Μούσα σαν και τη δική μου
Ωχριά στο φως των δρόμων
Έρπεται στην παγωνιά των υπονόμων
Εγκυμονεί μέσα στην πληγή μου
Μούσα σαν και τη δική μου
Αλμύρα σπέρνει στους βουβώνες
Ανθίζει μέσα στους χειμώνες
Στα σκλαβοπάζαρα διαμορφώνει την τιμή μου
Λησμονώ μια μελωδία του Σατί
Ένα ψυχρό ξημέρωμα επετείου
Η Άνοιξη αργεί πια να φανεί
Και φλέγεται στη μοναξιά ενός πεδίου
Μούσα σαν και τη δική μου
Σ’ ένα μονότονο ρυθμό χορεύει
Μέσα στον ύπνο της ονειρικά σαλεύει
Άνθη νεκρά φυτεύει στην αυλή μου
Μούσα σαν και τη δική μου
Τον έρωτα θάβει στις εσοχές της
Ακροβατώ πένθιμα στις ενοχές της
Μούσα ακόλαστη σαν τη δική μου
Λησμονώ μια μελωδία του Σατί
Ένα ψυχρό ξημέρωμα επετείου
Βουρκώνει υπόκοφα μέχρι να φανεί
Το λιόγερμα στις παρυφές του Ζήλου.
Δήμος Α. Μήλιος
*φωτογραφία του Γιάννη Βλάχου