// Μαύρη κασέτα //
Κάτι ξέχασε. Κάτι που ήθελε να πάρει μαζί της ή κάτι να κάνει στο σπίτι; Λεφτά, κλειδιά πήρε. Θερμοσίφωνα δεν ανάβει σχεδόν ποτέ, έχει ηλιακό, μάτι δεν άναψε γιατί έφαγε σαλάτα, το ραδιόφωνο είναι επίτηδες ανοιχτό όταν φεύγει. Τι σκατά ξέχασε; Έφυγε με το κεφάλι στραμμένο στα μάρμαρα του κοινόχρηστου διαδρόμου, πάτησε μηχανικά το κουμπί του ασανσέρ και περίμενε σμίγοντας τα χείλη της σε περίεργα σχήματα. Μιλούσε στον εαυτό της από μέσα της πάλι. Αν το έκανε απ’ έξω της φοβόταν πως θα την περνούσαν για τρελή. Περίμενε όσα δευτερόλεπτα είχε συνηθίσει το σώμα της να περιμένει και τράβηξε την πόρτα. Γδούπος. Δεν ήταν η ώρα. Εισέπνευσε τόσο βαθιά, θαρρείς και το οξυγόνο θα εισχωρούσε στον εγκέφαλό της, θα έκανε μανούβρες με δεξιοτεχνία και θα έβρισκε μέσα στο χάος μια πινακίδα με κόκκινα βέλη που θα αναβόσβηναν και θα έγραφαν ‘’ΤΙ ΞΕΧΑΣΕ Η ΜΑΡΙΤΙΝΑ’’. Ούτε καν. Εκπνοή απογοήτευσης και η πόρτα του ασανσέρ έτοιμη ν’ ανοίξει. Φωτάκι κίτρινο της μιζέριας, λίγο σπασμένο πάτωμα, όπως άλλωστε ενδείκνυται για ασανσέρ που επιβιώνουν απ’ το ’82, μια μικροσκοπική παλάμη κάτω απ’ τη μέση του καθρέφτη. Εμ βέβαια. Η μάνα του το καθαρίζει το τζάμι; Κοιτώντας το –ίσως κάποτε- λευκό ταβάνι του ασανσέρ άφησε τη σκέψη του ‘’τι ξέχασε’’ να εξατμιστεί. Ή μάλλον να κολλήσει στο ταβάνι μαζί με τόσες άλλες βρομιές. [...]
saligari.net/filoksenia/mavri-kaseta/
φιλοξενία στο καβούκι
*κείμενο: Ελένη Μπούνου
**φωτογραφία: Γιάννης Μπάτσης
... περισσότεραλιγότερα
