Στον Κώστα Δημολίτσα
Ροζικλαίρ με ακούς;
σου αφιερώνω μια ωδή !
Πατησίων 12
ξεκίνησε η b-movie,
τα μάτια όλων κόλλησαν
στην οθόνη,
ενώ οσμή ρέγγας
και θυμίαμα βερνικιού
λιβάνιζαν την αίθουσα
Ροζικλαίρ, Ροζικλαίρ,
πόσο όμορφο δείχνεις;
Ροζικλαίρ, Ροζικλαίρ,
άραγε τι κρύβεις;
Οι τελευταίοι θεατές
έφυγαν
γυρνώντας πίσω
στις οικοδομές, στα πεζοδρόμια
και στα στρατόπεδα.
Όσοι ξέμειναν πέρασαν
από το Μινιόν
και μπήκαν στο Αλάσκα,
και το Ομόνοια
Ροζικλαίρ, Ροζικλαίρ,
τα σκοτάδια σου
πνίγουν ξεφωνητά
Ροζικλαίρ, Ροζικλαίρ,
στις πίσω θέσεις σου
τα άνομα όνειρα
γίνονται πραγματικά
Καουμπόηδες και Ινδιάνοι
εγκληματίες και μπάτσοι
εναλλάσσονται με σκηνές
σκληρού πορνό
ενώνοντας
τα άγρια στριγκλίσματα
με τα υγρά αγκομαχητά
Ροζικλαίρ, Ροζικλαίρ,
μετατράπηκες σε μια
τσιμεντένια φάτνη
Ροζικλαίρ, Ροζικλαίρ,
γέννησες
έναν θεάνθρωπο σακάτη
Το ΄68, τέλος εποχής,
σφραγίστηκε
η πολύχρονη πορεία του.
Οι θαμώνες του
από τότε κράτησαν
όρκο σιωπής
Ροζικλαίρ, Ροζικλαίρ,
που είναι οι οθόνες
και τα φιλμ σου;
Ροζικλαίρ, Ροζικλαίρ,
η σκιά του εκσυγχρονισμού
μάκρυνε τη σιωπή σου.
Γιώργος Δρίτσας