//Κουτσουπιά, χαίρε!//
Οι κουτσουπιές άρχισαν να ανθίζουν στην ώρα τους
Όπως πάντα τα κλαδιά τους γεμίζουν πρώτα με άνθη
και μετά θα βγάλουν φύλλα
Αναρχικά δέντρα που αρνούνται την τάξη της φύσης
–πρώτα φύλλα και μετά άνθηση–
κάνοντας πεισματικά το αντίθετο
σαν οργισμένοι έφηβοι
Πώς να γράψεις όμως σήμερα ποιήματα για δέντρα
Όλα έχουν ειπωθεί εδώ και αιώνες
Eύκολα θα γίνεις γλυκερός και κοινότοπος
«Ετίναξα την ανθισμένη αμυγδαλιά»
«Ένας πεύκος μες στον κάμπο»
Θα ακουστείς σαν προτομή ποιητού ομιλούσα
σαν σχολική ανθολογία του περασμένου αιώνα
Εξάλλου πώς να γράψεις για ένα δέντρο
που το όνομα του μοιάζει με βρισιά
Δεν έχει τίποτα από τα εύηχα κυπαρίσσια
τους σκιερούς πλατάνους
τις εξωτικές τζακαράντες
Η επιστήμη δεν βοηθά
Η Κέρκις η κερατονιοειδής στερείται γλωσσικής ευαισθησίας
(πόσο μάλλον το άκαμπτο λατινικό Cercis siliquastrum)
Μα εδώ συμβαίνει το ετήσιο θαύμα
Η ιώδης έκρηξη από άνθη-σταγόνες
που εξακτινώνονται μέσα από τη γη
και λεκιάζουν το τοπίο της πόλης
Τα άνθη–σταγόνες που καθαρίζουν τα μάτια μας
όπως τα φυσικά δάκρυα των φαρμακείων
Τα άνθη–σταγόνες που ξεπλένουν το βλέμμα μας από την οικεία ασχήμια
και μεταγγίζουν μέσα μας χρώμα αρχέγονο καθαρό ιαματικό
Πρέπει λοιπόν να γράψεις
Πρέπει να πεις «Κουτσουπιά, χαίρε!»
(Δεν υπάρχει άλλος τρόπος να συλληφθεί κάτι από ένα θαύμα,
παρά μόνο με την τέχνη της ποιήσεως)
*γ.π.
saligari.net/filoksenia/koutsoupia-xaire/
... περισσότεραλιγότερα
* από τη φρεσκοτυπωμένη ποιητική συλλογή της αγαπημένης μας Ανδρονίκης Τασιούλα (Ραχοκοκαλιά, Αθήνα, Θράκα, 2026).
Καλοτάξιδο 🎈
... περισσότεραλιγότερα
*στιγμές από τη χθεNunc Theater Group βραδιά στον χώρο του 🐌
ευχαριστούμε θερμά τη θεατρική ομάδα Nunc Theater Group και σας που ήσασταν εκεί 💫
... περισσότεραλιγότερα
| η ουλή |
«Η πληγή θρέφει, τα χείλια της σμίγουν αργά σαν αυλαία βυσσινιά και ύστερα από χρόνους στη θέση της μένει ένα σημάδι, μια ρόδινη ουλή που σκύβει και την φιλάει.
Όλοι τ’ αγαπούν τα τραύματά τους. Τα κρύβουν με ωραία ατσαλάκωτα υφάσματα, ξέρουν όμως σε ποια μέρη του κορμιού τους άνθισαν, μαράθηκαν, έφαγαν δέρμα και κρέας δικό τους. Γι’ αυτό τ’ αγαπούν και, σε ώρες μοναξιάς που κανείς δεν τους βλέπει, σκύβουν και με λατρεία τα φιλούν τα βαθιά, σκοτεινά τραύματά τους».
*Ε.Χ. Γονατάς, Η Κρύπτη, Αθήνα, Στιγμή, 2006.
... περισσότεραλιγότερα
[ La Joie de Vivre ]
Στην Κατερίνα
Τα παιδιά δεν αμφιβάλλουν για τον εαυτό τους – τον αποδέχονται όπως είναι: κοιτάζουν τον καθρέφτη, χωρίς ν’ αναρωτιούνται: είμαι αρκετά όμορφη; Τα παπούτσια μου ταιριάζουν με τη μπλούζα μου;
~.~
Τα παιδιά δεν ξεχωρίζουν την αλήθεια από το ψέμα. Να κρύψουν τίποτα δεν έχουν: όλα είναι εκεί, όλα τα πιστεύουν.
