[Βαριέμαι]
Κάποιο απόγευμα που θα βαριούνται όλοι τόσο πολύ που θα διαβάζουν τον κατάλογο του Lidl, συγκρίνοντας τιμές σε απορρυπαντικά που δεν θα αγοράσουν ποτέ, εγώ θα έρθω. Δεν θα σε πάρω τηλέφωνο. Θα εμφανιστώ απλώς στην πόρτα σου, σαν κάτι που είχες ξεχάσει ότι περίμενες. Θα σε πάρω απ’ το χέρι και θα φύγουμε χωρίς να κλειδώσουμε. Δεν θα το χρειαστούμε. Τα πράγματα που αφήνουμε πίσω μας δεν έχουν τη συνήθεια να δραπετεύουν.
Θα πάμε πρώτα στον Βασιλόπουλο της γωνίας που κλείνει σε δέκα λεπτά και τα μεγάφωνα λένε συνεχώς “παρακαλούνται οι τελευταίοι πελάτες να κατευθυνθούν στα ταμεία”. Θα αγοράσουμε μόνο ό,τι δεν αγοράζει ποτέ κανείς: μαρμελάδα κυδώνι, αντζούγιες σε κονσέρβα και φαγόπυρο.
Μετά θα καθίσουμε σε ένα παγκάκι στην Φωκίωνος, θα κοιτάμε τα φωτισμένα παράθυρα και θα μαντεύουμε ποιος μέσα σε κάθε σπίτι θέλει να φύγει περισσότερο. Θα διαλέξουμε ένα στην τύχη. Θα συμφωνήσουμε ότι εκεί μέσα ζει μια γυναίκα που κρύβει σοκολάτες σε κουτιά παπουτσιών και ένας άντρας που κοιμάται με την τηλεόραση ανοιχτή για να μη νιώθει μόνος.
Θα γελάσουμε λυπημένοι.
Ύστερα θα κατηφορίσουμε και θα μπούμε στο 608. Θα στριμωχτούμε πίσω-πίσω, εκεί που το παράθυρο δεν κλείνει καλά, και θα κάνουμε πως είμαστε παιδιά που το σκάνε από εκδρομή. Θα σου δώσω ένα χαρτάκι από απόδειξη και θα σου πω να γράψεις τρία πράγματα που δεν είπες ποτέ σε κανέναν. Δεν θα το διαβάσω. Θα το διπλώσουμε και θα το αφήσουμε στο κάθισμα όταν κατεβούμε, σαν μικρή παγίδα για τον επόμενο επιβάτη.
Θα βρούμε το άδειο πάρκο με τις κούνιες που τρίζουν. Θα καθίσουμε, αλλά δεν θα κουνιόμαστε. Θα αφήσουμε τον αέρα να το κάνει για μας. Και θα σου πω ότι, αν μείνεις ακίνητος αρκετή ώρα, τα πράγματα αρχίζουν να σε ξεχνούν. Τα ρολόγια, οι υποχρεώσεις, οι άνθρωποι που περιμένουν να είσαι κάτι συγκεκριμένο.
Και τότε, για λίγο, μπορείς να γίνεις οτιδήποτε. Ακόμα και κάποιος που δεν φοβάται το πρωί.
Θα φύγουμε πριν αρχίσουν να ανάβουν τα πρώτα φώτα στις κουζίνες, πριν ξεκινήσουν οι καφετιέρες να βουίζουν σαν μικρά εργοστάσια.
Και θα σου πω: «Την επόμενη φορά που θα θέλουμε να σωθούμε, να μην περιμένουμε να κουραστούμε τόσο πολύ».
Να φεύγουμε νωρίτερα.
Στην αρχή της βαρεμάρας.
Όχι στο τέλος της.
saligari.net/peza/variemai/
φιλοξενία στο καβούκι
*Κορνηλία Παπαναστασίου
**φωτογραφία: Αυγερινός Τσαλίκης
... περισσότεραλιγότερα
