Αριθμοί ληγμένοι
Πεταμένοι ολόγυρα.
Σαν γραβάτες λησμονημένες
Σφηνωμένες στα τρίσβαθα του καναπέ.
Δεν είπα αγάπες, αγάπη μου.
Γραβάτες είπα.
Μάθε να ακούς ή έστω κοίτα με.
Μόνο για σήμερα.
Στο υπόσχομαι.
Τελείες στοιβαγμένες από πάνω μας.
Κατάρτια τεκταινόμενα που τρίζουν.
Φοβάσαι λίγο, ή μου φάνηκε;
Ανάσανε και θα περάσει.
Δεν ήμασταν γυαλιά ολοφώτιστα.
Μη γελιέσαι!
Θα ερωτευόμαστε κάθε φορά.
Απ’ την αρχή. Αγόγγυστα.
Ναι.
Τι θλίψη!
Τώρα το βιολετί, πώς σφήνωσε στα χείλη σου;
Έχω αρχίσει να μιλώ. Μη με τρομάζεις.
Δε θα βγει η νύχτα αλλιώς.
Τρυπάει το λαρύγγι μου, μια απάθεια πρωτόγνωρη.
Μια απάθεια πληγωτική.
Συγγνώμη. Ψελλίζω λέξεις πάλι.
Άρχισα.
Συγγνώμη.
Όχι αγχόνη. Ούτε χαρτόνι.
Δεν κρατάω τίποτε πια.
Σκόρπισαν όλα. Κομμάτια έγιναν.
Κι εγώ επίσης.
Θα βγω στο χαμό.
Μ’ακούς;
Αυτό το χαρτί γεννήθηκε παλιό.
Θα με κοιτάζεις;
*Κατερίνα Κας