~.~
Το παιδί δεν αναρωτιέται αν τ’ αγαπώ. Ήδη γνωρίζει κάτι που εγώ αγνοώ (πασχίζω όμως να το μάθω): ότι όποιος ψάχνει να αγαπηθεί είναι αδύνατον να αγαπήσει.
~.~
Τα παιδιά αγαπάνε το παιχνίδι. Παίζοντας ανακαλύπτουν τον κόσμο. Ο κόσμος παίζοντας ανακαλύπτεται. Δεν τα νοιάζει αν θα κερδίσουν ή θα χάσουν – παρηγοριά είν’ το παιχνίδι τους.
*νσ
saligari.net/shmeiomata/la-joie-de-vivre/
... περισσότεραλιγότερα
Με αφορμή το ανέβασ&mNunc Theater Groupicron;υ έργου «τα ψυχοσωματικά μου μέσα» της Ευαγγελία Γατσωτή από την ομάδα Nunc Theater Group η ομάδα του λογοτεχνικού περιοδικού Σαλιγκάρι, σε συνεργασία με τ&oChristina Mylonata;ίασο της παράστασης, διοργανώνουν μια ανοιχτή συζήτηση με θέμα: «η ψυχική /μας/ υγεία στην τέχνη»
Κατά τη διάρκεια της συνάντησης θα διαβαστούν αποσπάσματα από το έργο, ενώ η συζήτηση θα κινηθεί γύρω από θεματικές όπως:
• το άγχος της έκθεσης και της αξιολόγησης
• η απαίτηση της εργαλειοποίησης του συναισθήματος ως «δημιουργικού υλικού»
• οι σχέσεις εξουσίας και υποτέλειας ανάμεσα σε δημιουργούς και φορείς καθοδήγησης
• το δίπολο αορατότητα/ρομαντικοποίηση της ψυχικής νόσου στους χώρους της τέχνης
Κράτηση θέσης στο saligari.filoxenia@gmail.com
Περισσότερες πληροφορίες εδώ: fb.me/e/7Qb14G1NL
*Το έργο κάνει πρεμιέρα 15 Μαΐου, Σκηνή Μπέκετ.
**ευχαριστούμε πολύ την Christina Mylona για την αφίσα της εκδήλωσης
... περισσότεραλιγότερα
[ Δέντρα φυλλοβόλου ενδιαφέροντος ]
Χρόνο μ&epΣταύρος icron; χρόνο
Θέλω λιγότερα να σκέφτομαι
Θέλω λιγότερο να βλέπω
Η μνήμη μου πέφτει
Σε ένα πηγάδι
Και κρημνιζεται
Σαν Πέρσης διπλωμάτης
Πριν από μεγάλο πόλεμο
*ποίημα/φιλοξενία: Stavros Tsantes
saligari.net/filoksenia/dentra-fillovolou-endiaferontos/
... περισσότεραλιγότερα
[ Πρώτος όροφος ]
Αποδυθήκαμε των όσων μας βάραιναν
μα αφήσαμε ανέγγιχτα,
γραμμένα στους τοίχους
τα σημάδια που άφησε ο καιρός μας.
Και οι τοίχοι πια, παίρνουν ανθρώπινες μορφές, σωμάτων ανθισμένων.
Νιώσαμε τις ανάσες τους και προσφέραμε τα δάκρυά μας.
Ανακουφίζοντας έτσι, την όποια, ανυπαρξία τους.
*ποίημα/φιλοξενία: Δήμητρα Γεωργουδάκη
**φωτογραφία: Robert Doisneau, La dernière valse, rue des Canettes, 1949.
saligari.net/filoksenia/prwtos-orofos/
... περισσότεραλιγότερα
//14, Νίκος Καρούζος//
με τι βιασύνη προχωρεί ο Ιησούς
εφέτος
Προς την Ανάσταση...
Παραμερίζει πανέρια τεράστια
γιομάτα βιολέτες
σπρώχνει τους αέναους
παπάδες
τινάζει νευρικά προς τα πίσω
τη μαλλούρα του
το γεγονός είν' ολοφάνερο:
βαρέθηκε
... περισσότεραλιγότερα
