουν οι θρύλοι, μωρή;]
Πέθανε, είπαν. Πεθαίνουν οι θρύλοι, μωρή; Θα το έσκασε όλο κάτω τη Συγγρού, ίσα με τη θάλασσα. Πριν φύγει θα στάθηκε για μια στιγμή μονάχα, εκεί, ανάμεσα στις πικροδάφνες. Το κεφάλι ψηλά, πάντα ψηλά. Θα κοίταξε τον καρκίνο. Θα σήκωσε το μεσαίο δάχτυλο. Θα του έβγαλε τη γλώσσα. Ίσως να του έριξε και καμιά ροχάλα. Δεν φοβήθηκε ποτέ της, ούτε μπάτσο, ούτε κανένα μαλάκα, στο θάνατο θα μάσαγε; Ύστερα θα έκλεισε το μάτι σε κάποιο περαστικό τσολάκι. Εκείνο θα σταμάτησε να την καυλαντίσει. Θα την κέρασε ένα τσιγάρο. Ρουφηξιά βαθιά. Σαν τέλειωσε, θα έριξε τη γόπα στην άσφαλτο. Τακ, θα την πάτησε με το τακούνι της. Θα της έκανε νόημα το τσολάκι. Θα καβάλησε τη μηχανή του. Θα γύρισε να κοιτάξει πίσω της. «Μην ξεχνάτε να ζείτε, παιδιά. Η ζωή είναι καύλα». Θα τύλιξε τα χέρια της γύρω από τη μέση του. Σφιχτά. Θα του ψιθύρισε κάτι στο αυτί. Θα γέλασε εκείνο. Θα έγειρε το κεφάλι της στην πλάτη του. Γκάζι. Τα ξανθά μαλλιά της θα ανέμισαν. Και θα χάθηκε στη νύχτα. Πεθαίνουν οι θρύλοι, μωρή; Οι θρύλοι είναι για πάντα.
δαμιανός
*στην Πάολα, για τους δρόμους που άνοιξε
**φωτογραφία: Αυγερινός Τσαλίκης
... περισσότεραλιγότερα
